Categorie├źn
Poetry slam

Zandloper

Jarenlang dwaalde ik door de woestijn, zoekend naar het befaamde nirwana.

Plots zag ik haar in de verte lopen, is dit wat men noemt fata morgana?

Vanaf dat ene moment stond mijn wereld op zijn kop.

Neerwaarts vloeide het zand en stilletjes aan bereikte het zijn stop.

Een fatum zo triestig, weet mijn lief, dat ik werkelijk probeerde.

Desondanks kwam ik tot het besef dat dit niet meer marcheerde.

De laatste korrels vormden zich en toonden me de uitgang.

IK WEIGERDE, was dit mijn innerlijke drang?

Vadertje tijd hield zich niet langer verborgen en sprak.

‘Het laatste uur is aangebroken, verdwijn en blijf zwak.’