Categorieën
Poetry slam

Het Noodlot

Het is laat. De
grauwe wegen
scheuren de bomen
rijzen hels als
summum der natuur
hoog, hoger, hoogst
tot zowel mijn mijmeren
als mijn penibele voorkomen
tot zwijgen wordt gemaand.

Hoe anders is dit ooit geweest
jij als hemelgeest toegetreden
afgedaald en langsgegleden
wij flikkerend en flakkerend in
extase schouwtoneel van
lief en goed.

De donder en verdommenis doven
mijn denken en
ik sta stil voor het eerst sta ik
stil helemaal alleen verloren
met de klankmaat van mijn maanloze hart
als sofistisch kompas dat nooit anders
dan nu zuiver is.

– het is lachwekkend hè
liefste dat nu de wereld
instort mijn wereld
compleet wordt –

Ik ken de sporen
de geuren en de kleuren van mijn
tragedie zo goed dat het tragisch is
met als enige nood dat het lot zo
lang wachtte.

Nu is hij die ik zocht
klaar met treuzelen en
ga ik weg van hier

– naar jou.