Categorieën
Non-fictie

Victoria

Het was 7 september en ik was kletsnat. Ik had je een goed uur eerder afgezet. Achter gelaten zou je kunnen zeggen. Alleen, zo voelde het toch. Je mama is veel dingen, maar niet dramatisch is niet één van die dingen. 6 maanden lang waren we samen. 6 maanden lijkt niet zo veel, maar tijd is relatief, even relatief als jouw begrip voor privacy. Jij en ik waren één. Enkel waren we dat niet. Een uur is niet lang, maar tijd is relatief. Je mama kan veel dingen, maar relativeren is niet één van die dingen. Een uur was lang, een uur te lang. Bang voor jou en met mijn moederziel alleen, hield ik de tijd nauwlettend in de gaten. Onder mijn waakzaam oog ging hij goed vooruit en zo ook mijn fiets, door de wind, door de regen. Jouw wenmoment was afgelopen, en jouw mama kwam naar jou toe gelopen. Het was 7 september en jouw mama was kletsnat. Wat had ik je aangedaan. Jij was rustig. Je mama is veel dingen, maar rustig is niet altijd één van die dingen. Jij daarentegen, je had een halfuur naar jezelf gekeken en dan maar besloten een schoonheidsslaapje te doen. We vertrokken. Dat hebben we veel gedaan. Je lacht, je groet en we gingen verder. De tijd ging verder en jij werd kind aan huis. Je deed het goed. Mama kan veel dingen goed, maar jou afzetten was niet één van die dingen. Mama deed haar best, jij deed het beter. Je lacht, je groeit en mama ging voort. De tijd ging voort en jij vond het tijd om te verjaren. Je lacht, je groet, je groeit verder. Een natuurtalent. Jouw mama kan veel, maar jou 1 jaar zien worden is niet één van die dingen. Jij en de tijd gaan voort, jouw mama blijft in gedachten hangen. In die gedachten zie ik de andere ouders passeren, we zien maar kijken niet. We vertellen en horen weinig, we willen wat en kunnen minder. We komen toe en we gaan weg. We hebben het druk, soms drukker en af en toe te druk. We knikken, ik groet en jij en ik gaan verder. Jij en ik. De tijd gaat verder. Je beslist te wandelen. Waar je de motivatie haalt, is voor mama een raadsel. Je bent favoriet, het welgekomen kind aan huis. Ik laat je achter, en je was nooit alleen. Gretige handen staken zich naar je uit, op deze handen werd je gedragen, dag in, dag uit. En de tijd gaat vooruit. Het wandelen bevalt je wel. Jouw mama is veel dingen, en emotioneel is één van die dingen. Het gaat te snel. Je studeert af. Fier als een gieter ga ik voor de laatste keer om jou, voor de eerste keer om één van jouw diploma’s. De tijd, die 2 jaar vloog, houdt halt in de te lange gang. Ik zie mijn voeten vooruit gaan, mijn gedachten staan evenmin stil. Je troost de verzorgster en mama met een laatste knuffel. Ik ben niet de enige die het moeilijk heeft om je af te geven. Je mama kan veel dingen, maar jou afgeven zal nooit 1 van die dingen zijn. Je lacht, je groeit, je loopt verder. Je mama drukt de code in. De code die zij 2 jaar lang is vergeten. Je mama kan veel dingen, maar niet chaotisch zijn is niet één van die dingen. Je mama onthoudt deze keer de code, en vergeet voorgoed een stukje van haar hart. De deur gaat onverbiddelijk toe. Je lacht, je groet en de tijd heeft beslist 2 jaar vooruit te gaan. Het is 6 november, het is killig en kurkdroog. Het is 6 november en jouw mama haar ogen zijn kletsnat.