Categorieën
Non-fictie

Red de wereld, koop meer schoenen

Denkt u de wereld te verbeteren door te consuminderen? De huidige consumptie- maatschappij is een wervelkolk van stromen goederen en geld, die honderden van werk voorziet. Niets mis met een beetje gezond materialisme, althans, tot de laatste recessie. Sindsdien is het de trend om verantwoord te consumeren. Alles moet zuinig, ecologisch verantwoord en vooral recyclebaar. Zoals de mens eigen, schieten we daar dan weer in door. Groen is het nieuwe zwart. Je schaamt je haast als je een doosje eieren zonder tien ‘verantwoorde’ keurmerken wil afrekenen. Tweedehandszaakjes zijn vintage en je wordt geacht fluitend vier keer zoveel te betalen voor een onsje kip van de biologische slager. Iedereen lijkt over te lopen van de goeddoenerij. ‘Kijk eens wat ik voor de wereld over heb!’
Wat velen echter niet in de gaten hebben, zijn de negatieve gevolgen van consuminderen. Ja, de schoenmaker is blij met de hordes mensen die plots hun schoenen laten lappen. Maar hoe zit het met de verkoopsters van de schoenenwinkel die nu geen klandizie meer heeft? Wat moet er terecht komen van de Indische kindertjes die de schoenen maken in massaproductie? Wat gebeurt er met de handelaar van gesmokkelde krokodillen, als niemand zijn leer wil kopen?
Zonder inkomen moeten de verkoopsters in de bijstand, de kindertjes in de prostitutie en gaat de smokkelaar uit nood maar mensen smokkelen. Consuminderen zorgt niet per definitie voor een betere wereld.
Het heeft bloed, zweet en tranen gekost om ongeschoolde arbeiders in de derde wereld zover te krijgen dat ze voor hongerloontjes hun leven vergooien in gevaarlijke fabrieken. En nu de derde wereld eindelijk afhankelijk is van ons materialisme, besluiten we opeens dat we gaan consuminderen? Dat klinkt als een dealer die eerst iemand verslaafd maakt en vervolgens verdere verkoop weigert, omdat het niet gezond voor de verslaafde zou zijn.
Consuminderen is een mooi streven, maar het maakt uiteindelijk juist slachtoffers. Goed, enkele bio-kuikentjes hebben een wat prettiger bestaan voor ze alsnog naar de slacht gaan, maar is dat meer waard dan de levens die afhankelijk zijn van ons materialisme?
Als u bij de schoenmaker staat, denkt u dan eens aan al die mensen die direct en indirect profiteren als u gewoon nieuwe schoenen koopt. En wanneer voelt u zich beter? Als u één schoenmaker helpt, of honderd werknemertjes van een Koreaanse sweatshop uit de prostitutie houdt? Precies.
Materialisme redt levens. U kunt in de supermarkt met een schoon geweten de kiloknallers inladen. En gebruik vooral uw creditcard voor dure merkschoenen, wetende dat u daarmee weer een kansarme van inkomen voorziet.