Categorieën
Non-fictie

Prenatale pret

Prenatale pret

Dingen kunnen snel veranderen. Van het ene op het andere moment. Je kunt immens gelukkig je woning verlaten met je nieuwe schoenen aan en terwijl je fluitend de hemelsblauwe lucht aanschouwt, stap je in een verse, dampende hondendrol. Weg geluksmoment. Of je hebt al de hele week uitgekeken naar een nieuwe aflevering van je favoriete serie. Net voor aanvang wil je nog snel even je tafel vol met lekkers gooien. Je trekt de keukenla open en komt tot de ontdekking dat je vrouw en tienerdochter alles al tot de laatste kruimel hebben weggewerkt. Terwijl je het gisteren nog hebt gekocht. Dan ben je rijp voor een kuurtje Prozac. En soms is het zo dat je leven volledig op rolletjes loopt. Je baan gaat prima, je voelt je gezond, je kind is te pruimen en je vrouw is het lichtpunt in je leven. En dan… dan wordt ze zwanger.

De meeste mannen weten nu precies wat ik bedoel en knikken instemmend naar hun scherm. Daarentegen denken alle vrouwen nu: daar heb je die zeiksnor weer met zijn masculiene kut-probleempjes. Wat heeft meneertje toch een zwaar leven. Weet je wel hoe zwaar een zwangere vrouw het heeft?

Nee, eerlijk gezegd niet. Dat weet geen enkele man en daarom is dit het favoriete stokpaardje van iedere vrouw. Het is namelijk het enige levensaspect waarbij wij geen vergelijkingsmateriaal hebben. Daarom ontbreekt het bij ons aan ieder inlevingsvermogen. Ik durf echter wel stilletjes te beweren dat mannen zo’n zwangerschapje met veel meer waardigheid en veel minder gezeur zouden ondergaan. Mannen zijn dragers, geen klagers. Niemand zou aan ons merken dat we in verwachting zijn, laat staan er last van hebben. Ze zouden ons na negen maanden van de steiger moeten trekken omdat het nu toch echt wel eens tijd is te bevallen. Waarna we ons de volgende dag weer hoentje-fris melden in de bouwkeet.

Maar goed, de natuur heeft er nu eenmaal voor gekozen deze verantwoordelijkheid bij de vrouw te leggen. En van het ene op het andere moment sta je als man in een veel te lange aflevering van ‘jouw vrouw, mijn vrouw.’ Want de vrouw, die uiterlijk verdomd veel weg hebt van jouw vrouw, die daar op de bank zit te zuchten en te puffen en te kankeren… Wie is dat in godsnaam?

Natuurljk heb je je wel even ingelezen. Het internet staat vol met artikelen over de veranderingen die je vrouw op dit moment doorgaat, zowel lichamelijk als mentaal. Als de betrokken echtgenoot die je bent sla je deze informatie op en je handelt er naar. Het wordt een soort mantra. Ze kan hier niets aan doen het zijn de hormonen. Ze kan hier niets aan doen het zijn de hormonen. Maar hoe vaak je dit ook tegen jezelf zegt, echt begrijpen doe je het niet.

Het begint allemaal met de misselijkheid. Terwijl ze de slierten gal van haar kin veegt schreeuwt je vrouw tegen je dat dit allemaal jouw schuld is, waarna ze de wc-pot weer innig omhelst. Een logische redenering. Wanneer ik weer eens goed aan de diarree ben loop ik ook altijd als eerste naar de gft-bak buiten om de restjes paella eens goed uit te kafferen. Maar dit is allemaal slechts het begin.

Ze zeggen dat na het eerste trimester de lichamelijke ellende wegtrekt en de energie weer terugkomt. Dat dit slechts sporadisch is en blijkbaar nooit op de momenten dat je als man thuis bent heb ik nergens gelezen. Wat ik wel las is dat dit de periode is waarin de hormonen je vrouw langzaam aan veranderen in een tikkende tijdbom. Een zelfmoordterrorist met een steeds groter wordende bomgordel en niemand die ook maar een flauw idee heeft wanneer dat ding afgaat. En ja, adviezen te over hoe je hier als man mee om moet gaan. Een paar voorbeelden:

Wees begripvol. Geloof me, ik wil best begrijpen waarom mijn vrouw homicide gedachtes krijgt bij de manier waarop ik een boterham eet, maar verder dan ‘volgens mij kan ik beter gewoon niet meer eten en uit mezelf dood gaan’ ben ik niet gekomen.

Spreek haar niet tegen. Als er überhaupt al een kans was om door haar oneindige stroom aan verwijten heen te komen, zouden mijn woorden sowieso overstemd worden door haar hysterische huilbuien die automatisch volgen.

Geef eens een cadeautje. En ik maar denken dat ik haar al het grootste cadeau mogelijk geschonken had. Maar goed, een bloemetje op zijn tijd kan geen kwaad. Ik moest toch nog tanken.

Wees tactvol. Normaal niet echt mijn sterkste kant, maar het is verbazingwekkend wat je jezelf allemaal aan kan leren wanneer je het zat bent om scheldkanonnades en servies te ontwijken. Als ik nog iets meer op mijn tenen ga lopen kan ik me aansluiten bij het Nationale Ballet.

Inmiddels zijn we aan de tweede helft begonnen. Waar er normaal een korte periode rust zit tussen twee helften, is dat bij een zwangerschap absoluut niet het geval. Op volle kracht vliegen we door de tijd. En daarbij loop ik weer tegen nieuwe openbaringen aan. Nesteldrang bijvoorbeeld. Hun hele leven lang hebben vrouwen nul besef van tijd. Altijd moet alles op het laatste moment en altijd duurt het te lang. Ik kan van iedere man een stilleven voor de geest halen waarin hij ,volledig gereed, bij de voordeur staat, met een mismoedige blik gericht op zijn horloge, wachtend, terwijl zijn vrouw voor de derde keer naar boven is gegaan om toch maar iets anders aan te trekken. Iets wat meer past bij haar humeur, de buitenlucht en haar make up. Daar kun je iets van vinden als man. Maar beter doe je dat niet.

In blijde verwachting verandert het perspectief van de vrouw als donderslag bij heldere hemel. Alsof de bevalling elk moment kan beginnen, in plaats van over ruim vier maanden, breekt een volledige staat van paniek uit. Waarom is de babykamer nog niet af? Hebben we nou nog steeds geen luiers in huis? Alsof hun leven er van af hangt sleuren de vrouwen hun verbijsterde mannen van de Prenatal naar de Babydump, met nog een tussenstop bij de Hema, om genoeg kleding en accessoires aan te schaffen om een zevenling te ontvangen.

Maar niet alleen de babykamer moet af. Ook andere plekken in huis moeten er aan geloven. Zo bedacht mijn vrouw dat het toilet broodnodig aan een make-over toe was. Want het zal je maar gebeuren. Dolblij neem je je kind mee uit het ziekenhuis en thuisgekomen keurt de kleine etter je toilet af. Dan heb je een probleem. En ook de auto moet worden vervangen. Want er moet een veilige wagen komen voor de kleine. Dat de algemene veiligheid van ons kind meer van haar rijstijl dan van de auto afhangt zeg ik natuurljk niet. Spreek haar niet tegen, weet je nog?

Vroeger begreep ik nooit waarom stelletjes zeiden dat ‘ze’ in verwachting zijn. Ik begrijp dat inmiddels steeds meer. Wie denkt dat de vrouwen de grootste last dragen hebben het goed mis. Dat soort conservatief denken is niet meer van deze tijd. Maar maken jullie je over mij geen zorgen, ik draag mijn juk zoals een man dat betaamt. Mocht u mij over straat zien zwalken, met onder mijn ene arm mijn ziel en onder de andere een fles wodka, heb meelij. Dan heb ik gewoon last van een prenaitale burn-out. Een beetje begrip zou op zijn plaats zijn. Een bemoedigend schouderklopje is fijn, een cadeautje is natuurljk beter. Is er eigenlijk een baby-shower voor mannen?