Categorieën
Non-fictie

Ontspannen op Curaçao

Ontspannen op Curaçao

‘Hijsen! Hijsen!’ krijste het jongetje en om te benadrukken dat het menens was, stampte hij driftig met zijn waterschoentjes in het zand.

Ik zat op een strandbedje toen ze aan kwamen lopen. Mama was helemaal in Ibiza stijl – nonchalant, maar over elke centimeter nagedacht – en ze trok haar twee peuters een beetje ongeduldig achter zich aan. Het meisje met het witte kanten jurkje en een speen die aan een kettinkje hing, probeerde een beetje struikelend haar moeder bij te houden. Het jongetje liep bokkend en half slaapdronken van het tijdverschil achter haar aan. In zijn hand hield hij een rood plastic hijskraantje.

Net toen ik verzonnen had dat ze misschien een gescheiden moeder was die voor het eerst alleen met de kinderen op vakantie ging, zag ik dat er nog een meneer bij hoorde. Hij sjokte een meter of tien achter ze aan en leek zó van de Zuidas weggeplukt te zijn. Alleen zijn aktetas ontbrak. Hij zag asgrauw en dodelijk vermoeid sleepte hij zich voort onder de bloedhete zon van Curaçao. Nou, die waren lekker op vakantie!

Érgens op de wereld is het borreltijd, moet de vrouw gedacht hebben toen ze om elf uur ‘s ochtends een glas rosé liet aanrukken. Papa smeerde de kindjes in – ‘Niet zo zeuren Storm, het is zó klaar’ – en mama bladerde wat verveeld in een modetijdschrift. De naam van het meisje wist ik nog niet maar ik durfde er vergif op in te nemen dat ze Vlinder, Annefleur of Sterre zou heten.

‘Mama, wil jij een aardbeientaartje of een chocoladetaartje?’ vroeg het meisje terwijl ze zand in een plastic vormpje goot. Mama keek een beetje geïrriteerd op. Mama wilde helemaal geen taartje. Mama wilde nog een glas rosé! Met een routineus handgebaar en rinkelende armbanden riep ze de ober. ‘Ook een glas water met ijsblokjes erbij graag.’ Zelfs vanaf een afstandje kon ik zien dat dit laatste een reuzegoed idee was.

‘Hijsen! Hijsen!’ Stormpje duwde nu de hijskraan in papa’s gezicht. Aangezien papa al een tijdje bezig was met het omhoog takelen van gele en rode bakjes, antwoordde hij gedecideerd: ‘Nee, nou gaat máma even hijsen.’ Dat was nou precies waar zij al flink mee bezig was, de tweede rosé werd dorstig weggeklokt.

Wat er daarna precies gebeurde, weet ik niet want het pissige gesis van mrs. Ibiza werd overstemd door een enorme driftbui van het kleine rood aangelopen peutertje dat zijn naam eer aan deed: ‘Jullie moeten nú met mij hijsen!’ Daarna volgde een hartverscheurende huilbui waarbij hij krijsend met zijn mollige armpjes op het hete zand sloeg.

Mistroostig pakte papa een blauw bakje, vulde dat met zand en met zijn witte kantoorhanden takelde hij dat omhoog. Zijn schouders hingen naar beneden als spaghettislierten die te lang gekookt zijn. Mama had haar Gucci zonnebril opgezet en bekeek mislukte facelifts in de ‘Linda’.

Nog één weekje. Nog één weekje doorzetten. Dan mochten ze weer het blauwe vliegtuig in en lekker terug naar Oud-Zuid. Daar hebben ze het Zuiderbad om de hoek.

En geen tijdverschil.