Categorieën
Non-fictie

Ode aan de inkt

Het liefste wat ik doe, is schrijven. Simpel schrijven om te schrijven. Geen proza, geen fictie, gewoon een leeg schrift volpennen. Hoe voel ik me, wat heb ik gedaan vandaag? Herhalingen als het moet. Nieuwe dingen als er inspratie is. Of gewoon omdat het een mooi woord is. Omdat een ‘k’ een spannende letter is.
Het gevoel van die balpen die een blauw spoor achterlaat op dat witte blad met vierkante blokjes, met rechthoekige blokjes, met of zonder lijntjes. Dat gevoel om als eerste mens ooit, met de punt van je pen nét dat blad aan te raken. Het begin van een nieuwe creatie.
Hoe het blad eerst mooi glad is, maar naarmate je het vol schrijft, er een reliëf ontstaat. En dat dat nooit hetzelfde is. Hoeveel druk geef je op die pen? Ben je boos als je schrijft of is het iets lichtvoetig? Is het een nukkige pen waar je meer kracht moet zetten om dat kleine, metalen bolletje vloeiend door de blauwe, stroperige vloeistof te laten dansen? Of is het een vulpen, die gracieus met twee benen tegelijk haar schrijfballet opvoert?
Inkt verandert ook het geluid van papier, een lege pagina kan je geruisloos omslaan. Een blad waaraan aan weerskanten inkt wordt toevertrouwd, dat knispert als je het omdraait.
Maar er is ook het praktische aspect van inkt. Een geel briefje met blauwe letters. ‘Vergeet de melk niet.’ ‘Ik hou van je.’ ‘Geef de kat eten.’
De achterkant van een enveloppe met een haastig neergekrabbeld telefoonnummer of rekeningnummer.
Hoe deden ze dat vroeger toch, met al dat beitelen en zo? En hoe gaan ze dat in de toekomst doen?
Zou men nog de deugd ervaren van een brief te schrijven, hier en daar een doorhaling? Geen smileys. Alleen letters.
Het gevoel van een brief in de brievenbus steken, is hetzelfde als ‘verzenden’ kiezen bij een e-mail. Geen weg terug. Het wachten op antwoord, daar zit het grote verschil. Geduld.
Schrijven is therapie.
Het geeft rust om je zorgen en problemen aan papier toe te vertrouwen. Alsof het blad papier je therapeut is en het blauwe inktspoor jouw traject naar verlossing.
Maar dit geheel terzijde, ondertussen staar ik naar dat witte blad, wachtend op inspiratie.