Categorieën
Non-fictie

Mijn vader keek graag Tour de France

‘Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me.’
Tim Krabbé – De Renner

In het onnodig dagelijkse Tour de France programma van de NOS bespreken de gasten het boek ‘De Renner’ van Tim Krabbé. Met moeite kan ik zo’n tien procent van m’n aandacht bij een dergelijk programma houden. Hoe goed mijn vader op let bij deze boekbespreking vraag ik me af. Ik weet vrij zeker dat hij dit niet kijkt voor het boek.

‘De Tour de France. De leegheid van dat “sportevenement” schokt me.’
Randy Semeleer – deze column

Elke editie, als hij maar even tijd had, keek Pa de Tour de France. Elke dag, wekenlang, zelfs op rustdagen keek hij de Tour de France. Ik heb dat nooit begrepen. Een sport waarbij kampioenen van de afgelopen tig jaar valsspeelden, teams bij elke scheet van naam veranderen en waarbij de teamkleuren zo onbelangrijk zijn dat je van shirt verandert als je iets wint. Een sport waarbij er verwacht wordt dat je als toeschouwer een kleine 100 uur gaat kijken en waarbij er de helft van de tijd helemaal niets gebeurt. Eigenlijk 90 procent van de tijd, maar laat ik schappelijk zijn. De Tour de France is het sportieve equivalent van ons zonnestelsel. Het is vooral héél leeg. Als je geluk hebt kom je af en toe een rots, een stuk ijs, of wat opgebold gas tegen. Wat is dat voor sport?

Toch zat ik de Toer de Frans Toksho mee te kijken. Ik heb heel veel sport met Pa mee gekeken. Voetbal, de heren volleyballers die kampioen worden in Atlanta, twee hockeyteams die verschillende Olympische titels pakken, handbalsters de laatste jaren uitblinkend, Richard Krajicek, Epic Zonderland en natuurlijk basketbal in het Topsportcentrum naast de Kuip. Om er een paar te noemen. Wat ik toen niet wist maar mij de laatste jaren wel ben gaan beseffen. Zo creëerde hij ankertjes in mijn herinneringen. Door het delen van die ervaringen. Sommigen die ik mijn hele leven met mij zal dragen. Ik denk niet eens dat hij dit zo bewust deed. Maar door het voor te doen liet Pa zien hoe je kon genieten van de kleine dingen in het leven. Pa, immers zelf een levensgenieter binnen en buiten gewoon. Hij liet zien hoe iets kleins voor even héél groot kan zijn in je belevenis. Behalve de Tour de France dan. Die sof heeft mij mij nooit kunnen verkopen.

Nu zou ik er alles voor over hebben als ik nog één keer een schokkend lege etappe met hem kon kijken. Want dat zal nu nooit meer gaan. Kanker, kanker, kanker én corona waren te veel. Hitchcock had het niet kunnen verzinnen. Een strijd zo oneerlijk als de Tour de France anno 1999. Maar zelfs daar kon Pa van genieten. Net zoals hij de laatste maanden toch momenten kon vinden om van te genieten. Pa kan genieten als hij eigenlijk niet meer kan. Zelfs met kanker. Zelfs met chemo. Zelfs tijdens een pandemie. En geloof me, waar hij ook is, het zal er nog lang onrustig blijven.