Categorieën
Non-fictie

Loslaten

Maya trapte zo hard als ze kon op de trappers. Ze voelde de wind in haar gezicht gieren. Haar voorhoofd deed pijn van de kou. Ze voelde haar hart sneller kloppen toen ze de lichten van een auto om de hoek zag aanrijden. Hopelijk was het niet de politie, dacht ze. De batterijen van haar achterlicht hadden al een tijdje geleden vervangen moeten worden.
Ze kneep haar ogen samen toen het felle licht van de koplampen in haar ogen scheen. De auto reed door. Opgelucht haalde ze adem. Het was maar een oude stationwagen.
Ze ging met de bocht mee en sprong daarna van haar fiets bij het huis naast de vijver. Toen ze haar voeten op de grond zette, leek het even alsof de grond onder haar bewoog. Ze knipperde een paar keer met haar ogen en haalde diep adem door haar neus. De snijdende avondlucht deed haar nu goed.

Na vele pogingen was het haar gelukt om de sleutel in het sleutelgat van de voordeur te krijgen en de deur te openen. Binnen was het donker. Ze was vergeten dat er niemand thuis zou zijn vanavond. Uit het keukenkastje pakte ze een glas dat ze vulde met water en langzaam opdronk. Haar keel brandde nog steeds. Ze liep naar haar kamer, plofte neer op haar bed en sloot vervolgens haar ogen.

Ze zag weer de lichtblauwe ogen van Jason die haar dromerig maar intens aankeken. Ze voelde weer hoe hij haar gezicht streelde. Ze voelde dat kriebelige gevoel weer in haar buik. Er verscheen weer een lach op haar gezicht.
Ze opende gauw haar ogen en ging recht op bed zitten. Schuldgevoel nam haar over. Hoe had ze dit kunnen doen?
Zuchtend liet ze zich weer achterover vallen. Zodra haar hoofd het kussen raakte en ze haar ogen sloot… zag ze het weer. De lichtblauwe ogen van Jason die steeds dichterbij kwamen. Ze wist niet of ze verlamd was door de cognac of door de aanrakingen van zijn vingers.
De kriebels in haar buik wonnen het van haar schuldgevoel.
Ze voelde weer zijn lippen op de hare.

Toen ze haar ogen weer opende was het al licht buiten. Maya maakte zich stilletjes klaar en vertrok naar school. Ze had geen zin om met iemand thuis te praten. Sinds drie maanden voelde het toch alsof ze beter tegen de muur kon praten. Eenmaal op de fiets bekroop haar een angstig gevoel. Haar maag leek bijeen geknepen te zijn en haar handpalmen begonnen te zweten. Wat nou als ze hem tegenkwam en hij over gisteravond begon? Ze duwde de gedachte gauw weg.

Op school was Jason steeds op zoek naar Maya. Gisteravond was zo’n apart maar fijn moment voor hem. Hij dacht dat Maya dit ook zo voelde, tot ze ineens opsprong en zonder iets te zeggen vertrok. Ze negeerde al zijn telefoontjes en berichten gisternacht. Hopelijk ging het goed met haar…

De dagen erna lukte het Maya om Jason tactisch te ontwijken. Ze voelde zich zo verschrikkelijk schuldig tegenover Julia. Hoe had ze dit met haar vriend kunnen doen? Wat voor beste vriendin was zij wel niet geworden? De knoop die ze al drie maanden in haar maag had, de leegte die ze in haar borstkas voelde, waren sinds die avond nog erger geworden. Het ergste was alleen dat er een knagend gevoel van schuldgevoel was bijgekomen en…

‘’Maya! Eindelijk!’’
Ze draaide zich om en zag Jason met grote stappen aanlopen door de schoolgang met een duidelijk opgelucht gezicht. De brok in haar keel werd groter. Het schuldgevoel nam haar zo erg over dat ze zich misselijk voelde.
‘’Waar heb je uitgehangen? Ik heb je zo vaak gebeld en berichten gestuurd. Ik heb je overal gezocht.’’
‘’Ik was druk. Bezig met school en thuis enzo.’’
Ze ontweek zijn directe blik.
‘’Maya. Ik heb me zorgen gemaakt om je. Waarom doe je ineens zo?’’
Begreep hij het echt niet?

Het lukte haar niet. Ze draaide zich om en rende weg. Hij begreep het echt niet! Waarom kon hij doen alsof het normaal was wat er was gebeurd? Hoe kon hij zichzelf nog onder ogen komen? Tranen rolden ondertussen over haar wangen. Ze stapte gauw op de fiets zonder achterom te kijken. De wind hielp haar om haar gedachten op een rijtje te zetten. Ze dacht weer aan hoe hij haar had meegenomen naar zijn huis. Hoe ze uren hadden gepraat. Hoe het uiteindelijk steeds warmer was geworden…

Ze legde haar fiets op het gras neer en ging aan de vijver zitten. Voor haar gevoel heeft ze er uren gezeten. Ze dacht veel aan Julia en aan hun vriendschap. Ze dacht ook veel aan Jason en alle gevoelens die ze de afgelopen dagen heeft gevoeld. Haar emoties van vanmiddag waren gezakt.
Wat zou Julia eigenlijk willen? Ze was altijd zo lief. Julia zou niet gewild hebben dat ze zich zo voelde…
Moest ze het misschien toch een kans geven?

Trage voetstappen ritselden door het gras en zonder iets te zeggen, ging Jason naast haar zitten. Hij had natuurlijk geweten waar ze was. Hier had hij haar die avond ook gevonden.
‘’Het spijt me, Maya. Ik wilde je echt niet meer zorgen geven. Maar dat je me nu al dagen negeert, vind ik zo verdomd erg. Je bent de enige die me de afgelopen drie maanden begrepen heeft en nu…’’
Maya draaide zich naar hem en keek voor het eerst weer in zijn lichtblauwe ogen. Ze voelde wat hij voelde. Ze legde haar hoofd op zijn borst en voelde voor het eerst weer die warmte die ze toen had gevoeld. Na minuten zo gezeten te hebben stond Maya ineens vastberaden op.
‘’Ik wil het haar vertellen. Ik wil dat ze alles weet.’’
Jason knikte.
Ze fietsten de hele weg stil naast elkaar. Toen ze afstapten en voet zetten op het grindpad, keken ze elkaar nog een keer aan. Alsof ze voor de laatste keer bevestiging zochten bij elkaar. Ze pakte zijn hand vast. Hij kneep erin. Vervolgens liepen ze naar Julia tot ze voor haar stonden.

”Julia Roosen. Onze lieve dochter, zus en vriendin. Voor altijd in ons hart. 2003 – 2021”

Met tranen die over hun wangen rolden en een brok in hun keel keken ze haar de grafsteen onder lag. Drie maanden geleden was ze door een fietsongeluk overleden. Een door zijn telefoon afgeleide bestuurder zag haar te laat. Zij hoorde het gepiep van de remmen waarschijnlijk niet door haar koptelefoon. Volgens de artsen was het snel gegaan. Één klap en zijn vriendin en haar beste vriendin was in een moment heen gegaan. Zij was een van de mensen die je een zonnestraal kon noemen. Ze was betrokken, loyaal, begripvol en stond altijd voor hen klaar. Haar verlies was zo zwaar voor Maya. Ze voelde zich zo eenzaam in haar verdriet. Tot ze Jason vond en ze elkaars verdriet konden delen. Het verdriet dat hen steeds dichter bij elkaar bracht. Die ijskoude avond had Maya weer bij de vijver gezeten. Jason had haar voor de zoveelste keer gevonden en voor de zoveelste keer hadden ze troost bij elkaar gevonden. Tot ze voor het eerst bij hem thuis een gedeeld moment voelden waarbij de gevoelens tegenover elkaar ervoor zorgden dat ze hun verdriet even vergaten. Het voelde destijds als verraad…

Maya snikte nog een keer en veegde een traan weg.
‘’Lieve vriendin, ik mis je zo erg. Elke dag weer. Overal en alles doet me denken aan jou en wat wij samen hebben meegemaakt. Ik heb me zo eenzaam gevoeld…’’
Ze voelde weer een brok in haar keel.
‘’Maar als ik met Jason ben, voel ik me niet meer eenzaam. Ik heb me zo lang zo schuldig gevoeld dat ik dit voelde. Dat soms het warme gevoel bij hem, het verdriet om jouw verlies wegnam. Maar nu besef ik dat jij gewild zou hebben dat wij gelukkig zouden worden en verder zouden gaan… Ik vond het zo moeilijk en misschien wilde ik het eerst ook niet. Verder gaan zonder jou. Lachen zonder jou… Gelukkig zijn zonder jou.” Ze stopte en haalde diep adem.
”Maar vanaf nu gaan wij het proberen… samen. ’’

Na het uitspreken van de laatste zin, voelde ze een heel sterk gevoel door haar heen gaan. Tussen haar tranen door verscheen een lach op haar gezicht. Dit was de juiste keuze.
Ze draaide zich om naar Jason die haar vol bewondering met zijn betraande lichtblauwe ogen aankeek. Hij trok haar naar zich toe en omhelsde haar. Maya sloot haar ogen. Dit keer voelde ze niks meer dan alleen de warmte.
Die zij toeliet.

‘’Dankjewel, vriendin.’’