Categorieën
Non-fictie

Hoe mijn hoestende paard mijn tics verminderde

Mijn IJslandse paard Ránar bleef maar hoesten en toen besloot ik dat ik dan ook zou stoppen met mijn tics. Als mijn tics niet kunnen voorkomen dat mijn paard ziek is dan zijn ze zinloos beredeneerde ik. Mijn tics zouden ervoor moeten zorgen dat iedereen om mij heen gezond en gelukkig is en dit was niet het geval bij mijn geliefde paard Ránar. In die periode kon ik mijn tics echt aan de kant zetten, dit was nog nooit eerder gebeurd en ondanks dat ik het afschuwelijk vond dat mijn paard zo hoestte was dit erg bijzonder voor mij. Later stopte mijn paard met hoesten, moest ik dan weer met mijn tics beginnen?
Mijn tics zorgen ervoor dat ik in veel opzichten opzie tegen het leven. De kleinste dingen kosten enorm veel energie. Ik ben blij als ik slaap, maar de volgende morgen wil ik niet uit bed omdat er weer duizenden dingen zijn die ik dan moet gaan controleren. Ik zie op tegen dingen als een deur sluiten, mijn telefoonlader in het stopcontact doen, een glas neerzetten, een lichtknopje uitdoen, een draad van de paardenomheining sluiten, tandenpoetsen, naar de wc gaan. Dit zijn allemaal kleine dingetjes die mij énorm veel moeite kosten en daarna voel ik me dan heel opgelucht dat ik dat weer gehad heb. Dit komt door mijn tics; zij maken al die kleine dingen ondraaglijk. Ik word er knettergek van; ik wil gewoon kunnen leven zonder die nare gedachtes in mijn hoofd wanneer ik een tic niet zou doen.
Paardrijden is mijn allergrootste passie in het leven, maar zelfs daar zie ik nu soms tegenop omdat bij het aanraken van mijn paard, het opzadelen van mijn paard en het rijden op mijn paard ook enorm veel tic-momenten optreden en dit zorgt er voor dat ik er minder van kan genieten. Zo moet ik om de minuut de achterkant van mijn zadel aanraken, omdat ik het sterke gevoel heb dat zich daar dan weer ‘negatieve’ energie bevindt. Ik moet telkens de manen van mijn paard goed leggen, omdat ik het gevoel heb dat daar dan iets ‘kwaads’ onder gaat zitten en ik moet steeds het uiteinde van mijn zweep checken. Soms komt er een positieve gedachte in mij op dat als ik stop met mijn tics dat alles dan veel sneller en makkelijker gaat en ik het leven dan veel leuker en minder ondraaglijk vind. Dan lukt dat misschien een enkele minuut en daarna ben ik weer, soms onbewust, meerdere tics aan het doen om de schade in te halen. Dit komt ook omdat dit nu gewoon in mijn systeem zit, het is een deel van mijn leven; mijn dagelijkse leven. Ik ga slapen met mijn tics en ik word wakker met mijn tics.
Mijn tics maken mij wie ik ben, maar ik word er soms zo moe van. Ik haat het wanneer mijn moeder zegt dat ‘de tics niet aan de buitenkant te zien zijn’, want dat maakt het voor mij niet minder vervelend. Ik werd vroeger gepest met mijn tics, omdat het erg zichtbaar is. Maar ik merk dat mijn tics mentaal nu veel zwaarder wegen dan vroeger en daarom vind ik deze opmerking super vervelend.
Elke avond rond 18:00 haal ik de paarden uit de wei en zet ik die weer in de paddock. Dan doe ik hun vliegenmaskers af en dan haal ik overal de mest weg. Daarna doe ik de elektriciteit op de draden en dan vul ik de hooizak op de hooizolder met hooi. Dit is een makkelijk werkje en zou in 15 minuten allemaal prima kunnen. Dit is onmogelijk voor mij. Bij elke stap die ik met de kruiwagen zet moet ik de uiteindes van de handvaten checken om te kijken of daar zich iets op bevindt. Ik moet alle palen steeds bekijken en met mijn ogen in een misselijkmakende richting kijken zodat alles recht blijft om mij heen. Ik moet op weg naar huis met de kruiwagen de brievenbus honderdduizend keer openen en sluiten terwijl ik heel goed weet en zie dat er niks in zit. Ik moet dan heel geconcentreerd naar binnen kijken en dan de brievenbus heel snel sluiten. Hier word ik duizelig van, ik stoot vaak mijn hoofd en vaak gaat de klep van de brievenbus weer open door de kracht die ik zet in verband met al mijn irritatie. Terwijl ik langs de omheining loop bekijk ik alle palen. Ik ken alle houtpatronen per paal uit mijn hoofd. Hier richt ik mijn energie op. Ik ken trouwens alle omgevingen perfect uit mijn hoofd. Ik kan precies opnoemen welke spullen er allemaal in mijn kamer staan, omdat wanneer ik mijn kamer verlaat ik de spullen wel honderd keer stuk voor stuk scan voordat ik mijn deur kan sluiten. Veel vrienden en familie vinden mijn studentenkamer in Utrecht erg saai, maar ik vind de kleine hoeveelheid spullen erg overzichtelijk, omdat dit mij minder tijd en moeite kost met het scannen.
Nu wil ik een wat meer positieve draai aan dit verhaal geven. Door mijn tics ben ik erg bewust van mijn lichaam. Ik kan als het ware precies aanvoelen wanneer mijn lichaam in balans is; mijn schouders recht naast elkaar, mijn voeten recht onder mij en mijn kin naar voren. Mijn tics en mijn lichaam werken samen in de zin dat wanneer ik een tic probeer uit te stellen of probeer te negeren mijn lichaam mij pijn laat voelen zoals buikpijn of hoofdpijn. Deze pijn komt doordat in mijn ogen hier zich dan ‘negatieve energie’ bevindt, omdat ik de tic niet heb gedaan. Ook heb ik door de tics een soort controle in mijn leven. Hoewel er nog genoeg dingen mis gaan in mijn leven, heb ik het gevoel dat ik beschermd word wanneer ik mijn tics doe.
Het is nu een jaar later dat ik weer schrijf en ik ben er inmiddels achter gekomen dat ik OCD heb; hier had ik nog nooit van gehoord. Ik vind het fijn dat ik nu een naam kan geven aan mijn klachten, want ik had altijd gewoon ‘tics’ en niet Jilles de la Tourette bijvoorbeeld. Zelfs in deze sombere tijd door COVID-19 ben ik nooit alleen, want mijn tics en ik zijn samen. Het is een soort gevangenis die mij elke keer weer terugtrekt en mij treitert. Doordat ik zelf last heb van tics heb ik vaak mensen opgemerkt op straat of op school die ook last hebben van tics, maar dit zelf nog niet weten; erg jonge kinderen bijvoorbeeld. Ik wil later adolescenten met dwangstoornissen/Jilles de la Tourette gaan helpen. Ik wil hen uitleggen over de methodes die ik zelf heb ontwikkeld om de tics tegen te gaan. Ik had namelijk elke dag dat ik 10 kilometer naar school fietste het gevoel dat er door de wind bacteriën op mij geblazen werden en als iemand mij dan passeerde op de fiets dat mijn hoofd totaal anders was en vervormd was. Ik was tijdens het fietsen continu bezig om deze bacteriën van mij af te vegen, maar besloot op een gegeven moment een experiment te doen. Ik besloot de ‘bacteriën’ niet meer weg te vegen en te peilen hoe mensen dan naar mij zouden kijken; zouden ze schrikken van mijn vervormde en lelijke gezicht? Maar nee… de mensen keken mij niet gek aan. Het experiment had mij laten zien dat mijn tic nergens op sloeg. Toch verviel ik later weer in deze tics en dat is het lastige, want je houdt jezelf voor de gek. Een mens kan heel goed redeneren waarom de tics nergens op slaan, maar toch zoek je dat vertrouwde gevoel op wat na een tic komt en geef je toch snel toe aan de enorme druk die een opkomende tic op je legt. Een andere techniek is om te leren om een tic steeds langer uit te stellen of om een tic te vervormen in iets anders. Zo deed ik een beweging met mijn hand waarbij ik continu al mijn vingers elkaar liet aanraken en dat heb ik vervormd in een kort handgebaar.
Vele mensen zijn gevangen in het Tourette syndroom en komen hier niet zo makkelijk uit, toch is er een weg om het leven draaglijker te maken. Mijn paard is inmiddels gestopt met hoesten en ik zit nog met mijn tics maar dit zal ik mijn hele leven bij mij dragen en hier moet ik mee leren leven. In dit persoonlijke verhaal wordt de donkere en de lichte kant van het leven met tics belicht. Hopelijk halen andere mensen met tics of een dwangstoornis hier steun en erkenning uit.