Categorieën
Non-fictie

Het verdwenen nijlpaard

Reizen is het mooiste wat er is. Je onderdompelen in een totaal andere wereld. Ik grijp elk avontuur aan en laat we verleiden tot vreemde rituelen of spannende experimenten. Toch ontstaan de meest memorabele momenten juist wanneer je er het minst op bedacht bent.
Zoveel herinneringen zijn speciaal en waardevol, maar geen gebeurtenis bracht me zo van mijn stuk en dichter bij de onkenbaarheid van het al, dan het voorval op die ene kleine camping in Zimbabwe.

We maakten met een groep van tien een rondreis in een truck door Botswana en Zimbabwe. Eerst schrok het me af om in een groepje te reizen, tot Bram me ervan overtuigde dat dit de manier was om echt de Afrikaanse natuur te beleven. Hij had gelijk, dichter bij de natuur konden we niet komen. Iedere avond kampeerden we in en tussen het wild. Had ik eerst nog mijn bedenkingen en kon ik niet begrijpen, wat de kick was van de ganse dag alleen maar door een verrekijker turen, al snel was ik ook door het safarivirus bevangen. Ik voelde de enorme magie van het ontdekken van een dier. Het inhouden van je adem en het opgetogen gefluister binnen de groep. ’s Avonds bij het kampvuur werden de belevenissen nog eens uitgebreid besproken. Het was nog in de tijd van de analoge camera’s dus we konden onze woorden geen kracht bijzetten met beelden, maar we konden wel de olifant groter, de neushoorn bozer en de leeuw meer dichterbij fantaseren, tot we het zelf geloofden. Na een paar weken ronddolen hadden we iedere diersoort al wel een aantal keren gezien en we waren helemaal aangepast aan het leven in het wild. Inclusief ons uiterlijk. Deden we eerst nog pogingen om ons gedurende de dag een beetje op te frissen, gaven we het op het laatst op, omdat in het droge Zimbabwe het onvermijdbaar was om als ware stofhappers te fungeren.

Tot op de dag dat we aankwamen bij iets dat op een camping leek. Het gonsde door de groep, er was een bar met koud bier. Anneke en ik, de enige twee meiden in de groep, verheugden ons vooral op de douches en het campingnijlpaard. Een oude donkere man diste een spannend verhaal op rond het nijlpaard. Het was een heel bijzonder dier. Soms verscheen hij uit het niets en dan was hij weer spoorloos verdwenen. Al snel waren Anneke en ik de enigen die nog geduldig luisterden. De rest van de groep zat al aan het bier. Ik had vooral zin in de douche, het bier kwam daarna.
De douche stelde niet zoveel voor. Op een andere plek zouden we geklaagd hebben. Hier was het echter een grote luxe. Ik had me net uitgekleed toen ik een grote zwarte spin zag zitten. Dit was niet helemaal de douchebeurt die ik me had voorgesteld. Ik zou maar half onder de straal durven staan, om vooral niet in de buurt van de spin te komen. Na al die hyena’s die rond onze tent scharrelden, zou een spin me nu niet zoveel moeten doen, maar er zijn grenzen. Teleurgesteld kleedde ik me weer aan. De spin moest weg. Bram vond dat het hoorde bij het avontuur en had geen zin om mee te komen. Hij zat net zo lekker met zijn koude pilsje. Misschien had hij wel gelijk. Toen ik sip keek bood Anneke aan hem weg te halen. Ik nam de camera mee, om Bram later met de grootte van de spin te confronteren.

Op de terugweg naar de douche kwamen we het nijlpaard tegen. Op een soort open plek stond hij heel rustig. Hij was niet heel groot en keek ons nieuwsgierig aan, zo leek het. Hier moesten we een foto van maken. We hadden al behoorlijk wat nijlpaarden in het water gefotografeerd, maar nooit een van top tot teen zo dichtbij. Kalm deden we nog een stap dichterbij. Het leek het nijlpaard niet uit te maken. Gapend liet hij ons in zijn bek kijken. Met de camera in aanslag stonden we al snel op anderhalve meter. Ik maakte twee of drie foto’s en Anneke ook. We prezen ons gelukkig dat wij het nijlpaard gezien hadden en die luie kerels niet. Toen we het verhaal aan de mannen vertelden wilden ze hem natuurlijk ook zien. Het nijlpaard was echter nergens meer te vinden. Geen van allen zagen we het nijlpaard nog in de twee dagen dat we nog op de camping verbleven.

Thuis bekeken we de foto’s van deze vakantie. Er zaten geweldige foto’s bij en ze waren allemaal verbazend goed gelukt. Er waren drie foto’s waar niets bijzonders op stond, alleen wat hutjes op de camping. Op een foto stond Anneke met haar fototoestel schijnbaar in het niets te fotograferen. Ik bladerde nog eens door alle foto’s en wat ik vermoedde was waar, dit moesten de foto’s van het nijlpaard zijn. Nu was het misschien al een beetje schemerig, maar dan zouden we toch de contouren van het dier moeten zien. Nu stond er helemaal niets op de foto, behalve Anneke en haar kon ik prima herkennen. Bram plaagde me met het verzonnen nijlpaard. Mijn verhaal werd afgedaan als een groot verzinsel. Dit liet ik niet over mijn kant gaan en ik belde Anneke op. Zij had precies hetzelfde/ Ook op haar foto’s was er geen spoor van een nijlpaard en ze hoopte dat ik wel goede foto’s van het nijlpaard had.

Ondanks alle belevenissen en ervaringen tijdens voorgaande vakanties, bracht deze ervaring me het meest van mijn stuk. Ik weet heel zeker dat er een nijlpaard in levenden lijve voor me heeft gestaan en nu was hij verdwenen. Althans op de foto’s. Het nijlpaard liet een grote leegte achter. Letterlijk en figuurlijk. Ik herinner me het gesprek met de oude man. De manier waarop hij erover sprak. De man was zich ervan bewust hoe speciaal dit nijlpaard was. Wat wij afdeden als onzin, was de waarheid. We waren getuige geweest van een spooknijlpaard.

Dit was de eerste keer dat ik zo echt heb ervaren dat er dingen gebeuren die buiten ons begripsvermogen vallen. Zaken die we niet met onze zintuigen en verstand kunnen bevatten. Het enige dat je kunt doen is het te aanvaarden. Sindsdien ben ik overtuigd dat er veel meer is dan we zien, of misschien moet ik zeggen dat er soms minder is dan we zien.