Categorieën
Non-fictie

Geboren in eenzaamheid

Geboren in eenzaamheid.

Als ik aan mijn moeder denk, zie ik mezelf aan haar kist staan, alleen. En in de verte komt vanuit de nevelige mist, tussen twee rijen bomen door, een klein jongetje aanlopen. Het jongetje loopt ons met gebogen hoofd en samengetrokken schouders, met onzekere tred tegemoet en komt naast mij staan. Ik zie aan het schokken van zijn lijf, dat het huilt. Zonder geluid. Maar vanuit het diepste van zijn hart. Intens verdriet. Vreemd voor zo’n klein, vreemd jongentje. Wie was hij ? En waar kende hij mijn moeder van ?. Voor ik het hem kon vragen, pakte hij mijn hand. Kneep er lichtjes in, liet los en liep weer richting de mist. Voor hij in de mist verdween, keek hij nog even om. Ik schrok. Het jongetje leek als twee druppels water op mijn zoon, toen die zo rond de 5 jaar oud was. Mijn zoon lijkt op zijn beurt weer, als twee druppels water op mij. Dus eigenlijk zag ik mezelf weer terug in dat vreemde kleine jongetje. Wat de schok alleen maar groter maakte. Het kleine jongetje zwaaide nog even voordat hij definitief in de mist verdween. Ik keek schichtig om mij heen of iemand het rare voorval had zien gebeuren, maar ik was alleen met mijn moeder, de rest stond al aan de koffie met spekkoek. Mijn moeder komt van Java en is geboren in Bandung. En het traditionele, Hollandse plakje cake bij de koffie op crematies en begrafenissen, was in mijn moeders geval, vervangen door spekkoek. Eén plakje per persoon uiteraard.

“Lieve mama,
Ik wil je bedanken voor mijn leven. Het leven heeft jou misschien niet altijd gebracht wat je ervan verwacht had en je hebt keuzes moeten maken in jouw leven die niet altijd even gemakkelijk waren, maar je hebt er net als iedereen het beste van willen maken. Jouw keuzes in het leven, bewust of onbewust, zijn van grote invloed geweest op het mijne. En hoewel ik het niet altijd als positief heb ervaren, ben ik gaande weg in het leven gegroeid en ben me bewust geworden van het grote geluk dat ik in mijn leven heb mogen ontvangen. Ik besef me dat aan mijn geluk, jouw grootste verdriet als moeder ten grondslag ligt, namelijk het moeten loslaten van je kinderen. Dat wordt me alleen maar duidelijker nu ik zelf een zoon heb. Mijn zoon heeft ons na jarenlange afwezigheid, weer nader tot elkaar gebracht. Ik wilde je laten zien dat ik het leven heb doorgegeven en van een verloren zoon, zelf een trotse vader ben geworden.

Voordat we er samen van konden genieten, sloeg bij jou de alzheimer toe. Had ik je eindelijk weer teruggevonden, moest ik weer afscheid nemen van een moeder die ik nooit echt gekend heb. Maar misschien was jouw alzheimer in ons geval wel een zegen. Voor jou omdat het letterlijk je pijn, ziekte en verdriet deed vergeten en voor mij omdat het de hoge muren van pijn, verwijten, onbegrip, eenzaamheid en verdriet uit het verleden, naar beneden heeft gehaald. Het deed er simpelweg niet meer toe. En doordat je verder terug ging in de tijd, kreeg ik mijn moeder weer een beetje terug.

En nu ben je er niet meer. Dood. Het definitieve afscheid van mijn moeder. Een moeder die ik mijn hele leven gezocht heb, bevochten heb, vervloekt heb, om gehuild heb en naar verlangt heb. Nu je er niet meer bent, voel ik een immens, hartverscheurend, oerverdriet in mezelf opwellen en tegelijkertijd een gevoel van opluchting. Eindelijk kan en mag ik je loslaten en voor mezelf gaan leven. Schuldbewust. Jouw sterven is niet het einde, maar juist het begin. Ik treur niet om de dood, maar vier het leven. De cirkel is rond. Jij leeft voort in het leven van mijn zoon en ik ben jou dankbaar voor het mijne. ”

Met deze woorden nam ik afscheid van mijn moeder op haar crematie, ten overstaande van een zaal met mensen, waarvan ik het merendeel niet eens kende. Het is een rare gewaarwording dat je jezelf moet voorstellen op de crematie van je moeder, omdat je sommige familieleden nog nooit of slechts sporadisch gezien hebt. Maar soms loopt het zo in het leven. Op deze dag kwamen al onze wegen weer samen op het afscheid van mijn moeder, nadat onze wegen zo lang gescheiden waren. Dat werkte helend, ook al was het maar voor even. Toen de Indische hapjes op waren, begonnen de eerste mensen al gauw aanstalten te maken om te vertrekken en was het na een stille handdruk, wachten op de volgende crematie of begrafenis. Want op onze leeftijd wordt er niet zoveel meer getrouwd.

Ik heb altijd gedacht dat als ik mijn moeder definitief kwijt zou zijn, mijn leven zou stoppen. Mijn zin in het leven. Het zou in één klap zinloos geworden zijn. Ik heb niet voor niets heel mijn leven last gehad van verlatingsangst- en bindingsangst. Dat kan ook niet anders als je vader en je moeder uit elkaar gaan, terwijl ik pas 3 maanden oud was en net op deze wereld gezet. Ruw onttrokken aan de moederborst. Want het was mijn moeder, die 4 kleine kinderen bij mijn vader achterliet en met haar minnaar, uit haar gezinsleven stapte. Mijn leven was in dat ene moment van haar keuze, tot waardeloos geworden. In eenzaamheid geboren waardeloosheid. Niet te moeite waard om te blijven en niet de moeite waard om mee te nemen. Later begreep ik dat haar keuze iets genuanceerder was natuurlijk, maar voor mij heeft die gedachte mijn belevingswereld gevormd. De manier waarop ik in het leven stond en misschien nog steeds wel eens sta. Ik dacht altijd dat die wereld zou stoppen met draaien, op het moment dat mijn moeder er definitief niet meer zou zijn. Dat was eigenlijk niet het geval, integendeel zelfs, mijn wereld stopte niet met draaien, maar ik kwam in een soort vrije val terecht, in een niet te stuiten neerwaartse spiraal. Binnen één jaar na het verlies van mijn moeder, kreeg ik een burn-out,raakte ik mijn baan kwijt, kondigde mijn vrouw aan dat ze wilde scheiden, dreigde ik mijn kind, huis en haard te verliezen en raakte ik mezelf als zodanig helemaal kwijt. En toen raakte ik eindelijk de bodem. Verdwaasd keek ik om me heen, alsof ik net uit een coma ontwaakt was en langzaam begon de wereld weer een beetje tot me door te dringen. En op de bodem van die put, verscheen dat jongetje weer, langzaam zichtbaar wordend door de neerdwarrelende stofwolken van het gruis uit de ruïnes van mijn leven. Weer grijpt hij mijn hand en helpt me langzaam overeind. Ik sla het stof van mijn lijf en volg de blik van het jongetje naar boven. We turen naar boven, tegen het felle licht in. Het jongetje begint op de tast naar boven te klauteren en net voor hij in het licht verdwijnt, wenkt hij me hem te volgen. Hij zwaait weer even en verdwijnt dan in het licht…..

Vanaf het moment dat ik op de spreekwoordelijke bodem van de put was beland, ben ik stukje voor stukje, dat kleine jongetje achterna geklommen en raakte gaandeweg steeds meer bedreven in het loslaten van mijn zware ballast die ik met mij meezeulde, waardoor ik lichter richting het licht kon klimmen. Als herboren bereikte ik 4 jaar later de rand van de put en met een sprongetje, belande ik weer vol in het leven. Mijn leven. Ik woon nu op mezelf, voor het eerst in mijn leven. Mijn zoon komt om de week bij mij en dan hebben we echt 1 op 1 tijd met elkaar en onze band is nog nooit zo hecht geweest. Ik ben blij dat hij de scheiding goed doorstaan heeft. Ik heb nog een goede, vriendschappelijke band met zijn moeder, die nu een paar straten verderop woont en we gunnen elkaar het beste en dat voelt goed. Geen wrok, rancune, jaloezie of negativiteit. Wel goed ouderschap en vriendschap voor het leven. Daar ben ik dankbaar voor en gelukkig mee. Ik werk in de zorg, met ouderen met een vorm van dementie. Dat is fijn en zinvol werk en ik heb voor het eerst in mijn leven een vast contract. In tegenstelling tot de 12 ambachten en 13 ongelukken die ik daarvoor had. Een wereldwijde pandemie, heeft geleid tot een sociale en economische lockdown in Nederland. Voor heel veel mensen heel vervelend, maar voor mij echt een gelegenheid om naar binnen te keren, veel te leren en aan zelfreflectie te doen. Ik vind het heerlijk. Ik mediteer, neem mijn ontspanning, ik schrijf, leer, bestudeer en kom langzaam tot innerlijke rust en in balans met mezelf. Ik heb geleerd naar mijn intuïtie te luisteren, daarop te vertrouwen en mijn hart te volgen, in plaats van naar de verwachtingen van anderen te leven. Ik heb geleerd om de angst los te laten en te vertrouwen op mijn eigen levenskracht.

Het kleine jongetje ? Die is voorgoed in mijn hart komen wonen en voelt zich daar lekker thuis.