Categorieën
Non-fictie

De ontsnapping

In het gezelschap van een vroeg ochtendprogramma rijd ik mijn nieuwe leven tegemoet. De lange reeks ellendige gebeurtenissen die de afgelopen drie jaar elkaar in rap tempo hadden opgevolgd, waren geen incidenten gebleken maar hadden steeds meer een structureel karakter aangenomen en hadden uiteindelijk vannacht een climax bereikt.

De discrepantie tussen zijn keurige kantoorbaan overdag en zijn duistere privéleven was groot en destijds een totale verrassing voor me geweest. Op slinkse wijze had Marc me al snel betrokken bij zijn obscure karweitjes. Ik herinner me een voorval uit onze begintijd waarin ik met mijn lief en zijn compaan ‘s nachts naar een gehucht ergens in Zeeland had moeten rijden. Ik voelde me niet op mijn gemak bij zijn vriend, een kleine sjofele dertiger met een pafferig hoofd en hinderlijke tics. Al eerder die week had hij ons met een bezoekje vereerd wat er toe geleid had dat ik de volgende ochtend nadat ik de pot pindakaas uit de keukenkast gepakt had in de loop van een geladen pistool keek. Aanvankelijk dacht ik nog dat het allemaal draaide om wat spielerei, maar al snel bleek dat er sprake was van een serieuze problematiek. De bewuste nacht waren we door een dichtbegroeid gebied gereden. Mijn lief had ergens middenin het bos de motor afgezet en me vervolgens de spelregels van de exercitie uitgelegd. Meer dan een halfuur hadden ze me in een ijskoude jungle, waar je vanwege de dichte mist geen hand voor ogen kon zien, alleen gelaten. Doodsbang was ik en mijn besluit dat dit de eerste en meteen ook de laatste keer was geweest dat ik me in liet zetten als chauffeur waardoor ik ongewild duistere zaken waarmee ik niet geïdentificeerd wilde worden faciliteerde, had ik snel genomen.

Misère bleek een terugkerend thema. Met name in de weekenden waarin we regelmatig werden uitgenodigd voor feestjes bij vrienden kon ik me er steeds slechter toe zetten om gezellig te doen en hem te vergezellen. Ook gisteravond had ik weer serieus overwogen alleen thuis te blijven en relaxed een filmpje te kijken hangend in mijn luie stoel voor het raam, maar Marc dacht daar duidelijk anders over. Tijdens de heftige discussie die ontstond begon het me al snel te dagen dat er ongetwijfeld een sterk motief moest zijn waarom ik niet thuis kon blijven. Schoorvoetend beloofde ik met hem mee te gaan. De avond verliep exact zoals verwacht, er was veel van alles, wat binnen afzienbare tijd leidde tot een opgefokt sfeertje. Even na enen besloot ik naar huis te gaan en het viel me op dat Marc meteen na mijn mededeling schichtig op zijn horloge keek en me vervolgens probeerde op allerlei manieren van gedachten te laten veranderen. Het was niet zozeer storend alswel opvallend dat hij zoveel moeite deed om mijn vertrek uit te stellen. Maar mijn besluit stond vast; ik pakte mijn tas met daarin de autosleutels en smeerde ‘m. Een nachtuitzending op de radio waarvan de sfeer gecreëerd door de discjockey en het duistere van de nacht bijdroegen aan het comfort dat ik bij dit soort programma’s voelde, zorgde voor wat afleiding. De nummers maakten me sentimenteel waardoor alle trammelant die zich de afgelopen week had voorgedaan weer de revue passeerde. Het was dinsdagavond flink hommeles geweest toen ik hem om een verklaring vroeg nadat ik enkele dikke stapels bankbiljetten, bijeen gehouden door postelastieken, in een kast had gevonden. Moegestreden en ontgoocheld was ik met het geld in mijn handen op de bank geploft en had mezelf afgevraagd hoe lang het zou duren voordat de pleuris uit zou breken wanneer ik het geld een andere schuilplaats zou geven. Ik voelde me onnozel en wilde een uitleg terwijl ik daar met het pakket in mijn handen zat en stopte het uiteindelijk met tegenzin weer terug daar waar ik het gevonden had toen de herkomst in nevelen gehuld bleef.

Na een klein kwartiertje parkeerde ik mijn auto in de steeg naast ons huis dat gelegen was achter het dorpscafé waar weer van alles gaande was. Ondanks dat het hartje winter was hing er felgekleurde feestverlichting buiten aan de rand van het terras aan de achterzijde van het pand. Door de lampjes ontstond een haast feeëriek beeld op de witte muren aan de voorzijde van ons huis, waardoor ik terwijl ik het tuinpad opliep op een prettige manier werd afgeleid van de donkerte om me heen. Lopend op het tuinpad en rommelend in mijn tas op zoek naar de huissleutel, hoorde ik een vreemd wapperend geluid op rechts. De vreemde klanken werden regelmatig overstemd door het rumoer bij de buren waar het buiten op het terras een komen en gaan was van aangeschoten feestgangers die schaamteloos meeblèrden met de nummers die binnen gedraaid werden. Geholpen door het licht van de volle maan en de slinger bij de buren zag ik, staand op een metertje van de voordeur, onze velours overgordijnen nonchalant aan de buitenzijde van het woonkamerraam fladderen. Voorzichtig schuifelde ik die kant op en keek door een enorm zwart gat rechtstreeks onze living in. Aarzelend liep ik weer terug naar links en zag dat ook ons andere raam aan de voorzijde volledig vernield was. Het viel me nu ook op dat er twee grote trottoirtegels misten; het was duidelijk waar die gebleven waren. Als verlamd bekeek ik de ravage die was ontstaan en realiseerde me dat het binnen nog veel erger moest zijn. Het ene glas wijn dat ik die avond op het feest gedronken had zocht een uitweg naar boven en brandde in mijn slokdarm. Ik probeerde door diep te zuchten mijn misselijkheid te onderdrukken en liep met een hoofd vol vragen terug naar mijn auto, stapte in en reed terug om de confrontatie met Marc aan te gaan. Ik kon niet wachten hem het resultaat te laten zien van zijn handel en wandel in een circuit waar dit soort represailles blijkbaar de geldende mores waren. Jongens wat was ik klaar met deze hele situatie, zijn vriendjes, het liegen en de dealtjes in het donker. Onbegrijpelijk dat hij mij alleen naar huis had laten gaan. Ik dacht aan mijn half gevulde weekendtassen die ik vorige week thuis achter wat schotten op zolder gereed had gezet nadat ik eerst een hele lading beduimelde pornolectuur had moeten verplaatsen. Al het hoognodige zat erin, als ik wilde kon ik meteen vertrekken. Van een afstand zag ik nog volop vertier in de verbouwde woonboerderij waar ik vastberaden de woonkamer in liep en mijn lief geëmotioneerd het hele verhaal vertelde. Hij werd krijtwit, strompelde richting tuin om vervolgens leunend tegen een oude kastanjeboom alle genuttigde drank en hapjes met flinke golven uit te kotsen.

Het bleef stil onderweg en nadat ik even later mijn auto geparkeerd en de voordeur geopend had, liepen we samen over een knerpend tapijt van glassplinters via de hal de woonkamer binnen waar ik behoedzaam het licht aandeed. De schittering van duizenden stukjes vensterglas die over de vloer en alle meubels verspreid lagen deed pijn aan mijn ogen. Er was geen vierkante centimeter waar niets terecht gekomen was. Mijn blik ging meteen richting luie stoel die staand voor het raam de zwaarste klappen op had moeten vangen en niet alleen bedolven was onder een lawine van glas, maar waar op de zitting tevens een halve trottoirtegel lag met daaraan nog de aangekoekte zand- en kleiresten. De pissebedden afkomstig van de onderkant van de tegel bewogen zich traag over de fauteuil en maakten het beeld extra macaber. Het besef dat ik de aanslag nooit zou hebben overleefd wanneer ik thuis gebleven was en zittend in mijn stoel voor het raam een filmpje had gekeken, kwam als een schok bij me binnen. Onverwacht voelde ik zijn hand op mijn schouder, blijkbaar was dit weerzinwekkende inzicht nu ook tot hem doorgedrongen en deed hij een onhandige poging om me te troosten. Het was mij inmiddels overduidelijk dat hij al die tijd geweten had dat er sprake was van een serieuze dreiging. Ongetwijfeld moet er bij hem het besef zijn geweest dat het niet zozeer meer de vraag was of er iets gruwelijks ging gebeuren, maar wanneer. De gewelddaad had iets bij me losgemaakt.

Ik gooi mijn weekendtassen achterin de auto en kijk nog één keer achterom naar het resultaat van zijn duistere contacten in een bedenkelijk circuit. Geëmotioneerd maar vastbesloten verlaat ik de arena, zet de radio wat harder en weet me getroost door Pat Benatar.