Categorieën
Non-fictie

De kracht van het nu 1

De kracht van het nu

Het is een wereldwondertje van de natuur. Een eicel en een zaadje smelten samen en zo is ons hondenkindje verwekt. Aangezien mijn vriend al een paar jaar de veertig is gepasseerd en niet meer zo nodig hoeft en ik geen kinderen kan krijgen, hebben we ons op ons hondenkindje gestort genaamd Tjabo. Tjabo betekend Broeder, vriend en heeft een speciale betekenis voor mijn vriend die zijn broers ook tjabo noemt. Toen ik hem voor het eerst in mijn armen hield, mijn eigen tricolore met de kleuren bruin, wit, zwart, dacht ik : nu ben ik compleet. Hij had die typische zielige hondenogen met hangoortjes waardoor ik smolt.
De eerste tijd bemoederde ik hem tot ik een ons woog. Alles draaide om Tjabo. Tijdens zijn slaapjes sloeg ik hem verzuchtend gade. En met liefde ruim ik zijn hondendrolletjes op. Mijn droomwens was uitgekomen. Een sportieve hond waar je later uren mee door de duinen kan dwalen. Een maatje voor het leven. Maar waar is het mis gegaan? Ik heb me door vier boeken van Ceasar Millan doorgeworsteld. Op de eerste plaats komt beweging, tweede plaats discipline en derde plaats liefde. Iets waar ik me braaf aan hou. Hij is nu vijf maanden en hij is aan het wisselen. Hij bijt er maar op los hoeveel botten we hem ook geven. Geen rust in zijn reet, altijd op zoek naar iets om te pakken om het op te eten. Zo heeft hij al een keer een sok opgekotst en ik verdenk hem ervan een mini maandverbandje te hebben gegeten (geen gebruikte weliswaar).
Weg rust, weg eigen leven. Aangezien ik niet werk omdat ik afgekeurd ben was een hond een fijne dag invulling maar hij neemt mijn leven volledig over. Gebroken nachten. Wakker worden om 03:00 uur en dan om 05:00 uur. We kunnen de deur niet uit. Tjabo niet alleen laten. Die kleine terrorist noemen we hem nu.
Dit was het inleidend verhaal. Waar het om draait is dat ik in mijn boeken van Ceasar geleerd heb dat je een evenwichtige kalme energie moet hebben. Zo’n hond voelt je energie aan. Ik besloot dat ik moest veranderen. Nu heb ik me vastgebeten in Mindfullness voor Dummies. Dat houdt in dat je moet mediteren. Het helpt niet gaat er soms door mijn hoofd wanneer ik het probeer. Maar soms heel soms verlies ik mezelf een beetje erin. Dan denk ik nergens aan en stuur ik mijn ademhaling naar mijn kleine teen. Dan denk ik even niet aan Tjabo de terrorist. De bedoeling is nu dat ik acht weken mediteer en een logboek bij hou. Ik ben vrij sceptisch. Maar soms zit ik in het zonnetje en voel ik de stralen op mijn huid en absorbeer ik de vitamine D. Dan ben ik even opmerkzaam aan het zonnen. Zoals je opmerkzaam kan eten waarbij je eerst een aantal buikademhalingen doet en dan echt hapje voor hapje je eten daadwerkelijk proeft en zo in je maaltijd opgaat. Zo kan je ook opmerkelijk douchen waarbij je de stralen op je huid voelt en je aandacht bij het douchen houdt. En ga zo maar door.
Het is voor mij een challenge samen in combinatie met het boek van Eckhart Tolle, de kracht van het nu om de volgende twee maanden leren bewust te leven. Te leven in het heden. Dus niet aan Tjabo’s dagelijkse hyperuurtje denken in de toekomst. Ook niet aan de verkeerde aanpak van Tjabo waarbij je veel te streng was want hij is nou eenmaal een beginnende puber. Zet het van je af. Leef nu.

Een paar bladzijde van Eckhart Tolle en elke dag wat meditatie oefeningen. Ik hoop een ander mens te worden. Wijzer,sterker. En anders heb ik het geprobeerd. Ik laat het je weten.