Categorieën
Non-fictie

De eenzame kerst

Eerste kerstdag 2020 was het dan zo ver.
Door omstandigheden was hij er dan echt.
De eerste kerstdag in mijn leven van bijna 53 jaren die ik alleen zou gaan doorbrengen.
In mijn jongere, alleen gaande jaren was ik aan het werk geweest in de verpleging.
De focus lag niet op mezelf, ik was nuttig en verdiende ook nog extra.
Een speciale sfeer samen met zieke eenzame kerstlotgenoten waarbij we, zonder dat we dit bespraken, elkaar een dienst bewezen en ik de alom gevreesde eenzame kerst kon omzeilen.
Wanneer ik niet werkte was ik op reis, bij ouders, familie, vrienden, getrouwd, samen met mijn kinderen of in een relatie.
Deze kerst zou alles anders zijn.

Mijn prachtige, zelfstandige zonen waren er door keuzes en werkzaamheden niet.
De ‘plotse’ coronamaatregelen maakten de normale familie kerstplannen anders. Familie die sowieso al steeds kleiner was geworden na het overlijden van mijn ouders en het uitvliegen van mijn kroost.
Ik had geen puf (én moed) om me in andere contexten te mengen dit jaar.

Gedachtengolven, waarvan ik gewend was dat ze me probeerden onderuit te halen, bleven me teisteren.
Het moment dat ik er zelfs tegenop ging zien om morgen mijn lieve hond uit te gaan laten in het overvolle bos, met blije kerst mensen die elkaar hadden, besloot ik een lieve vriendin te gaan bellen. Zij raadde me aan dat ik maar wel moest gaan en dus zou ik gaan.
Op kerstavond alleen, licht gedrenkt in zelfmedelijden, de kerstmis bekeken op tv. Het ontroerde me.
Het was tenslotte mijn thema geweest dit jaar.
Mijn angsten, emoties en vooroordelen onder ogen zien.

Zo onderging ik paarden coaching.
Mijn angst voor paarden vond ik niet terecht, paarden zijn edele dieren en heel gevoelig, mooi en lief. Na een traumatische jeugd paardenervaring als jong meisje, waarbij ik kilometers aan een op hol geslagen paard door de bossen van Bennekom heb gehangen om er vervolgens toch afgeworpen te worden, ontweek ik elk contact met een paard.
Een afscheiding tussen ons was ook een noodzaak.
Ik omarmde en accepteerde sindsdien dat paarden en ik geen combi konden zijn.

Begin dit jaar vond ik plotseling dat ik dit los moest laten en onderzoeken waarop ik mijn stoute laarzen aantrok.
De paarden- of toch mensencoach liet mij samen met het enorme paard in de paardenbak. Spreekwoordelijk scheet ik in mijn broek en mijn lotgenoot op de grond.

Het enorm grote paard ging steigeren en galopperen om zijn, lees mijn, spanning kwijt te raken.
Paarden spiegelen namelijk heb ik geleerd.
Ik heb erom gehuild en gelachen tegelijk.
Het heeft me laten zien dat ik niet alles hoef te kunnen en het prima is dat paarden en ik geen gezamenlijk leven hoeven te leiden.
Paarden mogen er zijn en ik ook, alleen beter niet samen in een straal van een paar meter zonder een afscheiding tussen ons beiden.

Ook ging ik biodanza beoefenen omdat alles rondom biodanza me irriteerde.
De mensen, het altijd blije glimlachen, de ‘je mag zijn wie je bent’ en knuffelcultuur gaven me op voorhand al de kriebels.
Na de eerste indruk (zie je wel) waar natuurlijk worteltjes en bleekselderij met kruidenthee werden geserveerd, heb ik mijn vooroordelen kunnen loslaten en vond het zelfs fijn om te doen.
Dat was groei. Om maar in clichés te vallen, het zegt meer over mij dan over hen.

Het was allemaal begonnen met een ‘vergeef en loslaat’ ritueel, begin van dit jaar bij volle maan. Gewapend met een goede fles wijn, dekentjes, kladblok en pen zat ik samen met mijn tweelingziel opgekruld in de tuinstoelen bij de knetterende tuinhaard.
We keken vanuit het meditatieve fikkie afwisselend naar de heldere sterrenhemel en verliefd naar elkaar.
Gegrepen door een hoogstaand en diepgaand artikel in een populair geluksmagazine, met veel advertenties die strijdig zijn met hun boodschap dat je goed bent zoals je bent, schreef ik alle mensen op die ik moest vergeven en waarom.
Licht geschrokken van de lange lijst vond ik mezelf gelijk best zielig om wat me allemaal was aangedaan.
Ik moest het hardop voorlezen in het bijzijn van mijn grote liefde die een veel kleiner lijstje had.
Dat kwam me al ongeloofwaardig over gezien zijn verhalen over vroeger.
Na afloop gooide ik oprecht huilend de lijst in de tuinhaard na mijn vergeving uit te hebben gesproken. Ik moet bekennen dat het echt wel goed voelde.
Alsof ik de kast had opgeruimd, iets wat ik ook te weinig doe.

Hij zit nu voor maanden in Mexico, gevlucht uit en voor de liefde. De kans bestaat dat hij op dit moment met een ander het ritueel herbeleeft met een kampvuur op het strand.
Hoogstwaarschijnlijk wel zonder dekentjes.
Ik vergeef hém dit ook maar weer in verband met de opslag van negatieve energie die ik net vorig jaar was kwijtgeraakt.

Mijn lieve hond was blij, we gingen naar het bos. Het was tenslotte ook kerst voor hem bedacht ik me schuldbewust. Hij huppelde blij de auto uit, ik kroop achter hem aan. De cadans van hoe het allemaal zou moeten zijn en wat ik allemaal moest missen verdwenen vrij snel op de enorm drukke parkeerplaats waar ik een gevreesde vrolijke kerstfamilie aansprak. Er gebeurde niks.
Ik voelde me niet eenzaam. Onderweg had ik leuke gesprekken met mensen, waaronder een leuke labradoodle man. Nog steeds gebeurde er niks…een doorbraak.
Ik was bang geweest voor het gevoel van eenzaamheid maar het was er niet. Ik ken dat gevoel namelijk zeker wel, wanneer ik in verkeerde relaties of mijn huwelijk zat of situaties met mensen samen die niet het beste met mij voor hadden met kerst. Dat was eenzaam, niet dit.

Wat een heerlijk kerstgeschenk! Ik had mijn angst doorleefd en voelde de kracht in me stromen. Euforisch reed ik naar huis waar ik genoot van mijn kerstchocolaatjes en een kop warme thee, uitkijkend over het water vanuit mijn antieke woonschip, een Hasselteraak uit 1916, met een hedendaagse opbouw en het daarbij behorende moderne comfort.
De watervogels gleden langs mijn raam voorbij, zich mindful met hun pittige zwemvoetjes voortbewegend.
Mijn lieve hond gaf me een knipoog vanaf zijn kussen, zuchtte een keer en viel tevreden in slaap waarna al snel zijn droomblafjes en snurkjes volgden.

De volgende dag liep ik zelfverzekerd, bijna huppelend en vol zelfcompassie de Tweede Kerstdagwandeling.
Natuurlijk wil ik ooit weer een liefdevolle partner naast me die me de hemel in prijst en me in soms opgewonden gezelligheid onderdompelt. Maar er is geen angst meer voor eenzaamheid.
Ik ben alleen maar mijn kerstcadeau, de liefde voor mezelf en de keuzes die ik gemaakt heb om niet eenzaam te zijn binnen een relatie, heb ik eindelijk vandaag mogen uitpakken.
Zou dit dan zijn ’het in je kracht komen’?
Ik geloof het weer, dit wordt mijn jaar zoals ik mezelf al jaren vertel.