Categorie├źn
Non-fictie

brief aan mijn oma

Lieve Oma,
Het is alweer veel te lang geleden dat wij elkaar gesproken hebben. We leven momenteel in een hele rare tijd waarin ons handelen bepaald wordt door de maatregelen van de overheid in strijd tegen covid 19. Hoewel de tijd soms lijkt stil te staan en onze dagen zich aaneenrijgen als een eindeloze herhaling van handenwassen, mondkapjes, thuiswerken, thuisonderwijs en social distancing, verbaas ik mij er toch over dat het alweer 9 maanden geleden is dat covid 19 voor het eerst in ons land werd vastgesteld. Zo blijkt toch maar weer; Tempus Fugit!
Vandaag komt er weer een extra maatregel bij in strijd tegen deze onzichtbare vijand, die mondiaal heeft toegeslagen en grote schade heeft toegebracht door het verlies van vele levens, ontwrichting van de economie en vele zieken, met als gevolg een dreigende overbelasting van de gezondheidszorg. Deze nieuwe maatregel, een avondklok, is voor mijn generatie en de generaties na mij , die in vrijheid en voorspoed zijn opgegroeid,een nieuw en onbekend fenomeen.
Voor jullie , die de tweede wereldoorlog hebben meegemaakt, is het een herhaling van zetten. Alleen heette het toen Spertijd en was de vijand niet onzichtbaar . De strijd die jullie toen hebben moeten voeren en de ontberingen die jullie vervolgens ruim 5 jaar hebben moeten lijden, zijn voor ons niet voor te stellen.
Toch durf ik wel enige overeenkomsten te maken. Is het niet toevallig dat het corona virus, bekend onder de naam Covid 19, qua uiterlijk lijkt op de zeemijnen die tijdens de 2e wereldoorlog ook in de strijd werden geworpen. Ook deze mijnen waren rond en hadden uitsteeksels en veroorzaakten veel slachtoffers als er weer eens een schip op deze , onder water verborgen wapens botsten. Toch hebben jullie de strijd tegen de vijand nooit opgegeven en na vijf lange jaren van wapengekletter en ontberingen gloorde er weer hoop toen de vrede was getekend. De oorlog was ten einde en het herstel kon beginnen.
In deze pandemie is er geen sprake van wapengekletter maar van watergekletter door het eindeloos handenwassen. Helaas beschikken niet alle mensen op deze wereld over de luxe van schoonwater, of de mogelijkheid van thuiswerken, of overheidssteun. Ook gloort voor hen (vooralsnog) geen hoop aan de horizon in de vorm van een vaccin.
Ik begrijp dan ook de mentaliteit van sommige mensen niet, die doen alsof deze hele pandemie een verzinsel van de overheid is. Dat zij moedwillig de regels van het RIVM overtreden, gewoon omdat zij vinden dat zij recht hebben op hun vrijheid. Dezelfde vrijheid waar jullie 76 jaar geleden zo hard voor hebben gevochten. Misschien dienen zij weer een lesje in geschiedenis te krijgen, waardoor zij hun ogen openen en zullen zien dat het noodzakelijk is dat zij zich aan de maatregelen houden. Immers onze vrijheid lonkt aan de horizon door middel van vaccinatie. Hoe lang we nog in deze situatie zullen zitten weten we pas achteraf. Maar als we dan weer ons leven kunnen oppakken zoals wij dat gewend waren en terugkijken, kunnen we vaststellen, Tempus Fugit!
Veel liefs, je kleindochter.