Categorieën
Non-fictie

Beton

Klepper de klep. De postbode duwt een stapel brieven in de brievenbus rechts van onze voordeur. De blauwe voordeur die de wereld buiten houdt. Achter die deur zijn we veilig en komt niemand zonder aankondiging binnen.

Ik zie hem nog net teruglopen naar zijn zwaarbeladen PostNL fiets met de grijs-oranje fietstassen, de stuurtas en de posttas die half over zijn rug hangt. Hij duwt de fiets naar de brievenbussen van onze buren. Nu met COVID-19 post is de oogst groter dan ervoor. Er is ook veel post voor de buren in ons rijtje zie ik aan de stapel die hij vasthoudt in zijn hand. Ik zwaai hem na: “Bedankt!”. Hij zwaait achterom en veegt het zweet van zijn voorhoofd.

Ik leg de stapel brieven op de keukentafel en dan zie ik een brief met het stempel van onze gemeente er tussenuit steken. Grrrrr. Mijn hart klopt al in mijn keel. Ik voel de spieren in mijn bovenrug beginnen te tintelen zodra de stress daar aankomt. Het voelt alsof er als lange rij rode bosmieren over mijn ruggengraat omhoog kruipt en mij bijt op de weg omhoog. De kramp begint erin te schieten. Daar kan mijn fysio weer mee aan het werk. Hij staat onder 1 in de voorkeursinstellingen van mijn telefoon. Mijn schouderbladen voelen alsof er beton in wordt gestort. En daar gaan mijn nekspieren. De vermoeidheid sijpelt langzaam door naar mijn nekspieren. Ik voel me nu al uitgeput. Binnen een minuut. De normaal zo rustgevende geur van mijn rooibosthee op de tafel, naast mijn laptop, helpt me niet. Mijn schouders zijn in beton gegoten.

Die schouders die sterk genoeg waren om jou als baby in de draagdoek te dragen. Dichtbij mijn hart wanneer je niet kon slapen of wanneer je gewoon dichtbij mij wilde zijn. En later, toen je groter werd, droeg ik je op mijn rug. Mijn schouders die je beschermden wanneer we in de verzengende hitte in Toscane of Frankrijk door de geplaveide straten liepen in de middag. Jouw lijf dat me aardde met jouw gewicht. Of in Slowakije toen je ineens bang was geworden voor kruisbeelden. Waar we over kasseien liepen terwijl ik mijn evenwicht bewaarde met jou op mijn rug in houten kerken gebouwd zonder een enkele spijker. “Kan ik mijn ogen open doen? Is er een kruisbeeld?”, ik voelde je adem als je in mijn oor fluisterde. Vragen. Altijd maar vragen stellen. We maakten vaak een grapje dat je geboren bent om vragen te stellen over de wereld. Ik antwoordde in de schemerige kerk: “Alleen prachtige geweldige fresco’s, maar we gaan zo naar buiten. Alles komt goed “.

Alles komt goed. Die geruststelling. Kon iemand mij die maar geven. Ik wil de brief helemaal niet openen. Maar deze brief laten liggen, maakt het alleen maar nog erger. Want dan ligt die daar. Te wachten. Als een kat die wacht met het bespringen van een muis die ze ziet in de bladeren achter in onze tuin onder de hoge eik, maar die besluit nog net niet te springen. Nog niet. Die er nog even mee speelt. Beter om maar door de zure appel heen te bijten.

Tot onze spijt moeten wij u berichten dat u te vroeg was met het indienen van uw aanvraag en daarom verklaren we uw aanvraag nietig.
Tot onze spijt moeten wij u berichten dat uw aanvraag opnieuw gedaan moet worden gebruikmakend van het nieuwe format.
Tot onze spijt moeten wij u berichten dat uw aanvraag niet gevonden kan worden in ons systeem.

Ouder zijn van neurodiverse kinderen is, hoe zeg je dit positief, een uitdaging? New age speak. De strijd tegen gemeentes, zorgverleners en organisaties die je zouden moeten helpen, kan je totaal leegzuigen. Je achterlaten als een verdroogd insect achter het raam. Die niet kon ontsnappen. Geen uitweg meer zag. De bureaucratie is verstikkend. Je moet je voortdurend checken of je niets vergeet, je inlezen, op de hoogte blijven van nieuwe ontwikkelingen en dan vooral zorgen dan je meer weet dan de professionals om de zorg te regelen die je kinderen nodig hebben. Je bent inmiddels beter in staat dan de professionals om de doelen SMART te formuleren zoals mijn vriendin M. zegt. Alles moet SMART. Elk doel moet je kunnen behalen of je moet aan kunnen geven waarom het doel niet behaald is en het doel gecontinueerd wordt. Alsof neurodiversiteit ooit over gaat. Deze rituele dans. Jij volgt maar je leidt ook. Als je goed leidt dan mag je door dansen.

Het zijn niet de kinderen die je uitputten. Ik doe alles voor ze. En dat doe ik ook. Met liefde. Maar de bureaucratie en de organisaties in het systeem veroorzaken trauma’s. Op de lange termijn. Ik stel het openen nog wat uit. Ik bel mijn andere vriendin M. die een anderhalf uur verderop woont die het begrijpt. “Ik kreeg een brief van de gemeente. Die ligt nu op de tafel hier.” “Oh, hebben die klootzakken je weer een brief gestuurd? We verwachten er ook een. Vorige week zei de rechter dat ze hun besluiten moeten corrigeren. Dus onze financiering is bijna weer geregeld. Dan kan ik even op adem komen. Hoef ik even niet te strijden. Tot de volgende ronde. Volgend jaar. Jij en ik moeten maar weer eens uitgebreid bijpraten. Gemeentelijk beleid checken en kijken hoe dat onze financiering volgend jaar kan beïnvloeden voordat we voor onaangename verrassingen komen te staan. June wordt wakker van haar dutje, moet rennen voordat de rest ook thuiskomt, zullen we verder praten in het weekend?”

Dan het maar niet langer uitstellen, het helpt toch niet, ik pak mijn zakmes en snij de envelop open. “Arggh, ik haat dit. De keten van gebeurtenissen die het in gang zet: bellen met advocaat, man, vrienden, familie en chocolade eten”, kreun ik terwijl mijn oudste zoon in de huiskamer met hyperfocus aan het lockpicken is. Zonder op te kijken reageert hij: “Dit doen ze gewoon. Omdat ze het kunnen. Ze denken alleen aan de centen. Ze krijgen hoe dan ook betaald. Gaan achter hun bureaus weg om 5 uur en gaan naar huis.” Terwijl ik de brief uit de envelop haal en de eerste regel lees, haal ik opgelucht adem. Ze vestigen mijn aandacht op het feit dat mijn paspoort over 3 maanden verloopt. Een vriendelijke reminder die zegt wat ik moet doen, mocht ik mijn paspoort willen vernieuwen. Te laat voor mijn pijnlijke spieren en betonnen schouders. Mijn zoon lacht.

Ooit waren brieven gewoon brieven. The good, the bad and the ugly. Met een weegschaal die doorsloeg naar de goede kant. Nu is mijn cadeau bij brieven van de gemeente betonnen schouders. Die krijg ik er gratis bij.