Categorieën
Fictie

Zien

Niemand ziet haar. Nou ja, ze zien wel iets natuurlijk. Haar dikke bos donker golvend haar en haar boezem die zich zelfs in een vormloze trui niet laat wegstoppen. Of haar kookkunst. Hoewel ze die meer proeven dan zien. Haar zorgzaamheid en zangtalent, die ook. Ze zien wat ze graag willen zien. En de dingen waar ze tegenaan kunnen schoppen. Zoals haar onredelijkheid en de felheid waarmee die gepaard kan gaan. En natuurlijk de tranen die veel te makkelijk stromen. Ze zien dingen die niet belangrijk zijn, maar wat wezenlijk is, dat missen ze. Welbewust gelooft Fabiënne, omdat het anders te moeilijk wordt.

Een goudgele mini rijdt enthousiast toeterend de straat in. Uit het raam wappert de hand van Lieve. Fabiënnes gezicht licht op en haar hart maakt een sprongetje. De negatieve gedachten van zojuist verdwijnen als sneeuw voor de zon. Met verende passen loopt ze naar de auto. ’Hé Fab, klaar om wereldveranderende ideeën tot je nemen?’ roept Lieve die haar hoofd naar buiten steekt.
‘Natuurlijk Lieve, je kent me toch. Altijd nieuwsgierig en paraat om de wereld ten goede te veranderen,’ zegt Fabiënne op plechtige toon.
‘Euh, ik geloof niet dat ik je zo ken, maar stap in dan gaan we naar ‘Daydreams’ voor een goede kop koffie met goddelijke taart en dan naar TedX.’

Terwijl Lieve de auto door het drukke stadsverkeer manoeuvreert gaan Fabiënnes gedachten weer met haar aan de haal. Als jong meisje zond ze al signalen uit, noodkreten zo je wilt. Soms leverde dat een uitnodiging op om te blijven eten of een arm die liefdevol om haar schouders werd geslagen. Vaker werd ze gewoon genegeerd of werd haar verteld dat het allemaal goed zou komen. Dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Ze voelt nog steeds de kriebels over haar rug naar boven lopen als mensen dat tegen haar zeggen. Kriebels die, eenmaal bij haar hoofd aangekomen, bonkende pijn veroorzaken en tranen achter haar ogen laten prikken.

‘Fab, alles goed? Je bent zo stil. Heb je geen zin in vandaag?’
‘Huh? Wat? Oh ja tuurlijk wel.’ Voor Fabiënne meer kan zeggen, wordt de aandacht van Lieve opgeëist door twee jeugdige fietsers die vlak voor de auto oversteken. Druk roepend en gebarend uit Lieve haar onvrede. De pubers halen lachend hun schouders op, overtuigd van hun eigen onsterfelijkheid. ‘Weet je nog dat wij ook zo rondfietsten, alsof wij het middelpunt van de wereld waren en iedereen rekening met ons zou houden?’ De vraag van Fabiënne zorgt dat Lieve de irritatie kan afschudden.
‘Ja klopt, was ik bijna vergeten. Gelukkig weten wij nu beter. Toch?’

Ze rijden rondjes rondom ‘Daydreams’ op zoek naar een parkeerplaats, dichtbij uiteraard en Fabiënnes gedachten dwalen weer af naar het verleden. Geen enkele liefdesrelatie hield stand. Eerst waren haar vriendjes complimenteus en aandachtig. Maakten ze haar het hof, streelden ze haar zacht en waren geduldig. Tot Fabiënne wat van haar pijn deelde. Dan wuifden ze het weg, hadden ineens minder tijd om af te spreken of vertelden haar dat ze niet in het verleden moest blijven hangen. Dat het leven nu wordt geleefd. Dat ze haar nooit zouden dwingen iets tegen haar zin te doen. De één bleef langer dan de ander, maar allemaal kozen ze uiteindelijk eieren voor hun geld. Op zoek naar een ongecompliceerde nieuwe liefde. Om zichzelf nieuw gezichtsverlies en een gebroken hart te besparen, zwoor Fabiënne de romantische liefde af. Dat is een goed besluit gebleken. De eenzaamheid die ze daardoor ervaart, is stukken beter te dragen dan de onzekerheid en afwijzing die bij de liefde horen. Eenzaamheid laat zich ook simpel wegstoppen onder grote stapels boeken en achter eindeloze Netflix series.

‘Ik geloof dat ik het een beetje spannend vind.’
‘Spannend? Of we een parkeerplaats vinden?’ De stem van Lieve daalt een octaaf, wat haar ongeloof benadrukt.’
‘Nee natuurlijk niet. TedX. Al sinds ik wakker ben, heb ik buikpijn en zit mijn hoofd vol negatieve gedachten. Ik denk dat het met de lezingen te maken heeft,’ zegt Fabiënne zacht en weifelend.
‘Waarom zou je buikpijn krijgen van lezingen?’
‘Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik ook steeds aan Saskia Bergs denk.’
‘Saskia Bergs? Die vertelt over haar tijd in die sekte? Hoezo zou je dat spannend vinden Fab?’
‘Geen idee.’ Met een diepe zucht haalt Fabiënne haar schouders op.

Als ze de deur van ‘Daydreams’ opendoen lopen ze direct door naar hun favoriete, met dons beklede bankje in de hoek.‘ Doe mij maar een latte met havermelk en de lavendel cheesecake,’ zegt Lieve tegen de stuurs kijkende jongen die zuchtend naar ze is toegelopen.
‘Voor mij een dubbele espresso met chocoladetaart. Graag met een glas water erbij. Een glimlach zou ook prettig zijn trouwens,’ voegt Fabiënne er sarcastisch aan toe. De jongen kijkt haar beduusd aan. Voor hij kan reageren wappert Lieve al met haar handen,‘ let maar niet op haar hoor, ze heeft haar dag niet vandaag.’ Zonder iets te zeggen draait hij zich om en gaat op weg naar het volgende tafeltje. Fabiënne en Lieve kijken elkaar giechelend aan.
‘Wat was dat nou Fab?’ vraagt Lieve terwijl ze haar gezicht weer in de plooi probeert te krijgen.‘ Oké, het was grappig, aardig was het natuurlijk niet.’
‘Je hebt gelijk, ik vond het ook heel grappig. Bedankt voor je compliment.’ Fabiënne lacht nu voluit en kijkt haar vriendin aan in de verwachting dat Lieve met haar meelacht.
‘Waarom zou je hem een rotgevoel bezorgen als je niet eens weet waarom hij zo kijkt?’ vraagt deze echter op zachte toon.

Shit, nu vindt Lieve haar ook al niet goed. Lieve, de enige vriendin die de knoop in haar maag kent en die weet hoe deze Fabiënnes leven beïnvloedt. Haar andere vriendinnen zijn er alleen voor de fun. Samen de stad in om te shoppen en flaneren, neer te ploffen op terrassen en ’s avonds de kroegen verkennen. Gewonnen escaperooms, aan verliezen doen ze niet, afsluiten met een overdadige high wine. Dansen tot hun voeten pijn doen op pop-up feestjes. Aan activiteiten met vriendinnen geen gebrek. Aan oprechte gesprekken wel.

Als ze in de zaal zitten te wachten tot de presentator het podium betreedt, gaat de situatie in ‘Daydreams’ door Fabiënnes hoofd. Wat eerst zo grappig leek, was nader bezien natuurlijk ongepast en onnodig kwetsend. Ze groeide op met dit soort humor. Tenminste als je kritiek verpakt in een slechte grap, humor kunt noemen. Ze heeft het zichzelf grotendeels afgeleerd. Alleen met haar broers is het een standaard omgangsvorm, omdat dit het enige is wat ze met elkaar kunnen delen. Soms moet een andere man haar ‘grap’ verduren. Hoewel de jongen van vanochtend nog niet bij de mannen kan worden ingedeeld. Toch raakte hij bij haar een gevoelige snaar, waardoor ze volautomatisch uithaalde om de verwarring in haarzelf zo snel mogelijk de kop in te drukken. Lieve stoot haar aan en wijst naar het podium, TedX gaat beginnen.

Na twee minder boeiende en één onverwacht grappige Tedtalk is het de beurt aan Saskia Bergs. Zij spreekt over leven zonder excuses. Over het nemen van verantwoordelijkheid, hoe de omstandigheden ook zijn. Fabiënne luistert geboeid en ademloos naar het verhaal over de rituelen waaraan Saskia moest deelnemen, de heilige soberheidsvoorschriften en de dagelijkse geestelijke mishandeling. Ineens slaat Fabiënnes hart een slag over. Ze voelt zich warm en ongemakkelijk worden. Had ze maar nooit gehoord wat ze zojuist hoorde; Saskia, slachtoffer van seksueel misbruik. Met suizende oren en haar ademhaling hoog in haar borst hoort Fabiënne Saskia vertellen over het zogenaamde voorrecht met de sekteleider te mogen slapen. Over de handelingen die bij haar werden verricht en die zij moest verrichten. Over de eerste keer dat hij haar lichaam binnendrong. Een golf van misselijkheid komt opzetten, Fabiënnes handen omklemmen haar stoelleuningen, iedere spier in haar lichaam is gespannen. Ze hoort Saskia vertellen: ‘Ik heb lang geen contact kunnen maken met de boosheid en verdriet hierover, daardoor bleef ik van binnen bang. Die angst zorgde ervoor dat ik me met niemand echt kon verbinden. De schuld daarvoor legde ik altijd bij de ander. Ik was eenzaam, tot het moment kwam dat ik oprecht naar mezelf kon kijken en mezelf alle emoties kon toestaan. Dat is voor mij het keerpunt geweest. Daarom heb ik een vraag aan jullie allemaal. Als jij jezelf echt zou zien en wat je ziet omarmt, wat zou jij dan anders doen?’
Die vraag komt bij Fabiënne als een mokerslag binnen en slaat haar vol van haar sokken. Helaas net niet hard genoeg om haar knok-out te slaan. Wat zou ze graag buiten bewustzijn zijn geweest. Dan kon gewoon kunnen liggen, zonder te voelen. In plaats daarvan voelt ze zich loodzwaar en beseft dat ze jarenlang anderen onterecht heeft beschuldigd. Als ze gelukkig wil worden, en dat wil ze, dan zal ze zichzelf onder ogen moeten komen. Er borrelt een onverwachte kracht omhoog en ze neemt ter plekke het besluit de volle verantwoordelijkheid voor haar leven in eigen handen te nemen en ze weet dat haar leven na vandaag nooit meer hetzelfde zal zijn.