Categorieën
Fictie

Wraak

Wraak

De beelden doorboorden haar netvlies als glassplinters.
‘Gaat het, Rose?’
Ze knikte.
Hij veegde de foto’s bijeen, stak ze in een enveloppe en overhandigde ze haar. ‘Jij verdient beter, meid. Ga weg en probeer er zoveel mogelijk uit te slepen.’
Zijn handdruk voelde warm en troostend.

Op een parkbankje kwamen de onderdrukte tranen. Ze had het vermoed. Net als die keer dat het zo raar rook in de huiskamer en ze dacht dat er iets lag te rotten. Pas toen ze onder het bankstel een beschimmelde sinaasappel vond, wist ze dat ze gelijk had.

‘Alles goed met u?’ Het meisje dat bij de stem hoorde, overhandigde haar een beker afhaalkoffie. ‘Ik ben Lisa en ik kan goed luisteren, dus…’
Lisa bleek een afgestudeerde psychologiestudent die in een sushirestaurant werkte om haar studieschuld af te lossen.
Rose staarde in de groene ogen terwijl zich in haar hoofd een plan ontkiemde en voor ze het wist nodigde ze Lisa uit.

‘Dus u wilt dat ik als stagiaire bij uw man ga werken, hem verleid en dan vermoord? Daar vraag je nogal wat, Rose.’
‘Hij zal je waarschijnlijk meenemen op zijn jacht en omdat jij hem dronken gaat voeren, valt hij over boord.’
‘En wat schieten we daarmee op?’
‘Dat ik zijn kapitaal erf voordat hij zijn testament omgooit, waar hij al maanden mee dreigt. En van dat bedrag krijg jij de helft.’
Hoewel het een schokkende carrièreswitch was, stond het idee van financiële vrijheid Lisa wel aan. Kon ze eindelijk haar baantje opzeggen, haar studieschuld aflossen en een appartement in Manhattan huren.

Marcs lippen maakten een koude afdruk op haar wang. ‘Hi, lieverd. Hoe was je dag? Nog gewonnen met tennis vandaag?’
Ze lachte. ‘Ja, twee sets nog wel.’
Dat lieg je, dacht Marc. Hij was vandaag een vrouw van een collega tegengekomen die hem vroeg waarom Rose niet op de tennisbaan was.
Rose zette een pan goulash op tafel en schonk twee glazen Malbec in. ‘Een nichtje van de barvrouw op de tennisclub zoekt een stageplaats. Kan jij iemand gebruiken?’ Ze haalde haar hand door zijn zwartgrijs gemêleerd haar. ‘Ik heb haar min of meer beloofd dat ze op gesprek mag bij je. Is dat oké? Ze is net klaar met een secretaresseopleiding.’
De plooi tussen Marcs wenkbrauwen vertelde dat hij niet gecharmeerd was van haar actie. ‘Hmm, je hebt geluk dat Marian net met zwangerschapsverlof is. Zeg maar dat ze morgen om negen uur langs kan komen.’

Na het eten reed hij de auto van Rose naar buiten om, zoals hij haar wijsmaakte, een pakje sigaretten te gaan halen. Hij checkte de geschiedenis van haar navigatiesysteem en zag een onbekend adres. Google leerde hem dat er een privédetective gevestigd was. Hij sloeg met zijn vuist op het stuur. Shit. Ze wist het. Hij stak een peuk op en inhaleerde diep. Wat maakte het ook uit? Hij wilde haar toch verlaten. Dit zou het proces alleen versnellen. En op geld hoefde ze niet te rekenen. Hij kon aantonen dat ze hem met haar ziekmakende depressieve gedrag en haar weigering hun huwelijk te consumeren in de armen van anderen gejaagd had. Bovendien was ze niet in staat geweest voor nageslacht te zorgen; die vrouw was sterieler dan een rol verband.

Het meisje dat zich Lisa noemde, wekte zijn interesse. Vooral haar riante decolleté dat zichtbaar werd toen ze haar cv uit haar tas haalde.
‘Wat mij betreft kun je morgen beginnen. Ik geef je een stagevergoeding van vijfhonderd dollar per maand en als je goed je best doet, schrijf ik een aanbeveling waar je veel aan zult hebben.’
‘Hartelijk dank, meneer Spelling. U zult hier geen spijt van krijgen.’ Ze stond op en bukte om haar tas te pakken.
Dat denk ik ook niet, dacht hij toen hem een blik op een rood kanten stringetje gegund werd.

Rose had gelijk. Na een paar weken van stiekeme vrijpartijen, nodigde Marc haar uit op zijn jacht. Hoewel ze zich net een callgirl voelde, was Marc geen slechte minnaar en beleefde ze ook nog wat plezier aan haar opdracht.
Vanaf haar hoofdkussen keek ze naast zich. Hij viel echt uit de toon in haar kleine studentenkamer. Toen ze uit bed stapte, opende hij zijn ogen. ‘Blijf jij maar even liggen, ik ga douchen.’
Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik moet gaan. Thuis vertellen dat ik een paar dagen naar het buitenland moet. Ik zie jou morgen bij de jachthaven, oké?’
Ze kuste zijn voorhoofd en liep weg.
Terwijl hij zich aankleedde ging haar telefoon. Hij wierp een blik op het scherm. BFF stond er, maar het nummer dat erbij hoorde, kwam hem akelig bekend voor.

‘Wat zeul jij allemaal mee? We gaan geen wereldreis maken, hoor.’ Gehuld in een kort broekje en een gestreept naveltruitje sleepte Lisa de koffers achter zich aan.
‘Het is niet wat je denkt. Ik heb allerlei ingrediënten meegenomen om voor jou iets goddelijks klaar te maken.’
Hij nam de koffers van haar over. ‘Dat had toch niet gehoeven, schat. Dat jij er bent is voor mij meer dan genoeg.’ Hij kuste haar en ze belandden nog voor vertrek in de slaapkamer.

Gewiegd door de golven baadde het dek in een oranjegoud licht. ‘Ga jij maar vast aan tafel zitten,’ riep Lisa vanuit de keuken. ‘Het diner is klaar.’
Met een zilveren dienblad op haar hand balancerend liep Lisa op hem af. ‘Wauw, dat ziet er heerlijk uit. Ik ben dol op sushi.’
Ze maakte twee borden op en zette ze op tafel. ‘Begin maar vast, ik moet de wijn nog halen.’
Marc keek verlekkerd naar de Japanse hapjes, maar plotseling popte er een zinnetje op in zijn gedachte. “Revenge is a dish best served cold.” Snel verwisselde hij hun borden en stak de kaarsen op tafel aan.

Nadat Lisa de wijn geopend had, appte ze Rose dat alles volgens plan verliep en dat ze zo aan tafel gingen. Rose wenste haar succes, maar wist niet dat het plan gewijzigd was.

Gisteren, na sluitingstijd van het sushirestaurant had Lisa, zoals gewoonlijk, de keuken schoongemaakt. Toen ze wat spullen in de ijskast zette, was haar oog op een kogelvis gevallen. Ze had de Japanse chef inmiddels zo vaak bezig gezien dat ze wist waar het giftige gedeelte van de bolle vis zich bevond. Marc zou verlamd raken en sterven, zodat het voor haar makkelijker zou worden zijn lichaam over boord te kieperen.
Ze schonk de wijnglazen vol en glimlachte. ‘Smakelijk, schat. Geniet er van.’

Thuis ontgrendelde Rose haar mobiele telefoon voor de twintigste keer. Nog altijd geen bericht van Lisa. Zou het meisje haar voor de gek gehouden hebben? Was ze gevallen voor de charmes van Marc? Want als ze met hem verderging zou haar kostje ook gekocht zijn. Nee, zo was ze waarschijnlijk niet. Ze zou zo wel bellen. Rose zag de begrafenis al voor zich. Het zou een grijze, regenachtige dag zijn. Zowel Lisa als zij zouden in het zwart gekleed gaan, inclusief een hoedje met voile. Er zouden veel gasten zijn, allemaal zakenrelaties die met arendsogen keken of er wat te halen viel.
Ze zouden de koffietafel vroegtijdig verlaten en linea recta naar de notaris gaan. Ze zou Lisa haar deel geven en zelf een houten huisje met veranda kopen in Virginia waar ze vandaan kwam. En ondanks het geld zou ze een baan nemen, gewoon omdat er niemand meer zou zijn die dat verbood.

Rose schrok op uit haar overpeinzingen. De bel. Was dat Lisa? Of de politie met het bericht dat haar echtgenoot overboord geslagen was?
Ze moest steun zoeken toen ze zag wie er aan de deur stond. Het was Marc in hoogst eigen en vooral springlevende persoon.
‘Hé, schat. Wat kijk je geschrokken? Ben je niet blij me te zien?’ Hij kuste haar met de hartstocht van vroeger. ‘Ik heb je gemist.’
‘Ik jou ook,’ wist ze eruit te persen. ‘Heb je al gegeten? Ik kan lunch voor je maken als je wilt.’
‘Doe geen moeite,’ antwoordde hij. Hij pakte haar arm en leidde haar naar de keuken. ‘Ik heb wat lekkers meegenomen. En als we dat op hebben, gaan we fijn samen een middagdutje doen. Wat zeg je daar van?’
Hij keek haar aan met een blik waaruit bleek dat er van dutten weinig zou komen. Wat was er in hem gevaren? Was zijn penopauze voorbij en wilde hij hun huwelijk herstellen? Ze liet alles over zich heenkomen omdat ze te verbluft was om helder na te denken. ‘Ik zal de borden even pakken.’
‘Dat hoeft niet,’ zei Marc terwijl hij twee bakjes op tafel zette. ‘Er zijn ook eetstokjes bij. We kunnen een glaasje pinot grigio inschenken, maar ik stel voor dat we dat mee naar boven nemen.’
Hij kuste haar nogmaals vol op haar lippen. ‘Smakelijk, schat.’
Zijn moeder had hem altijd geleerd geen eten weg te gooien, maar de restjes te bewaren. En dat was precies wat hij met Lisa’s sushi gedaan had. Hij glimlachte toen hij het eerste stukje in de mond van zijn vrouw verdwijnen zag.