Categorieën
Fictie

Ware solidariteit

Na drie maanden, ben ik weer thuis. Al die tijd hebben ze mij ergens in quarantaine gezet en al die tijd heb ik gerouwd om mijn lieve vrouw Hestia. Het huis ruikt muf en onbewoond, maar toch voel ik dat er mensen zijn geweest. Terwijl ik vermoeid mijn mondmasker af doe, dat mijn halve gezicht bedekt en het klam en zweterig maakt, kijk ik naar mijn evenbeeld in de spiegel. Ik zie dat mijn haar dat normaal lichtblond was, nu opeens grijs is geworden. Mijn van nature blozende huid ziet er nu grauw en afgetobd uit. Ondanks het feit dat het zomer is, lijkt de natuur de adem in te houden. Geen vogels die fluiten, of bomen die in bloei staan. Ik hoor ergens in huis de televisie aanstaan, dat onophoudelijk de maatregelen en de viruscijfers laat horen. Ik loop ernaar toe en probeer het ding uit te zetten, maar het lukt niet. Hoogstens kan ik het geluid wat zachter zetten. Dus dat hebben ze gedaan hier in huis. Hetzelfde als in het quarantaineverblijf; continu televisie, 24 uur per dag. Buiten, in de verte, hoor ik een drone, die steeds dichterbij komt. Het ding blijft even hangen boven mijn huis en schiet er dan met het geluid van een irritante bromvlieg vandoor. Dat is vast de anti-viruspatrouille, die bij de mensen naar binnen mag gluren om te controleren of men zich aan de maatregelen houdt. Op televisie zijn ze hier zeer enthousiast over.

Sinds de dood van mijn vrouw is mijn leven in een nachtmerrie veranderd. God, wat hield ik van mijn vrouw. Maar ze is weg, dood, alsof ze er nooit is geweest. Mijn Hestia, godin van het vuur. Met haar is het vuur in mij verdwenen. Met afschuw denk ik terug aan de dag dat er bij mijn voordeur drie witte spookwezens stonden, die leken ontsnapt aan de kernramp bij Tsjernobyl. De wezens waren gehuld in sneeuwwitte beschermingspakken, die door de warme ochtendzon helwit oplichtten . De veiligheidsmaskers die het hele gezicht bedekten gaven hen een vreemd soort anonimiteit, die gelijktijdig een ontegenzeglijke autoriteit verstrekten. Gebarend met handen, gehuld in latex handschoenen, gaven ze mij te kennen te blijven staan waar ik stond. Eén van deze personen was onze huisarts Seth. De normaal altijd vriendelijke en zachtaardige huisarts, stond nu met een megafoon in zijn handen om mij op afstand iets toe te schreeuwen.
“Ik ben hier om je ervan op de hoogte te stellen dat jouw vrouw, Hestia, een uur geleden is bezweken aan het virus”, riep hij door de megafoon.
Het virus had nog maar enkele dagen geleden zijn intrede had gedaan in Nederland. Vermoedelijk zeer besmettelijk en niet uitgesloten dat ik het ook al onder de leden had. Terwijl een ander spookwezen mondkapjes begon uit te delen aan de groep mensen die zich ondertussen bij mijn deur verzameld had, werd van ieder van ons met een voorhoofdthermometer de temperatuur opgenomen. Degenen met een verhoging werden meteen apart gezet. Ik was daar één van..

Ik ga op bed liggen en probeer kalm te worden. Diep in mij weet ik dat er iets niet klopt. Maar ik weet ook dat het gevaarlijk is om te twijfelen aan hetgeen ons verteld wordt. Niet alleen om het hardop uit te spreken, maar zelfs om het te denken. Ik probeer mijn gedachten te ordenen en ze dwalen af naar Hestia. Opeens schiet ik met een schok van ontzetting weer overeind. Het klamme zweet breekt mij uit. “Hestia, Hestia, mijn godin van het vuur”, heb ik hardop geroepen. Ik hoor het nog nagalmen in mijn hoofd. Even heb ik het overweldigende beeld op mijn netvlies dat zij daadwerkelijk bij mij is. Niet alleen fysiek, maar ook als deel van mij. Op dit moment houd ik niet alleen nog veel meer van haar, dan toen we ooit samen waren en vrij, maar ergens voel ik ook dat ze nog in leven is. Ik sluit mijn ogen en probeer deze nieuwe waarheid tot mij door te laten dringen. Wat als Hestia is gebruikt om de mensen om haar heen angst aan te jagen? Want hoe snel waren mensen na de dood van Hestia niet bereid om alle maatregelen op te volgen, die in een onverzadigbare stroom over hen heen werden gegoten? Op het moment dat al deze gedachten door mijn hoofd spelen en niet meer te stoppen zijn, hoor ik zware voetstappen richting mijn voordeur. Ik voel de paniek in mij opkomen en ben ervan overtuigd dat ik iets verkeerds heb gedaan. Maar wat dan? Ik lag op bed en dacht aan Hestia, wat kan ik daarmee verkeerd gedaan hebben? Ik hoor gebonk op mij voordeur en hijs mij moeizaam overeind. Als ik de deur opendoe, staan de witte spoken weer voor mijn deur.
“Mijnheer, op grond van de spoedwet, zijn wij genoodzaakt u mee te nemen en u aan te melden voor het heropvoedingsprogramma.”
Ik kan ze alleen maar in verbijstering aankijken. Wetend dat ik deze strijd bij voorbaat ga verliezen. Het witte spook gaat onverstoorbaar verder.
“Op basis van uw verplicht gedownloade app, tijdens uw quarantaineverblijf, waarbij u akkoord bent gegaan met de algemene voorwaarden, hebben wij het recht uw gedachten te scannen. Hieruit blijkt dat u niet zuivere gedachten heeft over de zeer verontrustende situatie rondom het virus. Het blijkt dat u uw twijfels heeft over de te nemen maatregelen en daarbij dus uw medeburger rechtstreeks aan gevaar blootstelt. Ik verzoek u daarom dringend met ons mee te komen”.

Na één dag in zogenaamde vrijheid ben ik alweer teruggebracht naar het gebouw, waar ik net drie maanden in quarantaine had gezeten. Maar nu in een andere vleugel van het gebouw. Ik kijk om mij heen en zie dat iedereen hetzelfde witte pak en masker op heeft, wat ik ook net heb aan moeten trekken. Er is geen onderscheid meer tussen ons, geen gezichtsuitdrukking, geen geslacht, geen nabijheid. Ik hoor de heropvoedingsregels door de luidsprekers schallen. Het cadans ervan blijft in mijn hoofd hangen. Ik kan er niet voor vluchten.
Ware vrijheid vindt plaats in isolatie. Zelf nadenken brengt het algemeen welzijn in gevaar. Vaccinatie is naastenliefde. Vermijd altijd nabijheid. Offer alles op voor hygiëne. Bescherm de ongeborene. Zie af van voortplanting. Verraad uw omgeving. Mondkapjesplicht, een leven lang. Ontneem rechten van vaccinatietegenstanders. Onderwerp je normaliteit. Verstoot mondkapjesontkenners. Voorkom besmetting. Streef naar absolute steriliteit. Lichaamscontact veroorzaakt leed. Alleen eenzaamheid is veilig. Mondkapjesplicht voor pasgeborene. Onze adem is dodelijk. Je bent alleen veilig in isolatie. Wees altijd gehoorzaam. Dat is ware solidariteit…..
De gong gaat drie keer en ik zie dat iedereen langzaam terugloopt, in hetzelfde ritme en met gebogen hoofd naar de vertrekken van de isoleercellen. Eén voor éen lopen ze hun eigen isoleercel in. De leuzen achtervolgen mij en de luidsprekers in mijn cel nemen het naadloos over. Ik doe mijn masker af en mijn pak uit en ga op mijn bed liggen. Ik geef mij over aan de heropvoedingsregels en voel dat dit binnenkort mijn nieuwe normaal is.