Categorieën
Fictie

Verdwijnen

Vanavond hebben ze over mij gepraat. Dat wil zeggen: het was meer schreeuwen. Het duurde ook nogal lang. En ze hebben dingen over mij gezegd die ik nou niet bepaald leuk vind. Ze vonden mij echt slecht, ook heel erg kut en “eigenlijk allang voorbij”. Er brak een wijnglas en daarna werd er met deuren geslagen. Ergens in huis werd een kind wakker en ging huilen. Ik denk dat het de jongste was. Toen ik even bij hem ging kijken zag ik dat hij al aan zijn derde biertje was begonnen. Hij zat in de woonkamer en had een verbeten trek op zijn gezicht. Hij deed alsof hij naar de televisie keek maar hij keek steeds op zijn telefoon. Hij nam een vierde biertje en ik begon me zorgen te maken omdat hij morgen weer gewoon moet werken. Zij had ondertussen het kind getroost en was daarna in de slaapkamer aan het huilen. Zo lang uit op bed met haar gezicht in het kussen gedrukt om niet teveel geluid te maken. Maar wel met heel veel tranen en kwijl. Ik begon me een beetje zorgen te maken omdat zij morgen ook moet werken en ze door dat langdurig huilen er morgenochtend totaal niet uit zal zien. Dat weet zij ook. Dan begint ze ’s morgens bijna weer te huilen en dan gaat ze vervolgens een half uur op de bank liggen met theezakjes op haar ogen. Ik ken dat wel. Als ik goed luisterde hoorde ik haar over mij snikken: ik was over. Ik was voorbij.

Zo’n 18 jaar geleden ben ik ontstaan. De precieze datum weet ik niet want die was nogal onduidelijk. Zij begon hem over mij te vragen. Op die momenten lachte hij een beetje onnozel over mij. Hij deed in die tijd ook vaak ontwijkend over mij. Dan haalde hij zijn schouders op, mompelde iets als “go with the flow”, glimlachte zeer charmant naar haar, trok een fles wijn open en begon haar daarna meestal uit te kleden. Zij hield vervolgens een paar weken haar mond maar uiteindelijk begon ze opnieuw over mij. Tenslotte bestond ik een beetje, de ene dag wel en dan weer een paar dagen niet en dan opeens een week achter elkaar weer wel. Ze zijn het ook nooit eens geworden over wanneer ik nou echt ben begonnen. Dus vandaar dat ik het allemaal niet exact weet.

Maar toen ik er toch echt was vonden ze mij geweldig. Zij had het steeds maar over mij en hij vond mij ook wel okay, geloof ik. Ze praatten samen heel veel over mij op zo’n lieve en gezellige manier. Ik had zo’n positieve vibe toen. Ik gaf hun leven zin. Ik was fantastisch. Dat gaf me natuurlijk een hoop zelfvertrouwen en ik werd een beetje overmoedig en dacht dat ik niet kapot kon. Ze gingen mij ook showen aan hun vrienden en familie en die vonden mij ook allemaal leuk. Zij was gelukkig, hij was gelukkig en ik natuurlijk ook.

Op een dag ging het plotseling bijna helemaal mis met mij. Hij ging op zijn knieën zitten en had een klein doosje in zijn hand. Maar toen ging zij lachen en schudde met haar hoofd. Ik ving een woord op: “ouderwets” en zij zei dat ze mij eigenlijk wilde laten zoals ik was. Dat het zo helemaal goed was en dat ze mij wilde behouden. Hij was het eigenlijk helemaal met haar eens en ik was opgelucht.

Ze gingen toen samenwonen in een klein flatje want ze vonden mij daar stabiel genoeg voor. Al snel daarna kochten ze samen een huis want ze zagen toekomst in mij.

Ze hadden het allebei best druk en dan verwaarloosden ze mij een beetje. Maar af en toe gingen ze op vakantie want dat vonden ze dan belangrijk voor mij. Wanneer ze met een fles wijn en 2 glazen naar een zonsondergang keken dan waren ze weer zeer tevreden over mij.

Daarna kwam er een baby. Zij kreeg eerst een dikke buik en vertelde hem steeds dat de baby mij goed zou doen.

Daarna kwam er nog een baby. Toen zei ze tegen hem dat deze baby mij zou redden.

Ik geloof niet dat deze twee kinderen goed voor mij waren want het ging eigenlijk steeds slechter met mij. Zij was nogal aangekomen, iets dat ze vreselijk vond terwijl hij zei dat dat niet erg was. Maar ik wist dat hij loog want hij kleedde haar nooit meer uit zoals in het begin. Hij ging steeds meer werken en kwam pas thuis lang na het eten. Dat noemde hij dan overwerken. Allebei kregen ze te weinig slaap en daardoor ging het ook met mij bergafwaarts. In die tijd begonnen ze steeds vaker ruzie te maken over mij. Na zo’n conflict ging zij heel veel chocolade eten en bracht hij bloemen voor haar mee.

Ik sukkelde maar wat door, jaar in jaar uit. Er kwam een keer een vrouw langs waar zij mee ging zoenen en die hij ging uitkleden want dat was bevrijdend voor mij. Achteraf vond zij dat dit juist weer erg slecht voor mij was geweest.

Toen gingen ze ook nog met mij in therapie. Alhoewel die therapie naar mij vernoemd was vond ik het vreselijk. Ze zaten dan op een bank, best ver bij elkaar vandaan, tegenover iemand anders. En maar over mij praten, elke week een uur. Vaak ging zij dan huilen en zweeg hij. Maar zij zei ook vaak hele gemene dingen over mij dus ik begreep hem ook wel weer.

Zij praatte nog steeds veel over mij maar niet meer met hem. Ze belde dan met vriendinnen en vertelde met zo’n schelle stem dat ik aan het wankelen was, dat ze mij niet meer zag zitten en dat ik op springen stond. Hij daarentegen had het nooit over mij. Niet tegen zijn vrienden en al helemaal niet tegen vrouwen die hij wilde uitkleden. Dan negeerde hij mij volkomen.

Ik geloof dat ze allebei dachten dat ik niet meer te redden was. Zij ging yoga- en mindfulness-cursussen doen en op dieet. Dan had ze vreselijke honger en werd nog chagrijniger dan gewoonlijk. Hij ging vaak naar een sportschool en nam een tatoeage van een rare spreuk. “Carpe Diem”, stond er opeens op zijn bovenarm. Iets dat zij heel erg stom vond.

Ze hadden al vrij lang niet meer over mij gepraat, tot vanavond dan. Opeens was het toch anders. Ze waren allebei standvastiger dan ooit. Na het huilen op bed stond zij opeens op en ging een tas inpakken met kleding van hem. Zij liep op zo’n bozige manier de trap af en smeet de ingepakte tas voor zijn voeten neer. Hij zat nog steeds op zijn telefoon en ik kon nog net snel een appje lezen: “Heb je het haar nou al verteld?” stond er met veel rode hartjes er achter. Ik geloof dat ik nu niet meer besta. Ik vind het best zielig voor de kinderen maar het is ook een opluchting en misschien is het voor hun ook beter wanneer ik er niet meer ben. Ik hoop echt dat hij nu ook doorzet en haar niet toch weer uit gaat kleden zodat zij weer een beetje hoop krijgt. Ik ben nu ook wel echt klaar met hun allebei. Hoogste tijd om te verdwijnen.