Categorieën
Fictie

Mijn moeder is een hoer

Mijn moeder. Wat doet mijn moeder voor werk? Beschrijf werk? Zucht. Beroep. Ja natuurlijk wist ik dat. Ik twijfelde er alleen aan hoe ik het ditmaal zou uitleggen. Dit was al de derde school binnen een zeer kort tijdsbestek die ik deel moest laten nemen aan mijn eigen personal struggles. En uiteraard zou ik het gewoon kunnen zeggen, maar dan krijg je weer zo’n treurig verhaal van een meisje dat dag in dag uit gepest werd omdat haar moeder in nachtelijke reclames haar lichaam verkocht op het dak van een Chevrolet.

Nee, dit keer werd anders. Mijn psychiater noemde het een ‘ongewoon’ coping mechanisme. Ik had namelijk besloten dat de wereld mij beter afging als die niet bestond uit harteloze kinderen. In mijn wereld bestonden er alleen maar lieve, schattige, pluizige dieren, want een klas vol veldmuizen die je belachelijk maakte, richtte veel minder emotionele schade aan dan een klas met kinderen.

‘Julia, een antwoord alsjeblieft.’

Doodse stilte. Geen staart bewoog en alle kraalogen waren op mij gericht. Ik plukte aan mijn kastanje bruine vacht en dacht na. Voor een eekhoorn van drie maanden had ik nogal een uitgebreide woordenschat wat het werkvlak van mijn moeder betrof en aangezien het al de zoveelste keer was dat ik dit moest vertellen probeerde ik telkens een nieuw woord uit. Ik keek de klas in en zei zo nonchalant mogelijk, ‘Mijn moeder is een trippelaarster.’ Juf muis kromp hoorbaar ineen. Ze had de kenmerkende, wat moet ik hier nu mee aan, reactie. Vooral geen oogcontact maken juf, dan gaat het vast vanzelf over. De rest van de klas was muisstil. Het was altijd hetzelfde geweest, al wist ik nu niet zeker of het kwam doordat ze het woord niet begrepen of omdat ze in shock verkeerden. Ik gokte dat eerste. Het was tenslotte pas groep zes.

Iemand achterin de klas stak zijn vleugel in de lucht. Ik knikte. ‘Wat betekent dat, trip…euh, wat jij net zei?’ Dennis, een mus met blijvende hersenschade die hij had opgelopen toen hij door een koekoek uit zijn eigen nest was verstoten. Zijn moeder had deze wisseling niet direct door. Toen ze zo’n drie uur later eindelijk besefte dat er iets mis was vond ze haar eigen ei onderkoeld op de grond aan. En dan vraag je je natuurlijk af, wat kwam er van die indringer terecht? Het koekoekskind, genaamd Jordy, besloten ze te adopteren. Ik haatte Jordy en Jordy haatte mij. Dennis daarentegen mocht ik wel, ondanks zijn af en toe frustrerend lage intelligentie.

Twee kraalogen keken me indringend aan.
‘Mijn moeder, ’begon ik weer, ‘is een trippelaarster. Dat betekent dat ze haar noten verdiend door bij andere dieren binnen te trippelen en die…’ Ik stopte even. Deze laatste woorden waren altijd ingewikkeld want vanaf dat moment zou alles veranderen. ‘Te verwennen.’
Dennis zijn snavel viel open. Bingo!
‘Te verwennen? Wat smerig!’ siste een arrogante stem. Jordy. ‘Je moeder is dus gewoon een ordinaire takkehoer!’ Takkehoer? De haren van mijn vacht rezen omhoog en ik ontblote mijn tanden. ‘Takkehoer of niet, ze is er tenminste voor me,’ beet ik hem venijnig toe. ‘In tegenstelling tot die van jou, koekoeksjoch.’ ‘Julia?’ Een dun grijs pootje lag waarschuwend op mijn schouder. Juf Muis streek langzaam haar snorharen glad en zei toen op een keurige leraressentoon, ‘nou nou kinderen, nu is het wel genoeg. Het beroep van juffrouw eekhoorn is misschien ongebruikelijk maar zeker wel noodzakelijk.’ Dit laatste zei ze twijfelend. Ach, deze zin, deze exacte bewoording had ik al zó vaak gehoord. Het is noodzaak. Mijn moeder verkocht haar vacht en dat was noodzaak. Anders zouden dieren zich ongewild aan andere vachten opdringen en dat wilde niemand. De juf gebaarde dat ik moest gaan zitten. Teleurgesteld over de verwachte reactie van mijn klasgenoten sjokte ik naar mijn stoel.

Ik zat nog niet eens toen Dennis zijn vleugel weer omhoogschoot. ‘Juf? Ik heb nog een vraag.’ De juf rolde met haar ogen. ‘Ja Dennis, wat is er?’ Dennis richtte zich weer tot mij. ‘Julia, komt jouw moeder dan bij álle dieren thuis?’ Ik gooide mijn poten in de lucht. ‘Ja Dennis, bij alle dieren.’ Jordy lachte minachtend maar het was waar. Mijn moeder kwam bij alle dieren, groot of klein. Het maakte niets uit want in haar ogen bestond er geen onderscheid. ‘Iedereen heeft behoeftes Juul.’ Ik draaide me om om de gepeinsde uitdrukking van Dennis te zien. Zijn ogen waren tot dunne spleetjes vertrokken en zijn veren stonden uit elkaar. Alsof hij net een zandbad had genomen.

Juf muis liep naar het schoolbord en eiste onze aandacht op, maar voordat ze kon beginnen stak Dennis nogmaals zijn vleugel op. ‘De láátste Dennis,’ zei ze geïrriteerd. Dennis knikte en tikte mij aan. ‘Wat?’ Op een bijna onhoorbare toon vroeg de kleine mus, ‘dus ook bij uilen?’ Iedereen zweeg. De gedurfdheid van deze vraag paste helemaal niet bij het karakter van Dennis. Maar het was een goeie vraag want iedereen, zelfs de juf, wachtte met ingehouden adem op mijn antwoord. Ik moest hier even over nadenken. Uilen. Tja, mam had wel eens verteld over andere eekhoorns, een veldmuis, zelfs een adellijke mol met een ondergronds landshuis… maar een uil?

‘Kijk Juul wat ik heb gekregen van een klant.’ Ver weggestopt in mijn herinneringen hoorde ik de stem van mijn moeder. Met haar dikke wintervacht zat ze voor het haardvuur in ons oude hol. Haar zwarte ogen glansde toen ze mij aankeek. Wat was ze toch knap. Vele gingen met dit beroep ten onder volgends mijn moeder, omdat ze zichzelf erin verloren. Ze verloren de vrouwelijke klasse, maar zij niet. Mijn moeder zag eruit als een dame en eiste van iedereen dat ze ook zo behandeld werd.
Ze pakte mijn poot vast en we liepen samen naar de grootste picknickmand die ik ooit in mijn korte leven had gezien. Vol jam, noten en bloemen. De mand zelf was een verweving van bruine en witte takken opgevuld met stukken grijze vacht. Pas toen ik dichterbij kwam verstijfde mijn lichaam. De takken waren niet wit. Het waren botten. ‘Wie heeft je dit cadeau gedaan Mam?’ Mijn hele lichaam begon hevig te trillen. Mijn moeder omhelsde me en fluisterde toen zacht, ‘iemand die mij eraan wil herinneren hoeveel geluk ik heb gehad. Iemand waarvoor ik bang had moeten zijn. Waarvoor ik eigenlijk keihard had moeten wegrennen.’ Ik keek haar met grote ogen aan. ‘Maar weet je wat ik deed?’ Ik schudde mijn kop. ‘Ik dacht aan jou en toen voelde ik mij onoverwinnelijk. Ik liep als een ware koningin het hol van de leeuw binnen.’ ‘En toen?’ Ze leunde naar me toe en glimlachte. ‘Toen boog de uil. Hij boog omdat hij op dat moment zijn eigen reflectie in mijn ogen zag en daartegen was hij niet opgewassen.’

Ik keek Dennis aan. ‘Ja, en dat niet alleen. Ze heeft het overleefd. Weetje waarom?’ Een paar andere schudde nu ook hun kop. ‘Omdat ze het deed voor mij. Mijn moeder is de meest dappere eekhoorn die ik ooit heb ontmoet. Ze doet alles zodat wij maar veilig samen in een mooi hol kunnen wonen. En ik, ik hou van haar. Mijn naam is Julia en mijn moeder is een hoer.’ Stilte. Na een paar minuten stond Jordy ineens op en begon langzaam zijn vleugels ineen te slaan. Hij klapte? Ja, hij klapte en dit keer niet uit spot maar uit respect. Voor mij. En plotseling stond ik weer in een klas vol doodgewone kinderen.

Toen ik later de school uit stoof stond mijn moeder me op te wachten. Ze haalde net een elastiekje uit haar mond en maakte een hoge knot van haar lange blonde haar. ‘Goeie dag gehad?’ Ik knikte. Vanuit mijn ooghoek zag ik de tweeling op ons af komen. ‘Mevrouw?’ Mijn moeder schonk hen een warme glimlach. Dennis stapte naar voren en zei snel, ‘denkt u dat we dapper genoeg zijn om ook hoeren te worden?’ Als mijn moeder enigszins verbijsterd was was dat niet van haar gezicht af te lezen. Ik draaide me abrupt om en wilde richting de auto lopen toen ik haar zachte stem hoorde. Zonder een greintje afschuw of bespotting zei ze iets wat alleen maar mijn moeder kon zeggen. ‘Ik geloof oprecht dat jullie alles kunnen worden waar jullie je hart op zetten.’ Ze pauzeerde even. ‘Al denk ik wel dat een mannelijke hoer misschien niet de beste keuze is.’ Dennis zijn borst zwol zo ver op dat ik bang was dat hij zou ontploffen. Ze grijnsden beide breed en renden terug naar hun eigen ouders. Ik voelde haar vragende blik op mij rustten dus zei ik, ‘Zie het als een persoonlijke overwinning mam, want wie weet, door mij word je beroep straks gewoon het nieuwe normaal.’ Ze trok haar wenkbrauwen geamuseerd op en zei toen: ‘Ik ben trots op je Juul.’ We liepen samen richting de parkeerplaats maar al na twee stappen hoorde we de stem van Jordy over het schoolplein galmen. ‘Mam, pap, ik weet wat ik wil worden later. Ik word hoer!