Categorieën
Fictie

Mijn familie

Ik ben trots op mijn familie want we werken heel goed samen en dat al meer dan vijf eeuwen. Wij verspreiden angst. Angst zorgt er voor dat mensen niet meer redelijk nadenken en dat ze zich laten vertellen wat te doen, terwijl ze dat nooit zouden toelaten op het moment van rust. Vroeger verrichtten we veel meer werk, zoals bij de Franse Revolutie.
We zijn maanden bezig geweest met het verkondigen van valse informatie en daarna hebben we de boten laten zinken die gevuld waren met voedsel. Toen wij dat klaar gespeeld hadden, konden we genieten van ons harde werk. Van een goede afstand hebben we gezien dat er vele mensen overleden zijn en hoe meer mensen de dood vinden des te meer wij betaald krijgen.
Ik heb altijd genoten van het ruïneren van levens. Het grootste plezier dat ik beleefde was aan het onthoofden van mensen en de angst die men vlak van te voren toont. Tegenwoordig gaat het allemaal veel makkelijker. De creatie van facebook heeft ons werk zoveel lichter gemaakt. Het rondzenden gaat sneller en men begint elkaar al verwijten te maken online, die reacties vertalen zich naar het openbare leven. Vervolgens raakt het iedereen en is mijn voorwerk gedaan.

Onze familie wil graag de eer kunnen opstrijken voor de uitkomst die de pandemie gaat geven. De oorlog die eraan komt en dus de hoeveelheid zielen die naar een andere wereld worden geholpen. Ik ben benieuwd hoe het zich gaat vertalen.
Ook de verdeeldheid tussen families, vrienden en kennissen is van ongekende hoogte. Het is om te smullen. Mijn broers en zussen zijn dag en nacht bezig. Het geeft ons zoveel energie.

We hebben de verspreiding van angst verdeeld. Ik heb een aantal Europese landen, waarvan Nederland er één is. Er is alleen een probleem. Er is iemand in mijn territorium. Ik ruik hem en weet dat hij er is. Ik weet dat ik in de gaten wordt gehouden. de zoektocht naar dit wezen zal meteen moeten beginnen en ik kan niet eerder rusten.
Ik ben op zijn spoor gekomen en volg die nu al een paar dagen. Ik kom uit bij een villa. Hier is het wezen dat ik zoek. Ik roep mijn schaduwen op, zodat niemand mij ziet en wandel rustig naar binnen.
Ik zie geen levende ziel en ga alle kamers af, de trap naar zolder staat uitgeklapt en die ga ik op. Het is nogal cliché dat het monster op zolder zit, maar je weet maar nooit. Als ik boven kom, ruik ik hem heel sterk. Het is zijn schuilplaats maar hij is niet aanwezig.
Als ik mijn route weer terug wandel, ga ik langs de keuken en mijn nekharen staan acuut rechtop. Ik kijk naar de keuken. Het lijkt of er niemand is en voor het menselijk oog is de keuken leeg. Maar ik weet dat hij er is. Ik voel het.
Ik wordt bekeken. Hij is goed. Mijn ogen volgen elke nuance in de ruimte. Als ik energie zie trillen weet ik dat hij daar staat, ik ga naar binnen en loop direct op hem af.
Hij materialiseert en staat daar. Op een meter afstand laat ik mijn schaduwen verdwijnen. We kijken elkaar aan en hij is een bekende van mij.
“Hallo, Veronique.” Zegt hij.
Het is heel lang geleden dat wij in dezelfde ruimte waren.
Deze man, die vroeger in de middeleeuwen mijn partner was in alles, heeft mij achter gelaten. Ik heb het hem nooit vergeven en nu staat hij hier voor mij. Ik weet niet wat ik doen moet, dus ik blijf staan en kijk hem aan. “Hallo, Raziël.” Zeg ik. Hij wordt onder de engelen gerekend, maar niemand weet dat demonen en engelen hetzelfde zijn. We leven tenslotte in dualiteit. De één verricht zijn werk in het duister en de ander in het licht, maar met hetzelfde doel.
“Hoe gaat het met jullie belangrijke taak?” Vraagt hij.
Ik ben niet overtuigd van zijn intenties en weet ook niet goed wat ik voor antwoord geven wil. “Het gaat naar behoren.” Zo vaag mogelijk heb ik dit beantwoord en hij doet het er maar mee.
“Ik heb deze taak aan je ouders gegeven en ik wil graag duidelijk hebben hoe het ervoor staat!” Hij staat nu te snuiven en ik zou moeten trillen van angst. Hij is veel hoger in rang. Maar gek genoeg ben ik niet bang. “Dan zal je mijn ouders naar de ontwikkelingen moeten vragen. Ik kan je er niet bij helpen en eerlijk gezegd wil ik dat ook niet.”
Hij doet een paar stappen naar voren, zodat onze neuzen elkaar raken. Nu begin ik toch lichte rillingen van angst te voelen, maar ik blijf staan en ga geen centimeter aan de kant.
Dan verdwijnt hij. Ik heb er altijd een hekel aan als hij dat doet en hij weet dat. Maar nu kan ik weer aan het werk zonder dat ik mij zorgen maak om wie er in mijn territorium is.

Mijn vader heeft contact met ons gehad en we hebben nog twee maanden gekregen om alles in orde te krijgen. Het is dan de bedoeling dat het feest gaat beginnen.
Ik ben nu al een week bezig reacties te plaatsen op facebook en deel te nemen aan de discussies, de giftige reacties die mensen neerzetten zijn hilarisch. Ik heb weleens het idee dat mensen vergeten dat de hele wereld mee kan lezen.
Beliel, mijn oudste broer, is druk bezig in Brazilië en hij is bijna klaar met zijn werk. Ik kreeg een tekst van hem of hij nog hulp kon bieden aan mij.
Ik heb hem een bericht teruggestuurd dat ik bijna klaar ben, alleen in Nederland kan er nog wel wat extra gebeuren. Nederlanders zijn namelijk vrij eigenwijze mensen en een paar zetjes de juiste richting in, kan nooit kwaad.

IJsland heeft vele grotten, daar zitten we tijdelijk. Van daaruit kunnen we alles perfect volgen. De televisie die we hebben is verbonden met een satelliet. Dat houdt in dat we alles van vrij dichtbij kunnen volgen, het in onze satelliet.
Als het nodig blijkt te zijn, kunnen we vanuit deze plek alles makkelijk bereiken.
Iedereen is net terug van alle doorslaggevende prikjes en fluisteringen, die mensen zo hard nodig hebben.
De wijn en nootjes staan klaar. Als iedereen zit gaat de televisie aan en kijken we wat er gebeuren gaat. De eerste die toeslaat is Amerika, Donald Trump heeft gewonnen en daar op straat is het complete chaos. Beiden partijen gaan met elkaar op de vuist en het leger wordt opgeroepen om te assisteren. Een half miljoen mensen wordt neergeschoten en vindt de dood. Helaas is het niet echt heel bloederig geworden. Daar hebben we met de oorlogen vanuit het Islamitisch gebied wel beter gepresteerd. Onthoofden was toen een dagelijkse bezigheid, het is jammer dat er niet meer spektakel is.
Maar dan begint China zich te roeren. China heeft in de gaten dat Amerika zijn handen vol heeft aan het volk, ze beginnen met militaire precisie aan alle kanten binnen te vallen. Het dodental loopt op en mensen worden op gruwelijke wijze vermoord.
Wij proosten op deze overwinning die we behaald hebben. De glazen klinken en de nootjes zijn bijna op.
Met spanning wacht ik op de burgeroorlog in Nederland en België, maar het blijft stil.
De tweeling zie ik ook in spanning kijken. Ook hun landen hebben nog niets van zich laten horen.
Dan beginnen er in de Oekraïne heel veel doden te vallen. De verplichte vaccinatie is de oorzaak hiervan. Mijn andere broer begint te lachen; “Dit had ik nog niet verwacht. Nu al zoveel doden in mijn gebied. Ik dacht dat het nog wel even zou duren.” Hij gaat weer zitten en neemt een slok bloedrode wijn.
Duitsland komt in het nieuws. De bondskanselier is het mikpunt van hele mensenmassa’s. Men wil dat ze aftreed en met geweld worden al die mensen uit elkaar gedreven. Ik kijk teleurgesteld naar het scherm. Er is niemand overleden. Mijn moeder klopt me bemoedigend op mijn been; “Komt nog wel.” Zegt ze en knipoogt naar me.
Dan komen Nederland en België in het nieuws. Er wordt fel uitgehaald naar het koningshuis in beide landen. Dat veroorzaakt plunderingen, door de bekende groeperingen. De ondernemers hebben er genoeg van en trekken er zelf op uit, aangezien de politie niets doet ter bescherming van hun ondernemingen. Ze raken slaags met elkaar. Nu vallen er doden in mijn gebied. De teller begint te lopen voor mij. Mijn moeder kijkt me aan; “Ik wist wel dat het goed zou komen. Soms is een beetje geduld, alles wat je nodig hebt.”
Ik lach hardop en neem een slok wijn. Die heb ik verdiend.