Categorieën
Fictie

Lieve Eveline

Niets is zo inspirerend en beangstigend tegelijkertijd als een leeg stuk papier. “Lieve Eveline,” begint de brief. Met een pen in de hand zit hij gebogen over het vel dat op zijn eettafel ligt. Geen flauw idee waar hij moet beginnen. Of hoe hij het moet opschrijven. Het enige zekere is dat hij zijn gevoel goed over wil brengen, en daarom een handgeschreven brief moet sturen. Dat is persoonlijker dan een e-mail, appje, Insta-DM of welke digitale optie dan ook. Even lacht hij zenuwachtig als hij eraan denkt om een traan te laten vallen op het stuk papier, voor extra dramatisch effect. ‘Nee, lul. Even niet laten afleiden nu. Kop erbij.’

Meestal begin je bij het begin. Maar in het begin was alles nog koek en ei, en die verhalen zijn het vertellen over het algemeen niet waard. Dus begint ie daar waar het misging: toen hij zich gevangen voelde in de relatie. “Het lag echt niet aan jou. Dat heb ik je toen al verteld, en je zegt dat je dat ook echt gelooft, maar het voelt alsof ik het nog eens moet zeggen.” Hij vertrok, compleet onverwachts. Terwijl ze de maanden daarvoor nog samen aan het zoeken waren naar een stulpje voor hen samen, en zij zelfs al verder vooruit keek – hoeveel kinderen wilde ze ook alweer? – kreeg hij het steeds benauwder. Kroegavondjes verdampten voor zijn ogen, hij miste het doorzakken met zijn vrienden al voordat hij het daadwerkelijk miste en spontaan verscheen het verlangen naar de spanning van het jagen op een nieuwe ‘prooi’, zoals mannen het schijnbaar moeten noemen. Nooit meer een andere vrouw, dat kon toch niet? Totaal verbijsterd en gebroken liet hij Eveline achter, die het geen moment aan zag komen. “Het is een enorm cliché, dat weet ik. Maar ik dacht dat ik eerst nog moest leven, voor ik me moest binden. En achteraf had ik daar misschien zelfs wel gelijk in.” Bedenkelijk staart hij naar het stuk papier, alsof hij deze openbaring nu pas zelf krijgt.

Het was het klassieke verhaal van meisjes die sneller volwassen vrouwen worden dan dat jochies eindelijk in mannen veranderen. Want in de maanden, jaren dat Eveline zichzelf bij elkaar aan het rapen was, leefde het levende voorbeeld dat haar verliet erop los. Hij genoot van het leven en na hier en daar een scharrel vond hij een nieuwe liefde. En wat een liefde was het. Aurora was te gek. Ze wilde precies wat hij wilde. Uitgaan, dansen en drinken. Reizen, nieuwe plekken ontdekken en nieuwe mensen leren kennen. Het was een geweldige tijd. Totdat ze één nieuwe persoon te veel leerde kennen. “Toen pas snapte ik het. De pijn, die fysieke pijn was ondraaglijk. Het gevoel van leegte, maar tegelijkertijd het branden van binnen, de continue tranen. Mijn hart was gebroken, zoals ik jouw hart eerder had gebroken. God geloof me Eveline, ik heb zo’n spijt daarvan. Als karma bestaat, dan is het bij mij keihard terug gekomen.”

Hoe herstel je van een gebroken hart? Ze zeggen dat tijd alle wonden heelt, maar wie vertelt je hoeveel tijd je hebt? Nee, daar gaat hij niet op zitten wachten. “Er was en is voor mij maar één medicijn. Dat ben jij.” Van het ene cliché naar het andere cliché, zo voelt het een beetje. Maar hoe zoetsappig de woorden die hij neerpent ook lijken, zijn gevoelens zijn oprecht. “Denk aan de tijd toen we samen waren, niet aan hoe die eindigde. Was je gelukkig? Was dat niet hoe je de rest van je leven wilde leven?” Zijn brief nadert de climax, nu moet hij even extra gas geven. “Zeg nou eerlijk, we hebben allebei in de tussentijd van het leven zonder elkaar geproefd. Wil je zeggen dat je het nu beter hebt dan je toen had?” De tranen die eerst zo ironisch leken, wellen ineens op. “Jij bent mijn veilige haven, Eveline, en ik de jouwe. Wij horen bij elkaar. Wij kunnen elkaar gelukkig maken voor nog eens zestig jaar. Dát is wat ik wil. Nu echt.

Maar jij wil dat niet meer.

Geloof me: ik hoop dat je je sprookje zal leven met Vincent, maar ik hoop ook dat je begrijpt en mij kunt vergeven dat ik niet kan aanzien hoe jullie elkaar de eeuwige trouw zullen beloven. Mijn kans is geweest, en daar zal ik nu mee moeten gaan dealen. En dat ga ik ook doen. Het beste, Eveline.

Liefs, in gedachten altijd de jouwe,

Julian

PS: Probeer maar niet te antwoorden. De kans is klein dat je antwoord mij zal bereiken.”