Categorieën
Fictie

Liefdesbrief

Liefdesbrief

De dag dat ik voor je viel kan ik me goed herinneren. Ik was net zestien geworden en lag uitgeteld en futloos op de bank. Mijn blik gleed van mijn schoolagenda naar de klok. Te veel studie, te weinig tijd. Om die conclusie te trekken had je geen wiskundeknobbel nodig.

Was de diepe zucht die uit mijn longen ontsnapte de aanleiding voor onze eerste ontmoeting? Of was het de wanhopige blik op de klok die mijn zus had onderschept? Zij vervulde die dag de rol van Cupido. Ineens stond je bij me. Dichtbij. Jouw geur werd opgepikt door de receptoren in mijn neus en doorgegeven aan mijn limbisch systeem. Hier ligt deze voor altijd in mijn geheugen verankerd.
Toen ik je aanraakte werden mijn handen warm en mijn lippen vloeiden als vanzelf samen met jou. Een intense ervaring van smaak en een warme gloed die van mijn lippen langzaam naar beneden gleed en overvloeide naar mijn buik. Dit smaakte naar meer! We bleven elkaar zien. Thuis, bij vrienden, op feestjes en al snel zagen we elkaar ook op school. Juist op school. Jij was alles wat ik nodig had. Vooral in dat examenjaar. Wat een ander ook van onze affaire mocht vinden: ongezond? Verslavend? Het kon en kan me niet schelen. Je kwam op precies het juiste moment in mijn leven. Is dat niet wat ware liefde kenmerkt? Het juiste moment van ontmoeten? Ik had jou juist die maanden zo hard nodig. Ik ben er van overtuigd dat jij degene bent die me door dat stressjaar heen gesleept hebt. Motiverend pittig wanneer ik uitgeblust was. Maar zachter en milder op de momenten dat ik jouw krachtige kant niet aankon.

Die sterke kant van jouw karakter, daar heb ik lang over gedaan om aan te wennen. Ook nu, bijna veertig jaar later heb ik daar wel eens moeite mee. Het kan mijn hartslag doen versnellen en me opjagen. Soms veroorzaakt dit letterlijk buikpijn. Het alternatief, een leven zonder jou, kan ik me niet voorstellen. Jij geeft me energie. Jouw geur is gekmakend. Vooral als ik een poosje niet meer bij je in de buurt kan zijn. Per dag wordt het verlangen naar jou dan heviger. De hereniging daarna is ook heftiger dan anders. De hartkloppingen, het suizen in mijn oren , mijn lippen die in brand lijken te staan. Te ongeduldig wil ik je dan proeven. Maar wat de gevolgen van deze relatie ook moge zijn; ik zal je nooit laten gaan.
In overeenstemming met mijn man heb ik onze afspraakjes noodgedwongen beperkt naar de ochtend. In de avond heeft onze affaire te veel impact op mijn huwelijk. Dan lig ik de hele nacht te woelen. Een enkele keer spreken we stiekem ‘s middags af. Of op een feestje. Dan gaan alle remmen los en ontmoeten we elkaar in het openbaar. Of mijn echtgenoot er bij is of niet, dat maakt ons niet uit. Hij heeft jouw aanwezigheid inmiddels gelukkig geaccepteerd. Dat moest ook wel; het geeft zoveel meer sfeer aan een feestje als jij erbij bent.
Want zeg eens eerlijk; wie houdt er nu van gebak zonder kop koffie?