Categorieën
Fictie

Land Of Dusk And Dawn

Ik sta op een berg, het uitzicht is adembenemend. Ik word door iemand of iets omgedraaid. Het adembenemende neemt plaats voor angst. Alle bossen die aan de andere kant staan, staan in de fik. Miljoenen mensen, nee het zijn geen mensen…. Monsters en… dieren? Misvormde dieren.. komen richting de grote berg waar ik op sta. De gruwelijke figuren komen steeds dichterbij. Ik hoor mensen schreeuwen. Zodra ik me weer omdraai naar het mooie gedeelte, is het niet meer wat het net was. Het lijkt op een oorlog. Er is niks wat ik kan doen… Het gevoel van machteloosheid neemt me over. Ik wil helpen…. Maar hoe? “ALEXANDRA, ALEXANDRA , ALEXANDRA”
Ik schiet overeind in mijn bed. Mijn moeder, Sandra staat naast me, ze kijkt me aan met een zorgwekkende blik. Weer dezelfde nachtmerrie. “Was het weer zover?” Knikkend kijk op de wekker die naast mijn bed op de grond ligt, 3 uur in de nacht. “Was ik weer aan het schreeuwen?” Vraag ik met een gebroken stem. Ze knikt. Ik ga weer liggen. Mama loopt weer weg. Gapend sluit ik mijn ogen weer en hoop nog wat slaap te kunnen pakken voor de grote dag.
Ik pak de dekens goed beet. Zodra ook mijn kussen in de goeie houding ligt val ik in slaap. Ik sla de wekker uit zodra ik het vreselijke geluid hoor. Het is zover. Ik gooi de deken vol kracht van me af. Het is een warme dag halverwege augustus. Zodra ik voor het laatst mijn benen uit mijn bed heb gegooid en mijn bed weer netjes heb opgemaakt, loop ik richting de spiegel. De enige twee meubels die samen met mijn oude houten kleding kast in mijn grote kamer overgebleven zijn. Mijn blonde plukken zitten warrig verspreid. Ik veeg de overgebleven mascara van mijn huid af met een make-up doekje. Gister was leuk. Het laatste feest in dit huis, in dit gebied. Waggelend loop ik naar de badkamer waar ik de douche aanzet en veel te warm instel. Langzaam trek ik mijn oversized pyjama uit en stap ik onder de douche. Snel voel ik me schoon worden door de warmen stralen. Ik zet de douche uit na dat ik mijn haren zorgvuldig heb gewassen met meerdere producten. Terwijl ik mezelf afdroog word ik uit mijn gedachten getrokken door hard geklop. “ALEX OPEN DE DEUR” mijn jongere 17 jaar oude, maar zeker niet kleinere broertje staat weer te schreeuwen voor de deur. Qua uiterlijk lijken we helemaal niet op elkaar, maar innerlijk is bijna het zelfde. Noah is te beschrijven als ongeduldig, sportief, spontaan en eigenwijs. Maar ik dus ook. Weer word er hard geklopt. “NOAH GUN MIJ MIJN LAATSTE MOMENT” ik hoor een lange harde zucht aan de andere kant van de deur. Even geniet ik van mijn macht en open daarna de deur voor hem. Gelijk word ik aan de kant geduwd en meneer rent naar de wc. “Als je zo nodig moet, waarom wacht je dan boven en loop je niet gewoon naar beneden?” Letterlijk het enige voordeel van een groot huis met 2 badkamers. Noah rolt met zijn ogen. We zijn beide ook te omschrijven als lui.
In mijn kamer pak ik het kleding setje dat over de rand van mijn bed hangt. Het is een roze shirt met een simpele zwarten broek eronder. Verhuizen gaat ook niet in ingewikkeldere kleding. Ik pak mijn witte Adidas schoenen met een roze randje en trek deze snel aan. Ik sluit de föhn aan en blaas mijn haar droog, de golven verschijnen weer en het zit gelijk weer een stuk beter dan toen ik een goeie vijvenveertig minuten geleden keek. Na het laatste beetje make-up is het echt zover. Ik loop de gang op en vervolgens de trap af. Mama, papa en Noah zitten beneden aan de keuken tafel. Zodra ik tegenover Noah en naast papa plaatsneem vraagt mijn vader Jack:“Heb je er zin in?” Ik knik. De deur vliegt open en staat Jane in de deur opening. Die heeft er overduidelijk zin in. Ze stapt naar binnen en achter haar staat Alice. “Elynn?” zeg ik vragend. “verslapen” krijg ik giechelend terug van Alice. Ik heb Elynn en Alice ontmoet in het eerste jaar en Jane in het tweede jaar van de kindergarden, Jane is blijven zitten in het tweede jaar. Ik ken de meiden dus één voor één heel goed.
Jane mijn lieve Jane. Jane Stonefield is mijn beste en trouwste vriendin. Ze staat altijd voor me klaar met haar zelfverzekerde uitstraling. Puntje bij paaltje is ze er altijd, andersom natuurlijk ook. Een kleine pittige tante. Jane is ook het voorbeeld van: “als blikken konden doden dan…” Haar vel blauwe ogen kunnen in ijs veranderen en dan wil je niet in buurt zijn. Ik ken Jane het misschien iets minder lang dan Alice en Elynn. Maar Jane is als een zus voor me. En Alice Woodhall A.K.A. de rustige mama van ons kleine hechte groepje. Maar bij mama houden de labels niet op. Alice staat ook bekend om hoe goed ze medische dingen weet. De reden hiervan is dat ze zelf van alles heeft en altijd wat heeft, dus de klus. De gedachte van Alice die naar ons toe kwam rennen om te vertellen dat haar gips eraf mocht en ze vervolgens uitgeleid over een bananen scheel schiet gelijk weer door mijn hoofd. Dus door al haar eigen ongelukjes weet ze precies wat ze moet doen en wanneer. Ook haar studie keuze sluit hierbij aan: verpleegkunde.
Wederom deze ochtend word ik uit mijn gedachten getrokken. Mama schuift een warm bord met een grote spek pannenkoek voor mijn neus. Haar kook kunsten ga ik zeker missen. Ook schuift ze een glas vers geperste jus d’orange voor mijn neus. “last van het afscheid feestje?” Vraagt Jane met een glimlach. “Valt mee” weet ik met mijn volle pannenkoeken mond uit te brengen. Iedereen lacht. Ik werk de laatste stukjes naar binnen en gooi het sapje ook naar achter.
De hele woonkamer staat vol met verhuisdozen en de laatste meubels. Daar kopen we wel wat nieuwe dingen, maar de kleine meubels konden al mee. We horen een toeter, de verhuiswagen. Iedereen pakt een doos en loopt richting de deur. Net als Alice de deur wil openen vliegt hij open en staat Elynn hijgend in de deur opening. Alice wankelt naar achteren en valt op schoot bij Noah. Noah rolt met zijn ogen en Alice kleurt helemaal rood. Snel springt ze van zijn schoot en trekt haar rokje recht. Volgens mij heeft Alice altijd iets in Noah gezien, maar ze doet niet aan flirten. En het is mijn broertje dus ‘nope’.
Elynn ratelt maar door over waarom ze zich verslapen heeft. Elynn is onze drama queen die nooit op tijd kan komen. Eigenlijk de korte zin die Elynn perfect beschrijft. Elynn is dan ook wel een beetje het sletje van onze groep, hebben we iets nodig? Elynn regelt het via haar jongens contacten. Het brengt ons wel op de leukste feestjes en gratis drankjes, zeker niet verkeerd. Elynn heeft wel een enorm hart. Ze vrijwilligst bij het dierenasiel en iedere keer als er een dier geadopteerd word huilt ze en als er een dood gaat huilt ze. Ze komt misschien stoer over, maar ook Elynn heeft een groot hart.
Als alle dozen in de verhuiswagen staan is het zover. Mijn huis was de laatste, eergister hebben we al de spullen van de andere weg gebracht en het bleek te veel te zijn om alles in een keer te doen. Dus mijn spullen gingen vandaag pas. Ik voel mijn hoofd kloppen. Stomme tequila. Misschien was het afscheidsfeest toch iets te heftig. Ik zie Logan zijn auto parkeren. Jane loopt naar me toe. “Weet je al wat je gaat doen?” fluistert ze in mijn oor. Logan en ik hebben al z’n goeie 3 jaar een relatie. Maar nu ik verhuis weet ik niet of ik de lange afstand aan durf. Alleen Jane weet hoe ik me erover voel. Logan slaat zijn armen om me heen en ik probeer er niet aan te denken. Noah en mijn ouders geven me nog snel een knuffel en kus en beloven snel langs te komen als alles staat in ons nieuwe huis. De Alice rijd haar scooter de verhuiswagen in en ik geef Jane de sleutel van mijn Vespa zodat die er ook in kan. Elynn loopt naar haar haar kleine rode Twingo. Ik sta nu alleen met Logan op het grasveldje voor mijn huis. “Ik weet wat je wil gaan zeggen” zegt hij zacht. Ik slik. “Geef het een kans, misschien werkt het..” Maakt hij zijn zin af. Hij verhuisd richting het oosten en ik richting het westen. “Logan, we zitten niet normaal ver uit elkaar” Ik weet welke keuze ik wil maken en welke ik moet maken. Maar na drie jaar ligt me dat zwaar, dat is ook de enige reden waarom ik het heb lopen uitstellen. “Ik geef echt om je..” Zeg ik zacht. Ik voel de tranen prikken, maar ik wil sterk blijven. “We gaan beide studeren, we gaan nieuwe mensen ontmoeten, jij gaat zelfs naar Parijs! Stokbrood en croissants eten, leuke nieuwe meiden…” Ik slik tussen door. De gedachten van mijn grote vriend met een nieuwe meid is niet prettig. Maar hij is een grote vriend en niet de liefde van mijn leven, Ik heb de keuze al weken in mijn hoofd zitten. Na 3 jaar moet het hier eindigen. “Zo eindigt het positief” maak ik het af. Ik zie dat hij zich niet meer in kan houden en er een traan naar beneden loopt. “Stokbrood en croissants ja, maar nieuwe meiden?” Hij is altijd trouw geweest, maar hij moet zijn vrijheid hebben. “Het is beter zo” zeg ik voor het laatst met een hesen stem. Snel geef ik hem een knuffel en beloof om nog een keer met hem af te spreken. Zodra we daar alle twee aan toe zijn. Ik laat Logan achter op het grasveld en loop richting de mini cooper van Jane. Alice zit bij Elynn in de auto, langzaam rijden we weg. Ik kijk nog een keer naar mijn huis. Waar mijn kale kamer in staat. En naar Logan, de jongen waarmee alles mijn eerste keer was. Alles gaat veranderen. Mijn eigen huisje met de meiden, studeren ook al moet ik nog een definitieve keuze maken, feesten en om niet te vergeten mijn eigen regels.

Als ik nou maar wist wat er allemaal ging veranderen…