Categorieën
Fictie

Koffie?

We kenden elkaar van de universiteit, maar behoorden niet tot elkaars vriendenkring en behalve dat we dezelfde kroeg bezochten en soms elkaar troffen in de bibliotheek, was het tot een echt gesprek nooit gekomen. Enkele jaren later waren we elkaar in Amsterdam tegen het lijf gelopen, hadden een koffie gedronken, omdat het klikte een etentje erop laten volgen en omdat we goed gezelschap bleken, daarna nog een drankje. We hadden allebei kunstgeschiedenis gestudeerd en onderhielden elkaar met verhalen over wat we sindsdien hadden gezien en gedaan en wat voor ambitieus’ er verder nog op het programma stond. Om de trein niet te missen hadden we toch een einde aan de avond gemaakt en wandelden we gezamenlijk naar het station. Mijn recentelijk betrokken appartement lag langs de route en omdat we nog even tijd hadden voordat de laatste trein zou vertrekken, besloten we tot een snelle aanschouwing van de stukken waarmee ik mij inmiddels had omringd. Een korte rondleiding was er gevolgd. Ik maakte aanstalten weer richting de voordeur te gaan, toen ze in de opening van de woonkamer bleef staan.
‘Je hebt geluk’, zei ze.
‘Heb ik geluk?’ informeerde ik.
‘Ja. Ik heb al vier jaar geen seks gehad en daar gaat vanavond verandering in komen.’
Omdat dit niet de teneur was geweest van de voorbije uren, of ik dat niet had opgemerkt omdat mijn seksuele voorkeur niet bij vrouwen ligt, was ik dusdanig overrompeld dat ik even niets kon uitbrengen. Een antwoord was kennelijk ook niet nodig want met haar voorspelling van wat er zou komen gaan, maakte ze meteen een begin. Haar rechterhand ging doelgericht richting mijn kruis. Het vooruitzicht op het einde aan de opgekropte nood had kennelijk echter enig coördinatieverlies in de bediening van haar rechterarm tot gevolg, want die had een nog net even te grote vaart toen ze met haar hand mijn linkertestikel bereikte. Die zal op deze ontmoeting bepaald niet met plezier hebben teruggekeken, vermoed ik, en hij informeerde mijn hersenen dat er tranen naar mijn ogen konden worden gestuurd en de adem mij voorlopig kon worden ontnomen.
‘Sorry’, zei ze, doch het voorval bracht geen verandering in haar plannen.
Met niet minder trefzekere hand werd ik naar het midden van de woonkamer geleid en aldaar ruggelings op de grond gelegd. Een wereldrecord ontkleden voor twee volgde en ze nam plaats op mijn buik. Dit leek mij een goed moment om mijn voorliefde voor mannen kenbaar te maken. Mijn stem bleek echter nog niet beschikbaar anders dan voor het voortbrengen van wat onherleidbare heesheden. Het herstel daarvan vorderde slechts langzaam, wat de gelegenheid gaf aan diverse lichaamsdelen om zich in opvolging in mijn mond te bevinden, en van spreken was het dus nog steeds niet gekomen, toen ik op een gegeven moment toch mijn kans schoon zag om mijn bezwaren tegen de verwikkelingen in te brengen.
Inbrengen bleek echter een wat ongelukkige woordkeuze.
Ze schoof iets naar achteren en omhoog, waardoor ik zicht kreeg op mijn onderlichaam. Tot mijn verbazing was dat kennelijk mijn seksuele voorkeuren vergeten, of had het er juist een beter begrip van dan ikzelf, maar in ieder geval bleek mijn lichaam besloten te hebben geen enkele drempel op te werpen, eerder het tegendeel, gelet op wat daar prijkte. Toen het zicht mij weer werd ontnomen, kreunden we er allebei maar eens diep van, hoewel dat waarschijnlijk niet in dezelfde gevoelstoestand zijn oorsprong vond.
Ik murmelde nog zoiets als ‘condoom’, maar de vergadering was kennelijk al voorbij dat agendapunt, in ieder leek er weinig aanstalten gemaakt te worden die nog verder op te schorten en ik besloot dan maar tot berusting op dit punt van orde. Van vriendinnen had ik wel eens begrepen dat de verdere procedure enige tijd in beslag kon nemen, maar de jarenlange onthouding speelde kennelijk parten, althans leek die daarmee in omgekeerde verhouding te staan, want het duurde niet lang of ze legde haar bovenlichaam op het mijne, en onze rechterwangen tegen elkaar aan.
‘Allemachtig’, zei ze.
‘Ja’, kon ik niet anders dan beamen, en ik vroeg mij af hoe ik hier later aan zou moeten terugdenken. Die tijd had ik echter beter kunnen gebruiken om eindelijk openheid van zaken te geven.
‘Nu jij’, klonk het. Behendig draaide ze zich van haar zitplaats en richting mijn verrader, en met dezelfde vastberadenheid als ze tot nu toe had tentoongespreid, nam ze het vervolg ter linkerhand, gepaard met een bespelen van het klokkenspel met de rechter. Dat was nog niet echt bekomen van de botsing eerder op de avond en aan het wonderlijke mengsel van ervaringen dat ik het afgelopen kwartier had opgedaan, werd die van het genot van pijn toegevoegd.
Er was verder weinig tijd nodig geweest en we troffen onszelf even later zittend op de bank aan, al wat kledingstukken weer aangeschoten. Omdat het duidelijk was dat het stof van het zojuist voorgevallene voor ons beiden even moest neerdalen, besloten we die laatste trein maar te laten voor wat die was en de prioriteit te geven aan nog een drankje. Hoe vreemd dit allemaal ook was verlopen, en hoe ongemakkelijk de stilte die nu was gevallen, maar we voelden ons ook op een natuurlijke manier die verder ging dan de recente belevenissen, met elkaar vertrouwd.
Toen ik haar onze gezamenlijke interesse in het mannelijk geslacht bekende, had ze me even met grote ogen aangekeken, alvorens het uit te proesten.
‘Sorry…’ zei ze, terwijl ze me lachend aankeek. ‘Dat wist ik niet.’
‘Ja, die indruk had ik al’, lachte ik terug.
‘Je keek ook al wat onthutst.’ Ze viel me om de hals en ik omhelsde haar, voor het eerst op die avond, terug.
Die avond was het begin van een hechte vriendschap. In de jaren die volgden bleken wij nog een andere voorliefde te delen: ballet. Samen bezochten we over de hele wereld de mooiste voorstellingen van de beste balletgezelschappen. Dat De Notenkraker altijd iets speciaals voor ons in zich heeft behouden, behoeft verder geen betoog.