Categorieën
Fictie

Impuls

Impuls

Haar handen zweefden bewegingloos boven het toetsenbord. Verder op de gang ging een deur dicht. Of open? Het geluid was te diffuus om goed vast te stellen. Haar handen trilden. Zara dwong zichzelf haar vastgehouden adem los te laten en ademde geluidloos diep en langzaam in. Ze moest haar hoofd koel houden en vooral niet in paniek raken.
Stoïcijns hield ze haar hoofd op het beeldscherm gericht, terwijl ze steels een blik wierp op haar collega tegenover haar. Ilse leek niks vreemds te bespeuren en typte fanatiek door, haar perfect gemanicuurde nagels componeerden het enige geluid dat in hun gezamenlijke kantoor klonk. Aan het ritme van het getik hoorde Zara dat ze waarschijnlijk een rapport schreef voor een klant. Wellicht had ze een nieuw contract binnengehaald, dat zou die zelfvoldane glimlach op het gezicht van Ilse verklaren. Haar collega was bloedfanatiek in het bedrijf en Zara peinsde er niet over haar te vertellen wat ze zojuist had gezien.

Een waarschuwende ping bracht haar aandacht weer terug naar haar eigen beeldscherm. Met een paar klikken logde ze uit en sloot de tabbladen af, waarna ze usb stick uit haar pc trok en deze in de zak van haar colbert jasje liet glijden. Ze verzekerde zichzelf ervan dat het de zak goed was afgesloten, voor zover dat mogelijk was in een net jasje als dit Een jas met een binnenzak met een rits had veiliger geweest, maar helaas behoorde dat niet tot de eisen van haar zakelijke outfits. Zoals altijd droeg ze een keurige, maar saaie mantelpak met dito blouse.

Zaaie Zara.
Ze wist dat sommige van haar collega’s haar zo noemden. Ze had het gelezen in een whatsapp bericht wat per ongeluk in een verkeerde groep was geplaatst. Het was haastig verwijderd, maar ze had het al gezien. Ze had er wat van kunnen zeggen. Of een compliment kunnen geven over de creatieve spelling van het woord saai in combinatie met haar naam. Maar ze had niks gezegd of überhaupt laten blijken dat ze het gelezen had. Het leven en het werk was gewoon doorgegaan, alsof er niks gebeurd was. Het had Zara ook niet verbaasd. Ze was niet zo knap en goed verzorgd als haar collega Ilse. Niet zo theatraal en uitbundig als Chantal, die van elke kleine gebeurtenis een sappig verhaal wist te maken. En niet zo charmant en innemend als Naomi.

Zara stond abrupt op.
Ilse keek op van haar typewerk. ‘Ga je weg?’
Zara knikte en dwong zichzelf tot glimlachen. ‘Ik heb een lunchafspraak met een klant.’
Ilse wende haar gezicht alweer verveeld af en keek naar het beeldscherm. ‘Ok.’
Zara pakte haar tas en schoof haar stoel aan en liep de gang op, ervoor zorgend dat ze zo onopvallend mogelijk deed. Ze liep naar de lift en drukte op het knopje. Ze onderdrukte de neiging haar hand op de zak te leggen waar de usb stick in zat. In plaats daarvan plukte ze aan een denkbeeldig pluisje op de mouw van haar jasje.

Hoe snel zou iemand erachter komen wat ze had gedaan? Bij deze gedachte schoot haar hartslag wederom omhoog en was ze bang dat minstens de hele afdeling het gebonk van haar hart moest kunnen horen. Ze gluurde links de gang in. Niemand die een kantoor uitkwam. Rechts evenmin. Enkel de doorsnee kantoorgeluiden dreven de kamers uit en vulden de gang. Getik, gedempte stemmen van collega’s, een rinkelende telefoon en het zachte gebrom van de luchtverversing.
De lift zoefde open en Zara stapte in, opgelucht dat de lift leeg was. Het dalen van de lift ging Zara veel te langzaam naar haar zin, terwijl haar hersenen overuren draaide. Wat ze onder ogen was gekomen, was nooit de bedoeling geweest.

Hoe ze bij deze bestanden was gekomen, was haar een groot raadsel. Ze had net een dossier afgesloten voor een klant en wilde een volgende openen, toen ze de mappen zag die ze niet eerder had gezien. Nieuwsgierig had ze de mappen geopend, waarna ze al snel realiseerde dat dit vertrouwelijke informatie was. Geschokt vanwege de inhoud staarde ze naar het scherm, een kreet van verbazing kon ze nog net onderdrukken. Haar eerste reactie was de mappen te willen sluiten. Vooral niet de confrontatie opzoeken, maar doen alsof ze van niks wist. Zoals ze al haar hele leven deed. De muisaanwijzer was boven het kruisje blijven zweven. In plaats van afsluiten, had ze heel impulsief de bestanden gedownload.

De knoop in haar maag werd strakker. Zara wreef haar klam geworden handpalmen af aan haar rok. Met behulp van een ademhalingsoefening probeerde ze opnieuw zichzelf te kalmeren. Ze telde langzaam bij een diepe inademing en liet de lucht in hetzelfde tempo uit haar mond ontsnappen Adem in. Adem uit. Het hielp iets. Om zichzelf af te leiden, bekeek ze haar handen. Ze waren zeker verzorgd te noemen, maar niet zo mooi als de nagels van Ilse. Zara liet haar handen vallen langs haar lichaam.
Zara’s ogen gleden naar de knoppen in de lift en hield stil boven nummer 7. Ze zou nog terug kunnen. Ze hoefde enkel die knop in te drukken. Ze zou achter haar bureau kunnen gaan zitten en doen alsof ze van niks wist.
Een sarcastisch lachje ontsnapte uit haar mond. Ze was niet achterlijk. Het downloaden van bedrijfsgevoelige informatie was een doodzonde en haar actie had ongetwijfeld sporen achter gelaten. Het personeel werd nauwlettend gevolgd, daar was ze van overtuigd na al die jaren op het kantoor. Ze zou niet verbaasd zijn als er ergens een waarschuwende melding af was gegaan tijdens haar actie.
Zara schudde haar hoofd. Nee, er was geen weg meer terug.

Eindelijk bereikte de lift de begane grond. Geruisloos openden de deuren zich weer. In de hal stonden meerdere mensen te wachten tot ze naar binnen konden. Zara stapte uit, waarbij ze zorgvuldig de blikken meed van de mensen die daar stonden. Ze keek op haar horloge, meer om zich een houding te geven dan de tijd te lezen.
Zara klemde haar tas strakker tegen zich aan. Ze kon de neiging niet weerstaan om haar hand op de zak van haar jasje te leggen. Gerustgesteld voelde ze het kleine voorwerp nog zitten. Vlug trok ze haar hand terug.
Met kordate passen liep ze door de imposante hal, slalommend om kleine groepen mensen heen. Het was druk in de hal, af en toe groette ze een bekende college. Haar kaken zeurden pijnlijk door de continue nepglimlach die ze op haar gezicht had geplakt.
Bij de receptie aangekomen, verbreedde ze nog één keer haar glimlach en knikte vriendelijk naar de dames. Nog even volhouden en dan was ze buiten.

‘Goedemiddag Zara. Ben je laat voor een afspraak? Dat is niks voor jou.’
Zara keek geschrokken opzij in het gezicht van Barry, één van de beveiligers, die plots naast haar was verschenen. Ze had hem niet zien aankomen. Zara scande zijn gezicht en houding. Opgelucht oordeelde ze dat hij niet naast haar kwam staan om haar aan te houden, hij keek vriendelijk als altijd. Ze ontspande en glimlachte.
‘Klopt, ik was te erg verdiept in een dossier dat ik de tijd ben vergeten.’
De oudere man grinnikte. ‘Je werkt echt veel te hard. Succes met je afspraak.’
Zara knikte naar de man en liep gehaast verder, de grote draaideur in. Nog maar enkele stappen en dan was ze in ieder geval buiten. In haar tas rinkelde haar telefoon. Tegen de tijd dat ze haar eerste voet op het trottoir had gezet, had ze de telefoon uit haar tas gevist en het inkomende gesprek geweigerd. Het nummer was van haar manager. Ze stond nu met beide voeten buiten en voor een moment wist ze niet wat ze moest doen. Ze zag de appjes op haar telefoon en het nummer van haar baas die nogmaals belde. Zara zette de telefoon volledig uit. Iemand botste van achter tegen haar aan en verontschuldigde zich.

Zara begon met lopen. Ze verfoeide haar hakken, die haar beletten tempo te maken. In de verte zag ze haar doel; een bushalte. Elke dag stapte ze daar op de bus naar huis.
Zo snel als ze kon liep ze erheen, waarna ze omkeek naar het grote gebouw wat een eind achter haar lag. Mensen liepen in en uit, maar met de beste wil van de wereld kon ze de gezichten niet onderscheiden.
Een bus kwam en Zara stapte in. Ergens achterin plofte ze neer op een stoel. Goddank was het niet druk. De bus reed voorbij het gebouw, waar net haar manager naar buiten stapte. Geschrokken duwde Zara zich dieper in haar stoel en wendde haar gezicht af.
Pas enkele straten verder durfde ze zich weer te ontspannen. Ze graaide in haar tas naar haar privé telefoon en negeerde de gemiste oproepen van haar werk.

Haar vingers tikten een berichtje aan de man waarvan ze zeker wist dat hij haar kon helpen.

Zara glimlachte. Zaaie Zara was ter ziele.