Categorieën
Fictie

Het vlekje van Diana

Als versleten pantoffels zaten de zestigers in de wachtkamer. Beiden met een tas tussen de benen en een leesbril in het haar.
Zij hing mollig in haar groen oranje jurk, in haar grijze krullen trok de overgebleven rossige kleur hier en daar een streep, het montuur van haar oranje leesbril matchte. Rond haar nek een halsketting met stenen in allerlei kleuren, elke vinger was beringd, behalve haar rechterwijsvinger. Rode pumps en een zwarte leren tas met franje completeerde het beeld. Met futloze ogen keek ze naar iedereen die langskwam, knikte kort en praatte door.
Hij droeg een blauwe trui en vale broek aan zijn schriele lijf en had bruine, stevige schoenen. Zijn kort geknipte kapsel bevatte geen sporen meer van de oorspronkelijke kleur, die sterk contrasteerde met de zwarte leesbril. Zijn trouwring leek geëtst in de rechter ringvinger, zijn bekraste horloge had een versleten leren band, zijn rugzak was van de ANBW. Zijn blik doofde halverwege de wachtkamer uit en reikte bij lange na niet tot het rek met adressen, telefoonnummers en gezondheidsadviezen tegenover hem.
Deze pantoffels leken niet van hetzelfde paar.

Met uitgestoken hand liep een jonge arts op het stel af liep. Bij het noemen van hun naam stond zij direct op. Hij schrok overeind nadat de dokter volledig in beeld was; eerst prutste hij bij zijn linkeroor, deed rechts hetzelfde en schudde de uitgestoken hand. Gewoontegetrouw stak zij haar linkerarm een stukje naar buiten, zijn rechterhand ging hier even gewoontegetrouw op.

Als je de uitslag krijgt van onderzoek, kan je je maar beter rustig voorbereiden, zonder gekras. De brandwonden in zijn hals waren erg genoeg. Diana haar gekwebbel maakte hem gek. En het hield niet op, bij het eten, ’s avonds op de bank tijdens het journaal, in de auto, wandelend met de hond. Het ging nergens over, geluid maken om geluid te maken, en continu zeuren. Hij zette zijn hoortoestellen uit als het te druk werd in zijn hoofd of te emotioneel zoals nu.
Voordat hij met zijn hand naar zijn oren ging, wist Diana dat hij niet luisterde. Krelis was vér voor het vuurwerkongeluk met luisteren gestopt, al werd het daarna erger.
Hij maakt zich druk over littekens en trekkende huid, mag zij zich druk maken over een groeiend bruin rood vlekje met twee dikke zwarte haren op haar linkerschouder? Twee keer was ze over huidkanker begonnen. De eerste keer voorzichtig, de tweede keer met haar gewone stem, de volgende keer zou ze schreeuwen, na de knal had hij íets van zijn gehoor overgehouden. Was dit het resultaat van 34 jaar samen? Twee zonen en het eerste kleinkind op komst? In gedachten glimlachte ze, een meisje zou leuk zijn.

De uitslag was dramatisch en zij zat een beetje te lachen, luisterde ze niet ofzo? Wie heeft hier een gehoorapparaat nodig? Op weg naar zijn werk zette hij Diana thuis af. Bij de voordeur keek ze om, hij was de straat al uit.

***

De kloof tussen haar en Krelis maakte dat de student niemand minder was dan de engel Gabriël neerdalend uit de hemel. De regenboog achter hem én de reflectie van het zonlicht in de ramen van de overburen die zijn blonde hoofd oplichtte, waren hier wellicht ook op van invloed. Zijn natte haar druppelde op zijn schouders.
‘Mevrouw, ik ben nieuw hier en het klinkt stom maar,’ zei de engel met lichte stem en hij wees vaag naar rechts, ‘ik ben mijn sleutel vergeten. Mijn vader komt zo langs met de reserve, mag ik zolang schuilen?’ De loop van de zin werd zachter en zachter uitgesproken.
Diana was even stil. ‘Natuurlijk,’ stamelde ze. ‘Ik ben Diana, wil je koffie?’
Een hond rende blaffend langs, professioneel greep Diana zijn halsband en zwaaide hem met een soepele beweging de keuken in.

Dit had hij niet verwacht, de deur ging open en daar stond ze, krullen, rozige wangen. Hij slikte. Vrolijke ketting en armbanden die niet overeen kwamen met haar trieste blauw grijze blik. Ze was snel opgestaan en had geen tijd genomen haar jurk netjes terug te slaan, ze etaleerde een ruime hoeveelheid kuit en knie. Het zinnetje waar hij drie kwartier op had geoefend struikelde langs zijn lippen. Haar vraag beantwoorden was teveel. “Ik ben Diana….” hij proefde de naam op zijn tong, net een gebakje met slagroom.
‘Millurugh,’ piepte hij en sloeg met een flap stil.
‘Wat zeg je?’ zei ze, haar lichtgele tanden tonend. Zwierig draaide ze, waarbij haar rok fladderde en terugzakte over haar knie. In de gang mengde de geur van spruitjes en hond met Chanel no5, voor hem het heerlijkste bouquet ooit. Ze draaide terug zodat haar krullen wulps rond haar oren dansten en keek hem diep aan.
‘Michel,’ zei hij eindelijk.
‘Negeer Keffie maar jongen, over een kwartier stopt hij vanzelf,’ zei de vrouw die zó anders was dan zijn kinderlijke studiegenootjes bij psychologie. Toegegeven, die meiden zaten strakker in hun vel, maar kwamen niet in de buurt van de schoonheid van deze godin. En die uitstraling! … dan maar wat overgewicht.

‘Noem me “Diana”, geen “mevrouw” dat maakt mij zo oud.’
‘U oud laten voelen is niet mijn bedoeling, meer een uiting van respect.’
Diana kon niet voorstellen hoeveel geluk ze had. Zo’n krachtige jongen met zo’n gevoelige benadering.
‘En ik ben “Je”.’ Ze wipte een ondeugende krul bij haar rechteroog weg. Dat gebaar was aan Michel welbesteed en hij pauzeerde even. Hij had rust nodig voor het vervolg.
Een paar gerichte vragen verder brak Diana en ze gooide alles eruit. De uitleg over haar medische situatie wekte een beschermende reactie op en haar mans gedrag afschuw. Een half uur tranen verder pakte hij haar handen.
Hij beloofde met Diana mee te gaan naar de dermatoloog, zo vaak als nodig.
Stilte.
Ze leefde op, ze had weer kracht.
‘Ik stond net gehaktballen te draaien, kom je mee?’
Keffie verhuisde door de lucht van de keuken naar de woonkamer. De spruitengeur met no5 en hond werd sterker. Het werkte voor Michel als een afrodisiacum.

Ze schoof langs hem naar de koelkast, pakte een schaal, zette deze op het aanrecht en begon zachtjes te kneden. Hij probeerde aan ijsbergen te denken, en Trump, niet aan het soppende geluid.
De schaal ging terug de koelkast in, grijze lokken streelden zijn gezicht.
‘De ballen zijn gedraaid,’ zei ze en waste haar handen. ‘Ik krijg altijd glibberige handen van die ballen, ken je dat?’ Zachtjes duwde ze hem de gang in. ‘Kom we gaan weer zitten.’ Hij struikelde voort. ‘Daar moppert Keffie’, zei ze tegen de woonkamerdeur. Ze opende de slaapkamer. ‘Het bed is fris opgemaakt.’ Uitnodigend klopte ze naast haar.
De slaapkamerdeur bleef drieëntwintig minuten en zestien seconden dicht.

‘Donderdag om vijf voor twaalf moet ik naar de Dermatoloog,’ zei Diana.
‘Ik pik je half twaalf op,’ antwoordde hij.
‘Half elf?’ vroeg ze. ‘Dan kletsen we eerst bij.’
Langzaam liep hij naar zijn auto, zijn kruis jeukte. Diep in gedachten krabte hij zich en schurkte zijn broek heen en weer.
Op naar de afspraak.

***

‘Even wachten, ‘t kloteding piept’ De magere man rommelde bij zijn rechteroor. ‘En?’ vroeg hij.
‘Het ging wel goed.’ Michel staarde naar de grond, wiebelde op zijn voeten en bewoog zijn handen in zijn broekzak alsof hij peper uit zijn onderbroek veegde.
‘Trapte ze in de sleutel-kwijt-smoes?’
Michel knikte.
‘Je hebt met haar gesproken?’
Michel knikte.
‘Wat zij ze?’
Michel schudde nee. ‘Dat is vertrouwelijk tussen psycholoog en cliënt. Ik ben nog geen echte, maar toch.’
‘Diana is het belangrijkste is dat ik heb, het centrum van mijn leven.’ zei Krelis zacht. ‘En bent jij mijn laatste hoop.’
Michel knikte.
Krelis pakte briefjes van twintig uit zijn portemonnee. ‘Tachtig toch?’.
Michel schudde weer.
‘Dit gesprek zie ik als stage en studiecasus. Net als de vervolgafspraken,’ zei Michel. ‘Het is lastig, uw vrouw heeft meerdere gesprekken nodig.’
Krelis haalde zijn schouders op en stopte het geld terug. ‘Ook goed,’ zei hij. ‘Als het werkt kan je vaker langskomen, bel maar wanneer ik Keffie moet uitlaten.’

***

Hij opende de voordeur. “Vertrouwelijk” dat klonk logisch, maar waarom zo zenuwachtig? Vast het effect van een eerste echte cliënt.
Diana kwam uit de keuken, met een rood gezicht waar de damp van af sloeg en glanzende ogen, ze was veranderd. Al kon haar rode gezicht door het koken komen en de damp kwam uit de pan in haar handen; haar ogen waren anders dan vanmorgen, anders dan de afgelopen jaren.
‘Kijk lieverd, spruiten!’ zei ze. ‘En ik heb lekkere gehaktballen gedraaid.’ Een zoen raakte zijn wang, ze rook zelfs anders. Was dat een huppeltje? Hij hoorde haar neuriën, een warme golf doorstroomde zijn hart, het gesprek had geholpen, ze was terug.
In tegenstelling tot 473 keer hiervoor maakte hij zijn thuiskomstroutine niet af, hij hing zijn jas op en deed zijn schoenen uit, maar het derde onderdeel liet hij achterwege, de apparaatjes bleven aan.
En dat na één gesprek met een nog-niet-helemaal-psycholoog, die jongen kon toveren!
Krelis zou ook eens met hem praten.