Categorieën
Fictie

Het einde van de wereld?

Thuis in de bank laat ik de revue nog eens passeren over de reacties vanmiddag op een milieu bijeenkomst. Ik ben nog in shock van de grofheid die sommige activisten zonder schroom wisten te uiten.
“Ze moeten al die lui die het afval niet scheiden door de kop schieten.”
“Mee eens, en ook al die idioten die op brandstof blijven rijden,” schreeuwde een al even fanatieke activist.

Vanmiddag werd ik overrompeld door de kortzichtigheid van een aantal mensen.
Nu zie ik het helder voor me. Ik als aankomend journalist had natuurlijk moeten communiceren wat ik nu tegen mijn eigen spiegelbeeld schreeuw:

“Nee, stop denk na! We moeten het met zijn alle doen, ten eerste moet het overvloed aan plastic vanuit hogerhand verbannen worden, we moeten dit niet snel bij de consument in de schoenen schuiven. Het is toch niet normaal hoeveel plasticverpakkingen er in omloop blijven?

En laat ze ook gelijk eens kijken naar het elektrisch rijden, natuurlijk een geweldige ontwikkeling.
Maar bij de productie voor de batterij komt ook kooldioxide vrij, dit is veruit het bekendst schadelijke gas.”

En als ik dan toch bezig was om mijn hart te luchten, had ik dit ook nog moeten zeggen:

“Groen energie zoals wind en zonne-energie zijn wel beter voor ons milieu.
Maar let wel, ook dit kent zijn nadelen. Voor wereldwijd groenenergie heeft men veel ruimte nodig dit gaat ten kosten van flora en fauna. En wat doet dit over honderd jaar met ons milieu?”

Maar nee, ook dat kwam mijn strot niet uit.

Met regelmaat flitst het nog door mijn hoofd ik was een jong kind. Ons gezin bestond uit mijn ouders drie broers mijn zus en ikzelf. Mijn moeder had door omstandigheden weinig onderwijs genoten. Maar toen anno jaren ‘70 was het tijdperk van de encyclopedie.
Mijn moeder was leergierig en had zich voorgenomen om alle delen aan te schaffen en ze allemaal van voor naar achter uit te lezen.

Op een gegeven moment kwam ze aan bij een hoofdstuk dat aandacht besteden aan: Het einde van de wereld. Mijn zus en ik zaten samen met moeder aan de keukentafel. Ze ratelde alle aspecten op die over dit onderwerp in het hoofdstuk vermeld stonden. De aarde warmt zich door bepaalde factoren op, de zon groeit, de ozonlaag verdwijnt, gammaflits, zonnevlammen, zwart gat, meteoriet inslag.

Denkbeeldig vormde ik vanaf dat moment een koepel om ons heen, een koepel die ons moest beschermen tegen alles wat ik in een paar zinnen had gehoord.
In de jaren die volgde kwam dit onderwerp steeds als een virus terug, op school, in documentaires. Met regelmaat zat ik gespannen te wachten op het naderen van het einde van de wereld. Voorspellingen die grootschalig in de media gegooid werden . Mijn denkbeeldige koepel gaf mij steeds de bescherming die ik nodig had. Eén ding weet ik zeker, alle voorspellingen van Religies, filosofen en wetenschappers hebben gemeen: dat de wereld ooit zal vergaan.

Soms slaan mijn gedachten op hol, en brokkelt de denkbeeldige koepel beetje bij beetje af. De wereld zal ooit vergaan dat moet, toch? Velen zegen het.

Maar hoe?
Misschien inderdaad door ons klimaat, of verandering veroorzaakt door milieu vervuiling, of het ontbossen van de aarde. Kansrijk is ook riskante wetenschap onderzoeken zoals nanotechnologie, die zouden zomaar kunnen leiden tot op hol geslagen monoculaire Nano robots. Een natuurramp zoals een uitbarsting van een super vulkaan zou ook nog tot de mogelijkheden kunnen behoren. En niet te vergeten een derdewereldoorlog met in de strijd massavernietigingswapens, wapens die in één keer heel veel mensen kunnen doden, ontwikkeld om zogenaamd tegenstaanders uit te schakelen.

Zelf denk ik weleens dat de mensheid zichzelf zal vernietigen. Geld en macht daar draait volgens mij alles om. En dan vooral geld, daar kun je wat mee zo worden er miljarden wereldwijd gepomp aan verbetering van ons klimaat en aan wapens, om ons te beschermen tegen de vijand.

Geeft mij dit een geruststellend gevoel? Nee… ik denk dat ze wat over het hoofd zien.

Ik schrik op door het volhoudende melodietje vanuit mijn telefoon.
“Ja zus met mij… heb je het nieuws opstaan?” roept ze buitenadem.
“Nee, wat is er? Je klinkt in paniek huil je nou?” vraag ik geschrokken.
“Kijk snel schat, we gaan er aan,” gilt ze.

Ik zet de televisie aan en beland in een extra uitzending uitgezonden door de overheid, ik zap en kom erachter dat alle zenders hetzelfde programma uitzenden. Er wordt gesproken over een pandemie, een ziekte die in een snel tempo de gehele wereld bevolking uitroeit.

“We zijn deze variant op het ebola virus al een paar jaar geleden tegen gekomen we hebben echter nog niet het goede vaccin kunnen ontwikkelen om dit dodelijk virus tegen te gaan. U begrijpt dit kost geld, heel veel geld. Vertelt een hooggeleerde professor.

Zie je? daar draait alles om, geld! Ik wist het.
Dat is natuurlijk gebruikt voor het milieu en om ons te beschermen tegen de vijand.
Tja wie bedenkt het om geld te stoppen in een vaccin tegen een dodelijk virus.

Er word een oproep gedaan:
“Aan alle mensen die geïnvesteerd hebben in project Groen en die het gehele bedrag al hebben voldaan, mogen voor hun veiligheid de ruimteschepen al in, er is veel geld geïnvesteerd aan de veiligheid voor deze mensen. Het virus kan absoluut niet in de ruimteschepen komen, ook zijn er genoeg voorzieningen voor zeker de komende vijftigjaar.”

Ongelooflijk een vooraf bedacht complot.

De dreiging is wel heel serieus, in de uitzending wordt gesproken over een tijd van hooguit twee weken als er geen vaccin komt. Dan is het gedaan met de mensheid.
Ze hebben het over een wereldwijde verspreiding van een verdovend gas, voor als er niet op tijd medicatie voorhanden is.

Ik ben beland in een horrorfilm.

“Probeer rustig te blijven, raak niet in paniek! Niemand voelt er iets van, we gaan met zijn allen ten onder.” Zegt een man op een monotone toon.

Wat! rustig blijven, wat doen ze, geen paniek ? Heel de wereld is in paniek.
Ik schrik op door het geblaf van Bella mijn hond.
Mijn god ik was in gedoezeld, ik heb het gedroomd, pff wat een opluchting.

De telefoon gaan over, ik neem op.
“Ja zus met mij, heb je het nieuws opstaan?”

Wat nee! Alsjeblieft geen flash back!