Categorieën
Fictie

Hashtag happy

Martha draagt nog grote kraamverbanden in haar onderbroek als ze ontdekt dat haar man vreemdgaat. Post-partumbloed dringt zich in de vezels terwijl ze op zijn telefoon leest dat ene Valeria hem zo mist. Een tijdlang blijft Martha in de keuken staan, zwaar ademend, tot ze merkt dat haar nachthemd op borsthoogte nat wordt. Haar lichaam heeft het gehuil van haar baby eerder opgemerkt dan zijzelf. Ze legt de telefoon terug op het aanrecht en loopt naar Vic, die meteen ophoudt met krijsen als ze hem uit het wiegje vist. Martha stopt haar neus in zijn nekje en snuift zijn geur op voordat ze op bed gaat zitten en haar gezwollen borst ontbloot. Tranen springen in haar ogen als hij zijn tandeloze mondje om haar tepel klemt, maar haar bonkende hart komt tot rust als Vic gulzig de voormelk opzuigt. ‘Een kind van zijn vader’, had Marcel trots gezegd toen hij voor het eerst zijn zoon had zien drinken bij haar. Ze had het toen al niet grappig gevonden.
Nu staat Martha voor het eerst sinds de bevalling voor de spiegel. Ze bestudeert haar lijf, dit is wat Marcel ziet. Ze lijkt nog steeds vier maanden zwanger, met het verschil dat ze nu haar zachte buik met twee handen kan oppakken en samendrukken. Witte lijnen kronkelen over het vel, haar tepels zijn ter ere van de baby enorm en donkerbruin geworden. Dat heeft de natuur mooi geregeld, denkt ze schamper. Martha stelt zich de ongetwijfeld pastelkleurige tepels van Valeria voor, denkt aan Marcels handen en mond daarop. Het is al vijf uur ’s middags en Martha is nog steeds niet gedoucht. Er is iets geks met de tijd gebeurd sinds de geboorte van Vic. Er zijn geen harde scheidslijnen tussen de dagen meer in de vorm van slaap. De dagen glijden geruisloos over in de nachten die weer dagen worden. Een golvende beweging in plaats van een onderbroken lijn. Martha is een zacht dier geworden dat zich heeft overgegeven aan de behoeften van haar kind. Nu doucht ze dan eindelijk, trekt haar joggingbroek en trui aan en gaat met Vic op de bank zitten. Ook als de schemering invalt staat ze niet op om de lampen aan te doen, noch om te gaan koken.
‘Waarom zit je hier in het donker?’, vraagt Marcel als hij de woonkamer binnenkomt en naar het lichtknopje zoekt. ‘Wie is Valeria?’, zegt Martha bij wijze van antwoord. Marcel staat nog naar woorden te zoeken als Martha opstaat, hem Vic in handen drukt, de voordeur opent en naar buiten loopt. De frisse wind doet haar naar adem happen, het is voor het eerst dat ze buiten is sinds ze Vic uit haar gewonde lichaam perste. Ze loopt en ademt, loopt en ademt, loopt en ademt. Totdat ze blijkbaar het einde van een onzichtbaar touw heeft bereikt. Met een klap wordt ze teruggetrokken en valt. Happend naar adem klautert Martha overeind. Nu pas realiseert ze zich dat ze de conditie heeft van een, tja, pas bevallen vrouw. Eerst rustig een blokje om, had de kraamverzorger gezegd. Stomme trut. Martha is ver van huis, heeft geen telefoon bij zich. Over de terugweg doet ze anderhalf uur. Wanneer ze thuiskomt, kan Martha alleen nog op de bank vallen, liggen, huilen. Ter hoogte van haar kruis is haar joggingbroek donkerrood gekleurd. Marcel aait over haar hoofd. Stil maar, het komt goed. Vic slaapt, ik heb soep voor je gemaakt, alles komt goed.
Het was daar op die bank dat Martha besloot om haar man nooit meer naar die andere vrouw te vragen. Af en toe ziet ze Marcel naar haar kijken om haar te peilen. Ze weet dat hij weet dat ze het weet. Vic is nu zes maanden oud; een goedlachs, bolwangig jongetje. Martha past haar oude spijkerbroeken weer en plaatst veel foto’s op Instagram. Van Vic, van hun interieur, van haar outfit. Een selfie van hen drieën: hashtag liefde, hashtag dankbaar, hashtag happy.