Categorieën
Fictie

Gedachten van een nachtportier

Door onbekende oorzaak waren er die nacht geen gasten in het hotel, maar gebouwen moeten bewaakt en daarom draaide hij zijn dienst zoals het rooster voorschreef. Naast “voorkomende werkzaamheden” moet de nachtportier administratie bijwerken, vloeren dweilen, een rondje lopen, ontbijt maken. Monotoon werk met hét voordeel dat het gedachteloos kan worden voltooid, waardoor het brein voor de hogere zaken zoals studie en kunst ondertussen ter beschikking blijft. Om deze zaken van wezenlijke aard draait het bestaan, en niet om de vaardigheid om te kuisen of te poetsen, vond Philip. Dat je netjes bent en dus ook schoon (proper én mooi graag!) wordt verondersteld; dat zijn geen onderscheidende, verworven kenmerken.

Nabij studentenstad L. lag het kasteelhotel in een bos dat voornamelijk bestond uit verwilderde aanplant en een lange oprijlaan. Het kasteel borg ooit soldaten en had nu zijn zalen en kelders opengesteld voor huwelijksrecepties en andere onverklaarbare feesten zoals bijeenkomsten van bedrijfspsychologen. Op de fiets had Philip al snel de uiterste stadsgrens achter zich gelaten en nadat hij onder een autoweg was doorgereden, de trekvaart had overbrugd, omarmde het bos de ouderejaarsstudent.

In zijn rugzak had Philip boeken en papier, op zijn telefoon wat podcasts over klassieke, Griekse literatuur, net zoals wat vers gedownloade datingapps: zijn ambitie reikte verder dan de kunst, dat zinnebeeld waardoor je andere ideeëndragers, mensen dus, bereiken kon. Eigenlijk wilde hij wilde opnieuw een levensgezel, of desnoods, wat troost voor even. Grindre en Tinder verschillen voornamelijk in de efficiëntie: bij Tinder moet je eindeloos plaatjes keuren, bij Grindre krijg je meteen het bronstige overzicht van alle beschikbare, gretige mannen en jongens in een straal van 100 kilometer, maar in wezen zijn beide gps-gestuurde zoekspelletjes hetzelfde: veelal handel in belofte en bedrog.

Dat was hij zich allemaal bewust, maar wie niet waagt, die niet wint, en hij wierp zich aldus in het digitale moeras. Hij deed een dansje met de stofzuiger en fotografeerde zichzelf voor Grindre – het hotel was toch leeg, een uitgelezen kans. Nadat hij de foto, begeleid door de korte opsomming “Student, klassieke literatuur muziek en toneel! Bij jou of mij?” onder de profielnaam “Nachtheld” had geplaatst, besloot hij aan zijn portierswerk te gaan, voor zover nodig in een leeg hotelkasteel. Als er iemand zou reageren met teksten als “zoek friend met benefits” of “wil maatje voor langer”, zou hij hem meteen wegdrukken. Zulke teksten vond hij miepjesteksten! Voor lui die de werkelijkheid niet willen zien of mooier willen maken. “Interessanterige eufemismen, bah!” zei hij half hardop in zichzelf.

Hij had de gewoonte om zijn gedachten te ontlasten van alle storende huishoudelijke agendapunten, zodat hij zich kon openstellen voor “de hogere zaken”. De nacht is een onbestemde plaats in de tijd en daarom een uitgelezen gelegenheid om allerhande gedachten, aanspoelend als golven, te temmen, te herschikken en te bepeinzen. Ik moet: moeder bellen, Willem mailen, belastingaangifte doen, boodschappen doen, geen tijd verdoen met Twitterberichten over vluchtige onderwerpen (eigenlijk helemaal niet meer op Twitter), een sollicitatiebrief uitgooien, mijn boeken en platen herschikken op categorie en alfabet. (Als je iets niet meer in een verzameling kunt terugvinden, heb je er ook niets aan; geldt dat ook niet voor mijn muzieklijstjes – miepjeswoord! – “in the cloud”?) Ik moet Bourdieu herlezen over de fijne verschillen tussen maatschappelijke klassen, vergelijken met Plato’s gedachten over staatsinrichting. Zou dat nog allemaal gelden in door internet ingerichte en gedreven wereld? Boodschappen doen, vuilnis niet vergeten. Zo, de rest komt later; nu aan het werk.

Ping-ping! Wat is dat nu weer? Een berichtje! Van Grindre! Ene Ko38: “Ben je geil? Bottom of top?” – Geil? Is iedereen hier zo doelgericht? Ken ik die gast soms? En meteen kwam Ko38 ter zake: “Waar zit je? Kom ik naar jou?” – Wat moet ik antwoorden? Dat ik in een leeg hotel zit? – Here’s Johnny! – Ik kan hem toch niet naar mijn werk laten komen? Nee, dat komt mij ineens te dichtbij. En de camera’s in de lobby! En bovendien, seksuele ontmoeting in een hotel, wat een cliché. Nee, Ko38, je gaat even in de ijskast tot morgen. En Philip schreef terug: “Hoi, mooi bovenlichaam! Maar heb je ook een gezicht? Houd je van Bach-cantates en de late Beethoven? Ik ben nu op mijn werk. Zullen we morgen verder praten?” Send! En dan nu stofzuigen en de podcast met een praatje over Odysseus bij de Faiaken.

Philip zette een koptelefoon op en pakte de stofzuiger. Zelfs lege gebouwen moeten gestofzuigd. Muziek of verhalen luisteren, zo vond Philip, bespaarden hem het gehuil van de schoonmaakmachine. Ogen en armen doen het werk, gedachten drijven af: “O Muze, vertel over de wereldwijze man die Troje verwoestte en wiens mannen …” Ping-ping! Aaaa, nee, die meldingen gaan blijkbaar dwars door podcasts heen! Een venstertje blinkt op: “Grappige foto! Wat wil je precies? Groetjes Vic071” En Vic wil nú contact! Wat moet ik daar nu mee? Wegklikken.

Na deze profane Grindre-onderbreking hervat de telefoon automatisch het podcastverhaal over het grote Odysseusverhaal: “… door eigen schuld om het leven kwamen, omdat zij een doodzonde hadden begaan, toen zij aten van Hyperions runderen. – Zo klinkt min of meer de aanhef van de Muze, die meteen ook het begin is van de Odyssee. De vraag rijst wat hadden Odysseus’ mannen nu misdaan? Waarom is het zo erg om Hyperions runderen te eten? Om te beginnen, het waren heilige run …“ Ping-ping! Vic071 weer:

– “Neuk je ook op de eerste date?” Of ik op de eerste afspraak ook meteen neuk?
– “Sorry, ik ben aan het stofzuigen met Odysseus!”
– “Kom je ook bij mij stofzuigen? Wie is Odysseus? Doen jullie ook triootjes?”
– “Odysseus is een Griek. Een heel ouwe Griek. Sorry, geen trio!” – En wegklikken.

De podcast pakte het verhaal over het Verhaal weer op: “… -deren die niet voor de slacht bestemd waren. Centraal staat, zoals bij veel in de Odyssee, de beproeving. Odysseus had zijn manschappen vóór de landing op Thrinakia nog zo laten beloven om Hyperions runderen niét te slachten, maar als de scheepsvoorraden verbruikt zijn, doen ze het toch, omdat eentje zegt dat het beter is om met volle maag op zee te sterven dan op land de hongerdood.”

Ping-ping! “Hoi, wat een mooie boy ben jij! Greets Silverdaddy62” meldt een te blij springend venstertje, en, ook na deze onderbreking, vervolgt het verhaal over het Verhaal: “… Als straf slaat Zeus het schip met bliksem en alle mannen op het schip verdrinken, behalve Odysseus die zich ternauwernood kan redden op het wrak.” Philip drukt op de stopknop.

Waar ben ik aan begonnen? Ik heb een bron met mafkezen heb ik aangeboord! Ik wilde wat rondkijken tussen profieltjes, want er zijn mooie gezichten bij, maar dit! O, gelukkig, hier een knopje om berichten te dempen; laat ik de meldingen afzetten, ik kan ze op een later tijdstip lezen. Beter alleen door het leven te gaan met behoud van verstand en overzicht dan te verdrinken in overtallig aanbod. Block Silverdaddy62! Geen tijd om mijn profiel aan te vullen; mijn welkomsttekst spreekt toch voor zich, zou je denken. Op deze manier krijg ik mijn nachttaak nooit af. Ik moet de plees nog nalopen, de administratie, de afwas … O, je kunt ook “likes” geven aan andere profieltjes! Wat volstrekt kinderachtig, maar boeien! Kijk, dit lijkt mij wel iemand met enig verstand. Helaas, meer dan 24 uur niet meer online. Nouja, hup, deze ene krijgt een duimpje; ik kijk morgen wel of hij terugschrijft. Maffe profielnaam trouwens, “Seelenverwandtschaft”. De podcast ook even uit, nu eerst stofzuigen.

Vaak zie ik mijzelf al van de trap gevallen, midden in de nacht. Ondanks alle ehbo- en bedrijfscursussen zal er niemand zijn die mij kan oprapen: hoe zou iemand het kunnen weten als ik in mijn eentje het marmer kus? Daarom houd ik mij in het donker altijd goed vast aan de trapleuningen als ik in het donker afdaal naar de feestkelders. Misschien is een overval nog te verkiezen boven een val van de trap: bij de kassa hangen camera’s en is stil alarm als heimelijke mogelijkheid voor een trefzeker schietgebed om politiebijstand.

Aan het eind van de nacht kon Philip een paar uur rusten in het portiersbed, mits als een haas in zijn leger; altijd één oor open voor onraad. Hij dommelde wat en wist opeens waaraan hem die profieltjes herinnerden: aan Sirenenzang, aan harpijengekweel. Hij viel in slaap en zonk weg in troebele dromen. Toen hij het ontbijt moest gaan maken, keek hij door gewoonte ingegeven weer op zijn telefoon, en zag dat zijn moeder hem vroeg weer eens naar thuis-thuis te komen en zijn schoolvriend Willem, die in een andere stad was gaan wonen, had hem uitgenodigd voor een klassiek concert; wijn en gezelligheid later thuis!

Hyperions zoon Helios had de paarden voor zijn zonnwagen gespannen en was begonnen aan zijn dagelijkse hemelbaan. Philip fietste de dag in, de brug over, terug naar huis.