Categorieën
Fictie

Ga en vermenigvuldig u.

Was dit het nou. Dood zijn, was hij dood ? Hij schoof wat ongemakkelijk met zijn hoofd op dat zijden kussentje of probeerde dat, het voelde zo strak. Wat eerlijk gezegd niet veel steun gaf. Hij zag niet veel maar voelde duidelijk de contouren van een houten kist. Ja hij wist het wel zeker , het was een doodskist. Je voelde langs de zijkant van zijn lichaam dat taps toelopende aan het einde. Hoe zou ze er van buiten uitzien . Naturel, zwart glanzend of puur wit ? Puur wit vond hij het meest edel, en mooi glanzend, dat paste perfect bij hem
En wie zou het gekozen hebben. Hij zou daar toch eens werk van moeten maken dat eindelijk op papier te zetten. Ach ja, dat was te laat nu natuurlijk.

Er was op de een of andere manier geen enkele twijfel over het feit dat hij hartstikke dood lag te wezen. Hij wist het gewoon en had daar ook geen bezwaar tegen.
Als iets gedaan is, dan is het gedaan en moest je dat ook meteen accepteren.
Hij wilde voelen of er niets in zijn broekzakken stak. Dat werd toch gedaan soms, iets leuks voor de reis onderweg. Maar tevergeefs , het lukt hem niet zijn hand te bewegen.
Hoe was het nu alweer precies gebeurd , dat dood gaan ? Iets dat hij dikwijls had afgevraagd in zijn leven. Het is iets dat je alleen maar weer als het daadwerkelijk zo ver is, toch ? Waarbij ook de vraag opkwam wat nu werkelijk de beste manier was om te gaan. Met een knal, onverwacht of met een ziekbed zodat je iedereen nog zoals een koning kan laten komen , ze subtiel wijzen op waar ze van het rechte pad afgeweken waren. Geen mens die je dan durfde tegen te spreken. En het ze dan royaal kon pardonneren , waardoor het goede, goddelijke nog meer aan je persoon bleven kleven. Men zou zich herinneren wat voor een vergevingsgezind mens je wel moest zijn.
Maar er leek hem niet direct iets bij te staan over hoe hij zo dood als een pier in die kist terecht kwam.
In zijn broekzak zat vast en zeker hij een sigaretje. En hopelijk nog een vuurtje gekund. Hij ging nog eens proberen om zijn arm los te wringen maar het bleef zo zwaar en leek gewoon niet van zijn plaats te komen. Wat maken ze zo een kisten toch klein. Het was heerlijk geweest om nog op zijn gemakje een laatste sigaretje te smoren terwijl hij lag te wachten op wat er zou volgen. Hij voelde zich een beetje zoals wachten op een bus. Je wist dat hij eens daadwerkelijk zou komen.
Nu kon hij uiteraard niet met zekerheid zeggen waarop hij zat te wachten. Of zou het ook een soort bus zijn. Terwijl hij in zijn fantasie een prachtige goudkleurige bus zag afkomen volgestouwd met engelen en bijhorend gezang hoorde hij gedempte voetstappen buiten de kist.
Aangezien er geen film over zijn leven voor zijn geestesoog was verschenen besloot hij zelf maar zijn leven te overlopen. De plus en min punten. Alhoewel dat tweede vast en zeker wat minder goed vindbaar zou zijn.

Hij herinnerde zichzelf graag als de grote community man. Had hij niet als een goede huisvader voor veel gezinnen in zijn kleine dorpsgemeenschap gezorgd. Had hij niet ervoor gezorgd dat alle vrouwen de zegeningen van het moederschap ontvingen, net zoals zijn eigen vrouw, god hebbe haar ziel. Er werd soms over geroddeld dat is waar. Maar de mensen begrepen niet dat hij door god zelve was uitgekozen om zijn uitstekend zaad voor het welvaren van zijn gemeenschap uit te delen. Dat was toch zijn grootste verwezenlijking.
Hij bedacht dat het spijtig was dat er nooit een foto had kunnen gemaakt worden van zijn uitgebreide kinderschaar. Hoeveel het er precies waren kon hij evenwel niet zeggen. En nee , hij had zoveel discretie aan de dag gelegd dat er niet veel over gepraat werd, dacht hij en wat zou dat, ze zouden hem dankbaar moeten zijn voor al die uitzonderlijk begaafde kinderen doe hij helemaal voor niks wegschonk.
“Ben blij dat die klootzak eindelijk in zijn kist ligt” zei iemand onbekend.
“Het is niet te geloven, ons heel dorp is verziekt nu “
Hij trok zijn ene wenkbrauw ongelovig op, wat trouwens altijd een charmerend effect had op de dames, die hij zoveel gegeven had.

Het was alleen maar met oprecht goede bedoelingen geweest, en hij wist zeker dat er een grote dankbaarheid was van de dames in kwestie.
Wanneer was het weer begonnen. Het moet een 15 jaar geleden zijn. Hij had zelf al een zestal kinderen. Hij was een echte man. Hij moest maar kijken naar zijn vrouw of ze was in blijde verwachting.
Als koster kwam hij bij bijna alle dorpelingen aan huis. Een beetje kijken hoe het ging. Als hij zijn ronde overdag deed trof hij de meeste dames alleen thuis aan , aangezien de mannen aan het werk waren. Het dorp was een echt vissersdorp wat maakte dat ze ook wel eens langer van huis waren en iedereen vond het best dat hij de kudde een beetje in het oog hield want het kon wel eens zwaar zijn voor de vrouwen.
Zo had hij in de lente , 20 of 25 jaar geleden, een dame huilend aangetroffen in de veranda van het huis. Hij kwam meestal achterom zodat ze zich niet van hun werkzaamheden moesten losrukken om zich naar de deur te reppen.
Ze vertelde snikkend dat ze wanhopig naar een zwangerschap verlangde en dat die maar uitbleef. Ze was ongelukkig, voelde zich een verdord herfstblad.
Het had hem zo aangegrepen dat hij meteen wilde helpen. Een vrouw haar taak was nu eenmaal kinderen baren.
Ze huilde zo hard dat ze als vanzelf in zijn armen terecht kwam en toen, daar op dat eigenste moment besloot hij dat hij zou zorgen dat deze vrouw een kind zou baren. Hij voelde met een vurigheid zijn goddelijk taak in zich dalen. Het had geen enkele moeite gekost. En hij had maar een keer zijn zaad in haar moeten uitstorten dacht hij tevreden. En zij was zo gelukkig geweest.
Toen dat geslaagd was begon hij als het ware een neus voor dit soort noden te krijgen , ook voor nog niet bestaande noden. Het ultieme dienstbetoon voor zijn gemeenschap. Ga en vermenigvuldig u.
Hij hoorde deuren open en dicht gaan. Gefluister eerst maar met wat inspanning kon hij het gesprek toch volgen.
“Was het goed gelukt om hem te verdoven ? “
“Ja, absoluut, mijn vriend die anesthesist is heeft me een goeie dosis klaargemaakt, ik geloof zelfs niet dat hij gemerkt heeft dat ik hem dat ingespoten heb.”
Ik kan niet wachten tot hij de oven in kan. Ben ik godverdomme verliefd op mijn halfzus geworden. Kan je geloven dat wij hier bijna allemaal broers en zussen zijn. Het is niet verwonderlijk dat we hier zo mis gaat met de volgende generatie ; hoeveel gezonde kinderen komen er in die broer zus huwelijken denk je .
Dit is het juiste , weg met hem “
Schuif die kist eens wat meer voor de deurtjes, ik doe die open als we de juiste temperatuur hebben en dan kunnen we het afmaken”
Zijn adem stokte, alhoewel hij meende dat die al gestokt was. A ja, hij was op huisbezoek bij de familie Wilson. Die broertjes hadden hem gevraagd te komen. Ze hadden het zwaar daar want er waren daar twee debiele zusjes. Dus hij was altijd bereid te kijken of hij kon helpen, zoals altijd.
Er klikte van alles in zijn brein. Hij was niet dood ! Maar hij kon niet bewegen. Hij kon niet roepen, de kist openklappen. Zijn gedachten konden het niet behappen. Hij was in shock. Paniek raasde door zijn lichaam.
Zo ging hij dus. Hij wist het als het moment van vertrek er was, zoals hij altijd gedacht had. Ontsnappen was niet mogelijk.
Hij hoorde een metalen klik , de kist verschoof, deurtjes achter zijn hoofd vielen dicht.
“ Jij krijgt de eer om op de knop te drukken broertje”