Categorieën
Fictie

Eureka!

Na het ontbijt spoelt Laurens Hartog de borden van gisteren en eergisteren, en vult de vaatwasser. Al bijna drie maanden woont hij op zichzelf, in een piepklein appartement in Maastricht, en nog steeds gebruikt hij het vochtig toiletpapier. Een kleine triomf want het staat op zijn lijstje met goede voornemens. Volhouden en het bewijs is geleverd: zijn moeder is een hysterische burgertrut. ‘Een belletje en ik kom bij je poetsen. De kabouters doen het niet, daar kom je wel achter.’ Het ‘verwend joch’ slikte ze in. Tussen de krokodillentranen door: ‘Ik hou van je.’
Heeft ze goed weten te verbergen, die liefde. Hij glimlacht: een selectief en haatdragend geheugen moet je koesteren. Nutteloos was haar klef gedoe in elk geval. Alsof hij zich nog zou bedenken. Ach, je houdt van me? Had dat eerder gezegd, negentien is ook veel te jong om op eigen benen te staan. Ik blijf nog wat, zeker tot dertig.
Twee uur rijden van Amsterdam naar Maastricht en dan zou ze bij hem poetsen. Echt niet. Thuis deden het altijd kabouters, meestal met een donkere huidskleur, dus ze zou niet weten hoe. In zijn nek komen hijgen, dat is wat ze wil.
Met een liniaal op de kaart – hij verzamelt artefacten uit de twintigste eeuw – had hij de afstanden vergeleken: studeren in Groningen of Maastricht? In Groningen houdt het land op. In Maastricht begint het buitenland. Mam, de meeste internationale studenten van Nederland! Goed voor mijn talen. Een chic gezin uit Oud-Zuid met maar één kind. Dan betaal je toch geen huur, je koopt iets als belegging. Dat laatste had hij niet gezegd, daar kwamen ze zelf mee.
Toegegeven, het kost weinig doorzettingsvermogen om een nat papiertje los te wurmen uit de speciale houder met gummi tandjes. Regelmatig trekt hij het velletje half uiteen en dan veegt hij er maar, om geen blote vingertop in zijn gat te voelen, de gele vlekken op de pot mee weg. Kan de wc weer een dag mee.
Het open keukentje opgeruimd houden kost al snel een uur. Hij is ijdel genoeg om zijn dure merkkleding zelf te wassen, met duur waspoeder dat wonderen belooft, je weet het nooit. Onder het vervelende strijken maakt hij zichzelf wijs dat het een ‘warme’ manier van opvouwen is. Met respect voor de grondstoffen die de aarde nu eenmaal niet eeuwig kan blijven ophoesten. Wie heeft er dan nog zin: badkamer poetsen, stoffen en stofzuigen, bed verschonen, leeg glas naar de glasbak en vol glas mee naar huis. Al het gedraaf zorgt voor nieuw stof en het circus begint van voren af aan.
Laurens gaat liggen op de bank. Hij is om negen uur opgestaan en het is pas kwart voor elf. Zijn toekomst als geniale internetmiljonair vereist veel denkwerk. Hij luistert naar het gedempt klotsen in de vaatwasser, met een beetje fantasie net regen. Hij prijst zich gelukkig met zijn gave om Moeder Natuur in alles te kunnen zien: de kalkaanslag op de glazen douchewand is net mist. Niet vergeten een chemische glasreiniger te kopen. Van de schoonmaakazijn wordt hij kotsmisselijk. Biologische producten om te poetsen schrapt hij als eerste van zijn lijstje.
Misschien kan hij nu alvast boodschappen gaan doen, om de Corona-drukte te vermijden. Elke dag verse groenten is een voornemen waar hij honderd procent achterstaat. Goed voor het immuunsysteem. Ach, morgen is er weer een dag. Het loont de moeite niet. De Turk om de hoek kent hem al bij naam en hij vraagt wel wat extra sla.
Gisteren was zijn bestelling haast onverstaanbaar; zijn stembanden worden roestig. Met het gekke stemmetje van clown Bassie – springlevend op internet – zegt hij hardop: ‘Ja, jij moet je stem meer gebruiken.’ De arme man draaide te hard aan een kinderoor en werd verdacht van mishandeling. Als hij toch geen computer had…
Hij pakt zijn iPhone en houdt zijn vinger op de bovenste favoriet. ‘Mam?’

Was dat even een zwak moment. Gelukkig had ze niet veel tijd. Onderweg naar haar privé yogales. Op twee meter afstand. Ditjes en datjes. Had die borrel niet moeten nemen. Koetjes en kalfjes. Bladieblah. Ze was duidelijk al bijna vergeten dat ze een zoon had.
Geen probleem. Het was leuk haar stem even te horen, maar hij kan niet zijn hele leven aan de tiet van zijn moeder blijven hangen. Het gaat erom wat een mens zelf doet met zijn leven en deze jongen heeft grootse plannen.
Laurens neemt plaats voor het computerscherm en kijkt naar het toetsenbord. De meestgebruikte letters en opdrachten hebben alweer grauwe randjes. En toch wast hij elke dag zijn handen, meer dan eens. Op zijn vingers moet microscopisch vuil zitten dat zich hecht aan de kunststof en groeit als een schimmel, in een onzichtbaar tempo. Het wattenstaafje met sneldrogend reinigingsmiddel zorgt voor onbegrijpelijke boodschappen dus dan moet het scherm op zwart. Straks misschien of morgenvroeg.
Escape en delete worden het snelste vuil. Ontsnappen (Engels: escape) en Uitwissen (Engels: delete). Hij vertaalt alle leenwoorden en vreemdtalige zegswijzen in het Nederlands. Om zijn buitenlandse medestudenten in verwarring te brengen. Eerst denken ze dat veel woorden hetzelfde zijn en hij zet ze weer op achterstand. Met videobellen is het minder leuk. De meeste postzegelportretten kunnen er niet om lachen.
Laurens is bang dat Ontsnappen en Uitwissen zo snel smoezelig worden door zijn favoriete zoekonderwerpen: porno en de dood. De gratis porno kan hij ondertussen aardig links laten liggen. Vierentwintig uur per dag heeft hij vrij spel en sommige acteurs zijn goede bekenden geworden. Hij doorziet de plot vóór gevraagd wordt of hij een betalende abonnee wil worden. Nee, dan de dood: een zee om leeg te drinken (Frans: mer à boire).
Een tijdje zocht hij ook naar filmpjes met onthoofdingen, dodelijke ongelukken, moorden en zelfdodingen – gewoon, omdat het kan. Wat hem nog nooit is overkomen bij het kijken naar seks, gebeurde hier wel: hij voelde zich een vieze gluurder. Zijn ingewanden bleven maar protesteren. Steeds dezelfde vraag: waarom kijk je? Hij is ermee gestopt.
Zijn fascinatie voor de dood is van romantische aard. Naast het afstompende rumoer biedt internet ook een fluisterstille bibliotheek. Elke aansluiting – of vertakking, daar is hij nog niet uit – (Engels: link), leidt naar een nieuw vergezicht. Met nieuwe wegen. Enzovoort.
Parels liggen voor het oprapen tussen de geschriften waarvan het auteursrecht is vrijgekomen. Een muisklik op een Middeleeuws boek en de versierde hoofdletter, het echte monnikenwerk, rolt in kleur uit zijn printer. Een groeiend aantal schrijvers plaatst het ploeterwerk zelf in de digitale hemel (Engels: uploaden). Van het proefschrift dat werd geschreven met de laatste druppel bloed, stond vroeger één exemplaar te verpieteren in de eigen boekenkast en een handjevol intimi zette het overige drukwerk bij het oud vuil. Nu is het voor iedereen raadpleegbaar. Tot in alle eeuwigheid en afstoffen hoeft niet meer.
Laurens kijkt of hij nog meer kan vinden over Dimethyltryptamine, ofwel DMT. Het zorgt voor een staat van bewustzijn waarbij de grenzen tussen de persoon en het universum vervagen. Het ego verdwijnt – “sterft” – en men heeft het gevoel één te zijn met de kosmos. Experimenteel wordt het aan terminale kankerpatiënten gegeven omdat het zou helpen het idee van sterven te aanvaarden. Onvermeld blijft of dat nader onderzocht is. Het lijkt hem ethisch niet verantwoord om in een dubbelblind onderzoek de helft van een groep stervenden een placebo te geven.
Staand op een plank scheert Laurens Hartog over de branding (Engels: surfen) en zonder er erg in te hebben komt hij uit bij Oxytocine. In het diepst van zijn gedachten moet hij een scheikundige zijn. Het zogenaamde knuffelhormoon wordt aangemaakt bij contact dat als positief wordt ervaren, zoals aankijken, aanraken, knuffelen en vrijen. Tegelijkertijd zorgt het er ook voor dat mensen zich agressiever gedragen ten opzichte van een concurrerende groep. Hij heeft er dus nog genoeg van. Bij mensen met autisme wordt een lagere hoeveelheid aangetroffen. Nog even en de hele mensheid is autistisch. Dat laatste staat er niet, dat bedenkt hij zelf.
Eureka! Dat niemand daar eerder aan gedacht heeft. Stop dit spul in een spuit en je hebt een vaccin tegen de emotionele schipbreuk als gevolg van de coronapandemie. Het gat in de markt waarmee hij roem en fortuin gaat verwerven.
Het is bijna twee uur s’nachts en hij is de hele dag niet buiten geweest. Er liggen wel broodkruimels op het toetsenbord dus hij moet iets gegeten hebben. Eerst maar slapen. Morgen gaat hij verder met zijn uitvinding.