Categorieën
Fictie

Duiken

Duiken

Vanavond zouden we het schip opblazen met vijf clusterbommen.
Bijna een eeuw nadat mijn oom naar zijn gallemiezen geknald werd. Symboliek, hou ik van. Ik ben een sentimentele jongen.
Natuurlijk had ik ze niet gezegd wat de datum betekende. Zijn hun zaken niet. De jongens zijn gewoon thrillseekertjes met een dopamineverslavinkje links en een verpest slaapritme rechts, die vonden het niet erg dat we een week eerder gingen. Graag zelfs.
We hadden het tien keer geoefend, honderd keer. Ik had RSI, Micha was bijna zijn huur opgezegd door zijn ma, Levi was helemaal blut vanwege alle uitbreidingspakketten. We waren er klaar voor.
Ik opende het scherm. Nog even alleen. Als ik langs mijn neus keek zag ik het blauwe schijnsel reflecteren op mijn wangen. Baby blue baby bluehuehue. Mijn blauwe zonnebankje. Hier was ik thuis. Ik zette mijn koptelefoon op, plaatste de mic naast mijn mond, legde mijn voeten op het bureau. Alle tijd.
Toch greep ik om 19:40 naar mijn microfoon. 1940, dacht ik nog even, het jaar dat.. De hele groep zat al klaar. TheLeviathan zat klaar. MichMeiister was ingetuned. Zelfs Un_dine. Ze zaten allemaal al trillend op de ether omdat iedereen te schijtzenuwachtig was om op de afgesproken tijd pas op te dagen. Wat geen van ons in onze baantjes gelukt was, lukte hier vier gasten uit verschillende continenten wel: op tijd komen.
Ik stelde me ze allemaal voor: Levi waarschijnlijk met trilhanden graaiend uit een zak pinda’s, Micha hoogstwaarschijnlijk op zijn haar aan het kauwen met zo te horen – ja ik dacht het al – Skrillex aan, Undie.. wie de fuck wist wat Undie deed? Hij leek me het type dat nog snel even porno keek om hyped te raken.
‘Vijf minuten nog?’ zei Levi.
‘Vijf minuten.’
‘En je hebt de?’
‘Ja ik heb de.’
‘Je weet wat ik bedoel toch?’ Levi, moet je weten, is het type dat onder psychologische spanning in staat is iedere open deur in te trappen. Als hij niet zo dom was, zou hij wijkagent kunnen worden.
‘Ja ik weet dat je de fucking bommen bedoelt. Wil jij anders wijkagent worden?’
‘Wijkagent?’
‘Laat maar.’
Niemand snapt mijn humor ooit. Zeker via microfoon kwamen mijn zinnen er traag en stoterig uit, en ik ben al een hakkelende prutser.
Denk je dat de ZYD van onze nieuwe datum weten? – typte Undie in de chat. De ZYD was het andere streamingsteam.
No way José, typte ik.
Vlak daarna vlamde een enorme explosie in mijn oor, mijn wangen werden oranje, rood, zwart, mijn logge lijf leek niet te reageren, alsof ik daar in het water dreef.
‘Klootzakken’ hoorde ik Levi. ‘Shit!’
Pas toen de flarden van onze onderzeeër naar beneden regenden, hoorde ik het gebonk op mijn kamerdeur.
‘Lo, maak in godsnaam je deur open! We gaan oma uitstrooien!’

‘Wil er iemand wat zeggen?’ vroeg mijn moeder met de urn in haar hand.
‘Wat’ zei ik.
‘Hè?’ zei mijn vader na een minuut. Ik had geen zin om het uit te leggen.
Ik begreep nog steeds niet waarom ik hiervoor de stream had afgezegd.
Mijn vader zwoer dat je maar één keer as kon uitstrooien. Ik wilde zeggen dat je altijd meer as kon maken, brandstof genoeg, neem een voorbeeld aan Hitler. Maar vanwege mijn moeders blik hield ik mijn mond.
We stonden op de Dijk. We hadden geen echte urn aangeschaft, want oma wilde in één klap uitgestrooid en niet verdeeld over potjes. Op de Den Helderse dijk, vlak bij haar lievelingsplekjes. Namelijk: de zee (kun je in verdrinken), de pier (kun je op te pletter vallen), het mariene oefenterrein (kun je uitelkaar geknald worden), het binnenzeetje (salmonella), het scheepswrak (goed, stevig touw), de spoorlijn (spreekt voor zich) en al haar andere gemiste kansen. De ondernemermevrouw had nog gevraagd of we plastic verdeelzakjes wilden en eventueel een bewaarhoes voor het inbrengen van de as voor een tatoeage.
En toen had ze, en dit had ik me heel helder voor de geest toen ik naar mijn vader keek die het zegel verbrak aan de verkeerde kant, naar mijn diepchristelijke neefje Abram gekeken. Bij het beoordelen wie van de familie de meeste potentie bezat om een as-tatoeage te nemen, had de begraafmevrouw eerst naar die Monnik gekeken, toen naar mijn vader, toen een halfzijdige blik op mijn moeder, toen zei ze ‘Niemand van jullie hè?’
Ik ben dus zo’n slungelsukkel dat ik niet eens voor een tattoo in aanmerking kwam. Lo de loser, hoofdstuk 295.
Ik keek naar de grijs geworden zee en de arm van mijn vader die de doos schudde. Snippers oma en snippers zee vermengden zich geruisloos, zo makkelijk kan het zijn. Een meeuw zong zijn valse lokroep en vloog een paar lussen boven onze punten.

Ik dacht er heel even over om met oma mee te zwemmen. Eén duik maar.
Erin en eruit, op zijn hondjes, een beetje trappelen, net als vroeger. De starende blikken vergeten.
Het zou koud zijn.
Het zou verfrissend zijn.
Ik zou het nu kunnen doen. Gewoon die branding in.
Maar thuis was ook een oceaan.
Die was warm en blauw, de riffen hadden alle paletten van de herfst, de vissen hadden regenboogvinnen. Er zouden nergens ook maar sporen van mensen zijn.
De regen barstte los en de ijscokar die naderde draaide ‘O happy day.’
Dit was mijn zee niet.

//
Levi (TheLeviathan) was online. We hadden het over de Oculus Rift 360° bril. Levi had me weer eens een debiel youtubefilmpje gestuurd, ditmaal over hikikomori in Japan. Een stel hardcore gamers die hun huis niet meer uit kwamen, hun familie dacht dat ze geesten waren geworden. Wat me interesseerde was de bril die een van die gasten droeg, de Oculus Rift. Hij scheen hem al een jaar niet meer afgezet te hebben.

TheLeviathan
Nieuwe model is te realistisch

Lo-13
Als in?
Orks met scheerwondjes en puisten xD

TheLeviathan
Hahaha
Nee extreem verslavend
Ze kijken al hoe ze het kunnen verbieden in Amerika

Lo-13
Vet

TheLeviathan
Meh. Overpriced ook

Ik liet er diezelfde dag één bezorgen.
De meeste mensen denken dat ik achterlijk ben, omdat ik stotter en mank loop. Ik snap het wel, ik zou het ook denken. Op mijn zesde kreeg ik een logopedist. Ze was veertig, rokerig, met een harige moedervlek op haar wang. Urenlang moest ik het van haar oefenen: De Spaanse prins spreekt prima Spaans.
Het pakketje was groot, groter dan ik had verwacht. De bril op de doos leek op een heel grote zwarte bromvlieg. Mijn gedachten cirkelden rondjes de kamer door.
‘De S——-Spaan- Spaanse ppp-rins’, probeerde ik terwijl ik de doos opende. De Spaanse prins spreekt prima Spaans. Japan z’n pis plukt pima paan. De Zaanse pils preekt piemels paars. De slinkse paap, de Spaanse pik, als ik hem zie gaat-ie eraan. Ze leerde me langzamer praten. Ze leerde me niet langzamer denken.
‘Betreed de wereld van de Oculus,’ zei de verpakking, ‘vergeet je de headset en ga op in iets ongelofelijks!’

Driedubbel folie. Elk laagje was een kans om te twijfelen.
‘Oculus Insight-tracking vertaalt je bewegingen naar VR, ongeacht welke kant je opkijkt.’
Ik kreeg de binnenste doos niet open. Hij zat vastgesnoerd met een tie-rib. Doorknippen lukte niet, het lint eraf schuiven was de enige optie.
‘Met Oculus Touch-controllers kun je je handbewegingen rechtstreeks naar de game transporteren. Het hakken, gooien en grijpen wordt met intuïtieve precisie weergegeven.’
Ik zette mijn voet, mijn slechte, op de doos, duwde hem neer en rukte het lint een centimeter verder.

‘1. Start uw spel!’
Weet je hoe het voelt, mijn brein? Als een spastisch been. Om altijd jezelf mee te slepen, om altijd rekening te moeten houden met jezelf, om altijd achter te lopen.
‘2 Sluit de Oculus aan.’
De spraaksjamaan had me ook leren accepteren. Dat ik nou eenmaal anders was, een beetje stotteren en mank lopen, dat hoorde bij mij, zei ze. Iedereen had zijn eigenaardigheden.

‘3 Zet de bril op.’
Ik had gekeken naar die moedervlek en gedacht: honderd keer liever die bult.

4 Geniet van de 360 graden experience! ’
Het was anders dan ik ooit had meegemaakt. Ik was in het water. Maar het water was ook in mij. Ik werd draaiierig en misselijk. De hoofdbewegingen die je maakte correspondeerden inderdaad een beetje met het beeld dat verschoof op het scherm, maar niet helemaal. Er was een kleine vertraging, in beeld en locatie. Alsof je van een draaimolen afstapte en de wereld nog tot stilstand moest komen. Ik schrok van elke botsing met elke regenboogvis en kelpstruik. Het was niet verkeerd. Mijn hart bonsde.. anders. Ik was onder water. Ik moest me overgeven aan mijn zintuigen en de traagheid.

Ergens, later, heel ver boven water, klonk de stem van mijn moeder.
‘Lo!’
Ik sloot mijn ogen en concentreerde op haar woorden vanuit mijn onderwereld.
‘Er komt een herdenkingsceremonie voor oma en alle andere nabestaanden van de O13.
Het is belangrijk dat je erbij bent…. Lo, geef alsjeblieft een teken van leven.’