Categorieën
Fictie

De zin van mijn bestaan

De zin van mijn bestaan

“Als je nu zonder na te denken zou moeten zeggen wie ik ben, of waar je aan denkt als je mij ziet, wat is dat dan?”
Uitdrukkingsloos kijkt Thamara me van opzij aan.
Ik probeer het op een andere manier: “Wat beteken ik voor jou?”
We liggen naast elkaar op mijn tweepersoonsbed. Ik slaap het liefst alleen, maar voor de gelegenheid komt het goed uit dat we naast elkaar kunnen liggen. We hebben allebei onder een hete douche gestaan en onze huid is roze gekleurd. Rooskleurig zou ik het willen noemen. Het raam staat op een kier en de lucht in de kamer is zuiver. Zo zuiver als het geweten van een pasgeboren kind. Zuiver is misschien niet het goede woord, de lucht is schoon, je ruikt niet dat er mensen in de kamer zijn. Er is geen spoor van de activiteiten waarvoor we hier een paar uur samen waren. Ik haal diep adem. Thamara heeft zich niet bewogen, ik zie dat ze haar ogen heeft gesloten en als ik heel goed luister hoor ik haar nu ook. Ze ademt onregelmatig alsof ze vergeten is hoe een normale ademhaling in zijn werk gaat. Ik draai me op mijn andere zij en dan zegt ze plotseling:
“Je betekent niets voor mij. Ik weet ook niet hoe dat komt, want ik kom hier graag en ik vrij ook met je. Dat doe ik omdat ik het wil. Ik wil me vrij voelen, daarom kom ik alleen als ik er zin in heb.”
Ik weet even niet wat ik hierop moet zeggen.
“Als ik aan jou denk zie ik inderdaad vrijheid,” bedenk ik dan. Het duurt even voor ik er een beeld bij heb. Zo vrij als een vogel? Afgezaagd. Een bootje op zee? Dat komt meer in de richting.
“Je bent voor mij als een kleine boot op zee. Je bent alleen, er klotst water rond de boeg van het bootje en de hemel daarboven is donker. De boot dobbert mee op de golven en laat zich meevoeren door de wind.”
Ik vind het wel iets hebben, dit beeld. Best romantisch eigenlijk.Thamara verwaardigt zich niet hier iets op te antwoorden. Ik sta op, grijp mijn horloge van het kastje naast het bed en trek de kleren aan die ik op de grond had gegooid. Mijn G-star sneakers zijn net nieuw en kostten een fortuin, maar dat zijn ze wel waard. In de badkamer bekijk ik eerst mijn gezicht in de spiegel, Ik voel ook even aan mijn biceps en ik ben blij dat de zweterige uren in de sportschool niet voor niets zijn geweest. Ik zie er goed uit voor een jongen van nog geen twintig jaar.

Mijn besluit staat vast. Ik ga uitzoeken wie ik ben. Inmiddels ben ik al negentien jaar op deze wereld, het wordt tijd dat ik er achter kom wat de betekenis is van mijn bestaan. Maar eerst maak ik voor mezelf een ontbijt klaar. Thamara slaapt nog wel een tijdje dus die hoef ik geen vers geperste jus d’orange en warme toast te brengen. Ik overweeg nog of ik een notitie op het nachtkastje zal leggen om haar te vertellen van mijn voornemen. Vermoedelijk interesseert het haar niet echt, dus ik kan me de moeite besparen. Als ik de voordeur opentrek valt me op hoe helder het licht op straat is. Ongewoon helder, en dat terwijl het al bijna herfst is. De overbuurman staat met zijn handen in zijn zakken in zijn betegelde voortuintje en lijkt ook verbaasd naar het heldere licht te staren.
“Buurman!” groet ik. Hij knikt en komt naar me toe lopen. Ook dat is iets bijzonders, we hebben nooit met elkaar gepraat en nu lijkt het er toch op dat hij me iets te zeggen heeft.
Hij fluistert: “Ik weet wel wat jij uitspookt in dat huis van jou!”
Zijn ogen worden groter terwijl hij nu met zijn gezicht wel heel dichtbij komt. Ik kan zijn adem

ruiken en het gele oogwit zien. Buurman is een dikbuikige bierdrinker, het weinige grijze haar kamt hij zorgvuldig naar achteren zodat zijn schedel goed zichtbaar is. Hij is een kop kleiner dan ik en ziet er niet uit als iemand waar je bang van moet worden. Als ik niet meteen reageer balt hij zijn vuist, een klein vuistje maar. Ik lach zo vriendelijk mogelijk voor zover dat lukt met ingehouden adem omdat de lichaamsgeur van de buurman me onpasselijk maakt.
“Maar buurman, waar heb je het over?”
Ik weet het antwoord wel natuurlijk. Hij heeft van zijn vrouw voor zijn verjaardag een verrekijker gekregen. Dat heeft ze me een keer verteld toen we elkaar in de supermarkt tegenkwamen. Die kijker gebruikt hij al maanden om meer over mij en mijn vriendin te weten te komen, ik heb hem regelmatig betrapt. Zoveel bijzonders is het niet wat Thamara en ik in bed doen dus veel plezier kan hij er niet aan beleefd hebben. De kamasutra die op mijn nachtkastje ligt sla ik nooit open.

Het lijkt erop dat buurman niet opzij gaat. Daar gaat mijn plan om uit te vinden wat de zin van mijn bestaan is. Even overweeg ik om hem te vertellen wat ik van hem denk. Als ik begin over het gebruik van verrekijkers in het algemeen en zijn gebruik ervan in het bijzonder komt de buurvrouw naar buiten. Ze aarzelt geen seconde en loopt snel naar ons toe. Zonder een woord te zeggen grijpt ze haar man bij zijn kraag en sleurt hem mee hun huis in. Ze slaat de deur met een klap achter zich dicht. Zou ze weten waar hij die verrekijker voor gebruikt?
Ik loop de straat uit. In mijn gedachten cirkelen nu twee vragen. Wat is de waarheid? En wat is de zin van mijn bestaan? Mijn dagelijkse rondje door de buurt wordt in dit heldere licht een heel nieuwe belevenis. De vogels zingen luider dan anders, het verkeer in de straten is minder opdringerig en er zijn op de autodaken kleine tuinen aangelegd. Langzaam trekken de tuintjes aan me voorbij en ik geniet van de kleuren van dahlia’s en andere zomerbloeiers waarvan ik de naam niet ken. Oh ja, zonnebloemen zijn er ook, die wiegen op hun lange stelen in de wind. En terwijl de tuintjes langzaam uit beeld verdwijnen weet ik eindelijk het antwoord op mijn vragen. Mijn hart klopt sneller dan anders, het is een fijn gevoel en ik ben al gauw terug bij de voordeur van mijn huis.Thamara is verdwenen, dat is prima, ik heb haar niet meer nodig. Hoewel, dat idee van vrijheid boeit me nog wel. Nog een vraag: wat is vrijheid? Maar nu moet ik eerst de andere vragen beantwoorden. In de slaapkamer open ik de kamasutra. Mijn voornemen is die van voor naar achter en van achter naar voren te bestuderen. En niet alleen te bestuderen, maar te doorgronden. Ik zal alle verzen uit mijn hoofd leren, en de adviezen die ik hoop te vinden zal ik in de praktijk toepassen. Ik zet een advertentie op de eerste de beste datingsite die ik kan vinden en zal degene die het eerst op mijn advertentie reageert volgens de regels van de kamasutra beminnen. Dat zal dan eindelijk betekenis aan mijn bestaan geven.

De advertentie luidt:
Vriendelijke jonge man, 20 jaar oud, zoekt lieve vriendin om samen te ontdekken wat de kamasutra ons kan leren en zo zin te geven aan ons bestaan.
En nu maar wachten.