Categorieën
Fictie

De wachtkamer

Een schrille piep galmt door de hal van Schiphol Airport. Eva slaakt een zucht en kijkt verontschuldigend naar de douanebeambte in haar afgesloten glazen hokje. De beambte kijkt niet op van haar computerscherm als ze Eva doorverwijst naar de wachtruimte. ‘Heeft u geen bevoegdheid om mij te fouilleren?’ vraagt Eva lichtelijk geïrriteerd. Een blik op de klok aan de muur vertelt haar dat ze nog een uur heeft voor haar vlucht naar Parijs vertrekt, een vlucht die ze, zo benadrukte haar baas, voor geen goud mag missen. De douanebeambte drukt een knopje in naast haar computer en brengt haar hoofd naar de microfoon toe. ‘Neemt u alstublieft plaats in de wachtruimte, dan komt onze afstand-fouilleer expert zo spoedig mogelijk bij u.’ Met een laatste blik op de klok begeeft Eva zich naar de aangegeven wachtruimte.
De muren van de wachtkamer zijn bruin geschilderd en beginnen bovenaan af te bladderen. In de hoek van de ruimte staat een eenzame koffieautomaat. Verder bevinden zich in de ruimte enkele glazen hokjes, waarvan sommige bezet zijn door passagiers. Eva begeeft zich met een algemene knik naar de andere passagiers naar het dichtstbijzijnde glazen hokje en slaat de deur achter zich dicht. Eenmaal zittend op de enige stoel in het hokje graait Eva in haar broekzak op zoek naar haar telefoon. Pas wanneer ze niks voelt bedenkt ze zich dat haar telefoon in haar koffer zit, en nu waarschijnlijk nog bij de onvriendelijke douanebeambte ligt. Eva slaakt nog eens een diepe zucht, sluit haar ogen, en begint met haar vingers op haar been te trommelen. Als ze deze vlucht mist zou dat wel eens het einde van haar carrière kunnen betekenen. Twee jaar geleden heeft ze al een belangrijke opdracht laten mislukken. Dat heeft ze uiteindelijk nog recht weten te zetten, maar sindsdien houdt haar baas haar nauwlettend in de gaten.
‘Gaat je vlucht toevallig binnenkort?’ klinkt het plotseling door de wachtruimte. Eva opent haar ogen om te zien of deze opmerking voor haar is bedoeld. In het hokje tegenover haar zitten een vrouw en een man van middelbare leeftijd. De man is verdiept in een tijdschrift over auto’s. De hand van de vrouw houdt het knopje ingedrukt van de microfoon set die naast haar staat. Eva maakt een vragend gebaar naar zichzelf en beweegt zich naar de microfoon in haar eigen hokje wanneer de vrouw vriendelijk knikt. ‘Mijn vlucht vertrekt over een uur.’ Bevestigd Eva. Na een kleine aarzeling voegt ze eraan toe: ‘Mij is verteld te wachten op de afstand-fouilleer expert. Weet u misschien hoelang het duurt voordat die arriveert?’ De vrouw tegenover haar wil net antwoorden wanneer ze onderbroken wordt door het krakende geluid van een andere microfoon set. ‘Ja, op die vraag zouden wij het antwoord allemaal wel willen weten.’ Eva draait zich naar rechts waar de bron van het geluid vandaan komt. In een ander hokje, een beetje op afstand van de rest, zit een oudere man met een pet op zijn hoofd en een wandelstok tegen zijn stoel geleund. ‘Ik zit hier verdorie al sinds 10 uur ’s ochtends te wachten. Je zou toch denken dat oudere mensen eerder geholpen worden, maar het is inmiddels 1 uur en ik heb nog steeds geen afstand-fouilleer expert gezien.’ Eva en de vrouw in het hokje tegenover haar kijken elkaar even kort aan, en glimlachen daarna tegelijk ongemakkelijk naar de oude man. Het is vaak makkelijker om niet op oude mensen in te gaan wanneer ze in een tirade zitten, Eva weet dit uit ervaring. De vrouw keert zich weer tot Eva en drukt nogmaals de knop in. ‘Wij zitten ook al een halfuur te wachten, maar als jij zo’n haast hebt mag je wel eerder gefouilleerd worden hoor.’ De man naast haar ziet eruit alsof hij wil protesteren, maar begraaft zich na een blik van zijn vrouw weer in zijn tijdschrift. ‘O’ zegt Eva ‘dat is heel aardig van u mevrouw, maar ik wil u verder ook niet tot last zijn.’ ‘O het is geen probleem hoor.’ Kraait de vrouw opgewekt. ‘Mijn man en ik hebben gelukkig een vip-vaccinatie pas om te laten zien, dus ik vertrouw erop dat wij verder ook snel geholpen worden.’ ‘Nou als u er op staat zou ik het heel fijn vinden.’ Antwoord Eva. De vrouw knipoogt en buigt zich over de schouder van haar man om met het blaadje mee te lezen.
Genietend van een korte oase van rust, begint Eva haar strategie te plannen voor wanneer ze haar klant in Parijs ontmoet. Het is haar taak om deze klant over te halen om de producten van het bedrijf waar ze voor werkt in hun galerie te tonen. Het tentoonstellen in Parijs is een goede kans voor uitbreiding van het bedrijf, mits deze afspraak natuurlijk goed verloopt. Eva is net aan het bedenken welke wijn goed zou zijn om te serveren bij het geplande zakendiner, wanneer de rust onderbroken wordt door een krakende microfoon. De oude man in het afgelegen hokje houdt de knop weer ingedrukt, en kijkt Eva met een licht walgende uitdrukking aan. ‘Accepteer je nou werkelijk hulp van mensen met een vip-vaccinatie pas, die waarschijnlijk genieten van de voorkeurs behandeling die ze in onze maatschappij krijgen, en niet omkijken naar diegenen zonder pas?’ ‘O uh, nou meneer als u vóór mij wilt…’ begint Eva wanneer ze wordt afgebroken door de vip-pas vrouw. ‘Nou meneer, een vip-vaccinatie pas is toch juist een goed teken? Dat betekent dat wij, of misschien onze ouders ons hebben ingezet voor de maatschappij vroeger!’ ‘De maatschappij!’ spuugt de man. ‘Het onderscheid tussen verschillende klassen in de maatschappij is sinds we de crisis hebben verslagen alleen maar groter geworden, en jullie werken hier precies aan mee!’ ‘En als u vroeger had bijgedragen aan het verslaan van de crisis, dan kon u nu ook de voordelen van deze nieuwe maatschappij proeven!’ bijt de vrouw terug. ‘Ik had de vrijheid om te kiezen voor vaccinatie en ik koos om dit niet te doen! En dat was mijn goed recht.’ Abrupt richt de man zich tot Eva. ‘Jij bent zeker te jong om de crisis echt meegemaakt te hebben, maar welke beslissing hebben jouw ouders genomen?’ Eva hoopt dat ze niet verder in het gesprek wordt betrokken, en antwoord: ‘Nou eh, mijn ouders hebben zich wel laten vaccineren. We hebben alleen geen vip-vaccinatie pas, maar een gewone vaccina-.’ ‘Nou kijk eens aan.’ Onderbreekt de vrouw haar. ‘De ouders van dit meisje wisten duidelijk ook wat ze aan het doen waren en hebben zich gewoon laten vaccineren. En u moet niet vergeten dat het vanwege de mensen die zich niet hebben laten vaccineren zo is geweest dat de crisis zo lang heeft kunnen duren! Als we allemaal gewoon ons best hadden gedaan, zou het niet zo moeilijk zijn geweest om weer uit het economische dal te klimmen!’ Met een wilde beweging gooit de vrouw de microfoon weer op de haak, en begint in het oor van haar man te fluisteren. De oude man maakt eveneens een boze beweging maar lijkt verder ook geen zin te hebben om het debat voort te zetten.
Op dat moment gaat de deur open en komt er iemand van top tot teen bedekt in een pak, met een langwerpig voorwerp binnen. Hij drukt op een paar knopjes en het langwerpige apparaat begint licht te geven. Vervolgens pakt hij een klein microfoontje wat aan zijn pak hangt en brengt het naar zijn mond. ‘Iedereen die op afstand gefouilleerd moet worden, mag zijn hand opsteken.’ Als één man steekt iedereen in de wachtruimte zijn hand op. ‘Passagiers met vip-vaccinatie passen eerst graag.’ Eva vangt de blik van de vip-vrouw ter bevestiging en loopt haar hokje uit wanneer de vrouw een knikje geeft. ‘Blijft u alstublieft op gepaste afstand staan en toont u mij uw pas.’ ‘Ik heb alleen een normale vaccinatie pas, maar van deze mensen met een vip-pas mocht ik eerst gefouilleerd worden.’ Zegt Eva met een armgebaar naar het koppel in het hokje. Het is een ogenblik stil, maar dan beweegt de man het apparaat kort langs Eva’s lichaam. ‘Oké, u bent klaar om te gaan.’ Verbaasd over het korte fouilleren, maar ook lichtelijk opgelucht begeeft Eva zich naar de uitgang. Als ze langsloopt werpt ze een blik op de klok en ziet dat ze nog 30 minuten de tijd heeft om haar koffer op te halen en haar vliegtuig te vinden. ‘Voor mensen zonder enige pas is het procedure om minimaal 8 uur te wachten voor zij op afstand gefouilleerd mogen worden. Volgens de procedure van de Corona-act van 2022…’ is het laatste wat Eva opvangt als ze uit de wachtkamer loopt.