Categorieën
Fictie

De Verduin Files

Er is iets…
Het huizenblok achter hem staat in brand. Pantservoertuigen rukken op. $ylvester vuurt twee granaten af maar ze walsen verder over autowrakken. Hij hoort een doffe ratel en duikt achter een olievat. Op het dak staat een sniper op hem te schieten. Hij kan nergens heen. Benzine gutst door de kogelgaten en vlammen likken omhoog totdat het vat ontploft. Als een levende fakkel tuimelt hij uit beeld.
‘Waar ben ik met mijn gedachten’, mompelt $ylvester, ‘er is iets.’ Hij voelt zich duizelig en zet een raampje open. Buiten rijdt een stadsbus langs.
‘Power to the proletariat!’ Jackal komt door op het linker scherm.
‘Yeah yeah’, typt hij. Jackal is Filipino en nogal van het protocol.
Duizenden kilometers glasvezel, maar het antwoord komt binnen seconden: ‘U r lagging, komrade.’
‘So I noticed’, antwoordt $ylvester, ‘I may have a slight virus problem,,,’
‘We can’t afford weakness, komrade. Check all reports. Down with the Matrix!’
‘Yeah. Likewise :-)’
Die stats kunnen wel even wachten. $ylvester opent Massacre. Op het slagveld zijn nieuwe gladiatoren aangetreden, in zware harnassen en helmen met felgekleurde veren. Nerosk en Dengue uit Moskou kent hij al, de derde is nieuw. $ylvester kiest een goedendag uit het menu. Hij slingert de ketting om zich heen. De gietijzeren bal zoeft door de lucht. Hij springt van de balustrade en raakt de nieuweling vol in zijn bek. ‘Terug naar level one!’ schreeuwt hij. Honderd punten. Nu gaat hij samen met Dengue Nerosk te lijf.
Daar is het weer. Hij beweegt schokkerig, zijn wapen blijft een nanoseconde hangen in de lucht en verbrijzelt dan Nerosk’s schedel. Frame voor frame zijgt de reus ineen.
‘Some bug you’ve got’, zegt Dengue.

Is het avond of nacht? Hoe laat is het in Lagos? Hij bestelt junkfood en nieuwe pillen met de creditcard van ene Sandy Davids uit Minneapolis, vervaldatum 09/2024. Met een pizzapunt in zijn hand scrollt hij door de dagrapporten. Welkom bij het $oviet $yndicate. Van alle skimmers, scammers en spammers werkt hij voor het beste team. Wereldwijd actief in elke denkbare vorm van criminaliteit, maar onzichtbaar als onschuld.
De stats zijn business as usual. Aantallen hits en unieke bezoekers gemiddeld. Geen riskante virussen of attacks, een paar nieuwe namen onder de klanten van de Xtreme Peepsites, waaronder een Nederlandse aanvraag voor Premium Pornassus. Hij controleert IP nummers, niets aan de hand. Ook Cashino.com, ByteBooky en Kryptonbanker draaien normaal. Hij daalt verder af in het dark web. Drugs, wapens, witwassen, fetish a la carte, alles als het maar verboden is. Een bestellinkje voor een bot-aanval op een of ander Indiaas bedrijf vannacht? Gaan we regelen.
Hij checkt de capaciteit. Een leger van driehonderdduizend zombies staat paraat. Bij het Indiase bedrijf Chandora maken ze moederborden, telefoonhoesjes en strijkbouten, leest hij. De website ziet er gammel uit. Als de eerste bunkerbugs aankomen begint het scherm al te flikkeren.

Mechante is bijna klaar met haar shift. Ze danst in aan haar schooluniform en blaast kusjes naar de camera. $ylvester zet zijn stoel achterover. ‘Weer aan het spijbelen, stoute meid?’, roept hij.
‘Alleen voor jou, daddy’, lispelt ze. Opgewonden voert $ylvester het creditcardnummer in van P. Shigau uit Tokio, vervaldatum 03/2022. Gratis is er niets aan.
‘Wat jij willen vandaag, $ylvester, baby?’ Ze is op het bed gaan liggen, met haar hoofd vlak bij de camera. Ze ziet er moe uit, zo vroeg in de ochtend.
‘Gewoon een praatje.’
‘Een praatje met mister big boss pimp’, teemt ze: ‘Weet je wie vandaag hier was?’
Hij schakelt zijn camera aan en schudt nee.
‘Een meneer Paulus, volgens mij was hij van de pliessie.
‘Als hij maar betaald heeft.’
‘Hij wilde langskomen, want hij vond zo onpersoonlijk’. Mechante trekt een verveeld gezicht.
‘Ja, daar beginnen we niet aan.’
‘Dat heb ik ook gezegd, maar hij kwam toch….’
$ylvester schrikt overeind.
‘Állemaal vragen, over jou, over mij….’ Ze rolt koket heen en weer over het matras.
‘Maar wat heb je gezegd?’
‘Niets. Ik heb gezegd wij zijn legale bordeel en hij moet weggaan.’ Ze lacht en schudt haar blonde manen. ‘Wanneer kom jij weer eens langs?’

@#//kgtd786001010001@@$$//___Hij schrikt wakker. Zijn scherm knippert en bliept URGENT URGENT URGENT..
‘What is it, Jackal?’
‘They want you analyzed.’
Zij, de leden van de opperste $oviet.
‘But I think I already fixed the bug’, antwoordt $ylvester.
’Standard procedure, give full access and admin rights and sit still. It may not be a bug. It might be a loop.’
Een loop, een lus. Wordt zijn computer getapt? Dat is onmogelijk. Hij schakelt de firewall uit en opent zijn harde schijven voor remote access. Twee minuten later ziet hij zijn bazen inloggen. Wie zijn ze? Wat zullen ze vinden? De lus knelt om zijn nek en hij mag zijn toetsenbord niet eens aanraken. Hij pakt nog een pil. Wat moet hij anders met zijn handen? Map na map ziet hij verdwijnen. Hij ligt op de grond en luistert naar het gezoem van de server.

__==763654g000qq00111!@%&(^((^^%%$%@????//REBOOT
Even is het compleet stil, dan slaat de ventilator weer aan. Voor het eerst in zeven jaar start zijn computer opnieuw.
_UW SYSTEEM IS HERSTELD VAN EEN ERNSTIGE FOUT. WILT U OPSTARTEN IN SAFE MODE?
Het scherm is leeg, blauw als daglicht. Hij opent de enige mail.
‘Komrade $ylvester. Je systeem is geïnfiltreerd door renegaten. We hebben alle bestanden gewist. Je configuratie is Non Grata. De $oviets snijden alle banden met je door. Al je privileges en tegoeden zijn ingetrokken.’
$ylvester hapt naar adem. Het is alsof de lus in een keer dichtgetrokken wordt.

%6498475@@4w66345%6498475@@4w6634//Als hij bijkomt zijn alle schermen zwart. Zijn computer in coma, zijn accounts offline, zijn vrienden geblokkeerd. Hij voelt zich als een dode pixel. Hij surft langs Mechante, de PowerPoker-site, de TeenTeasers. Elke keer NO ACCES of INVALID PASSWORD.
Hij heeft hoofdpijn. Hij heeft honger. Hij heeft bonuspunten nodig en kicks. Hij zal zich moeten rehabiliteren. Nu zijn schijven zijn gewist, graaft hij in zijn eigen geheugen. Wat heeft hij de afgelopen uren gedaan? Zijn laatste wapenfeit was dat Indiase bedrijf. De server ligt nog steeds plat. Hij roept het domeindossier op. CHANDOR.COM IS REGISTERED BY…
‘Vreemd’, mompelt hij. De site staat op naam van ene P. Verduin, Schiedamseweg 400 in Rotterdam. Waar heeft hij die naam eerder gezien? Een vergeten schoolvriend? Iemand van het gamen? Hij slikt zijn laatste pil en opeens weet hij het bijna zeker. Verduin was de man die gisteren een peperduur pornoabonnement betaalde.
Koortsachtig scrollt hij door profielen. Alleen in Rotterdam al zesentwintig P. Verduins, Een groenteman, een apotheker, een makelaar, twee studenten, zes huisvrouwen, acht bejaarden, zes kinderen en… een politieman. ‘Headshot!’ roept $ylvester. Op het nummer aan de Schiedamseweg zit een wijkpost.
Paulus Verduin op vakantie. Verduin met vrouw en kinderen in restaurant. Met het politie elftal op een voetbaltoernooi. Een man van 45, kalend, een snor.
Buiten wordt het licht. Schoolkinderen fietsen voorbij. $ylvester analyseert de beveiliging van de politiedatabase. Het is lang geleden dat hij als simpele hacker de kost verdiende. De eerste twee schillen pelt hij moeiteloos af. Ook de mailbox van Verduin is een makkie. Vierhonderd processoren ratelen vier miljoen combinaties af en uiteindelijk blijkt het paswoord ‘Pindakaas’.
In een mailtje schrijft Verduin aan de teamleider: ‘Ik ben met iets groots bezig. Computerfraude in mijn wijk. Internationale vertakkingen. Ik wil hier graag twee dagdelen per week voor vrijmaken.’
$ylvester stuurt DIGISPY het systeem in, een wormpje dat zich door broncodes vreet. Na een half uur krijgt hij de sleutel voor de map ‘stukken computerzaak’. Daar staan zijn naam, zijn IP nummer, de tapaanvraag, alles. Sinds anderhalve maand wordt zijn computer afgetapt. ‘De gegevensstromen zijn in kaart gebracht’, schrijft Verduin in een proces verbaal: ‘Maar het zal nog maanden werk kosten om de data te analyseren. Wel zal verdachte binnenkort worden gehoord. Een bekentenis zou de zaak aanzienlijk versnellen.’
‘Yeah right’. Zijn vingers dansen over de toetsen. Delete. Prullenbak leegmaken. En de map is weg! Hij is vrij. Opgelucht speelt hij een rondje CopKillah. Met een shotgun in elke hand loopt hij door het ghetto. Zijn pas is verend, uitdagend. Hij kan ze aan, die motherfuckers. Een patrouillewagen rijdt langs. Hij schiet ze allemaal dood. Nu is er groot alarm. Sirenes galmen door de straten van de Bronx. Zijn oog muis coördinatie is subliem. Weer een arrestatiewagen in vlammen. Bloedspetters op zijn motorhelm.
Maar opeens is daar weer die hapering. Natuurlijk, hij ligt nog altijd onder de tap. Maar dan kan de politie ook traceren dat hij hun dossier heeft gewist. Hij duikt opnieuw in de database. Kan hij zijn inbraaksporen wegpoetsen?
De bel gaat. Hij heeft niets besteld. $ylvester doet de deur open. Het is Paulus Verduin. Hij glimt als een boa, zijn buik vooruit, de hand op zijn wapenstok.
‘Bent u Sylvester Haaks?’
‘Dat klopt.’
‘Wilt u meekomen naar het bureau? We willen u wat vragen stellen.’ De zin klinkt alsof Verduin er voor de spiegel lang op geoefend heeft.
$ylvester knikt en steekt zijn armen uit. ‘Wilt u me boeien? Of mag ik vrijwillig mee? Een bekentenis zou de zaak aanzienlijk versnellen, niet waar?’