Categorieën
Fictie

Bossa Nova

Deze ochtend is de krantenjongen een beetje laat. Daarom heeft haar man de brievenbus nog niet geleegd en snelt Anna in een – niet op de kou voorzien – nachtkleedje, om de post. Voorzichtig over het kiezelstrookje op haar blote voeten, want die zijn haar belangrijkste instrument als danseres. Haar man zeurt altijd als hij haar buiten ziet lopen op blote voeten, de ondergrond is ruw. Ze bezeert zich echter nooit en danst ook nu lichtvoetig over de steentjes. De krant en de brieven gooit ze met een boog op het tafeltje in de inkomhal. De brieven verspreiden zich in een waaier en ze spot een envelop met handgeschreven opschrift. Deze neemt ze nieuwsgierig mee naar de leefruimte en nestelt zich, met opgetrokken knieën, op haar stoel met een kopje thee.

Lieve Anna,
Jouw hunkering naar warmte en vrijheid, gekunsteld, maar oh zo verleidelijk is me altijd bijgebleven. Jouw statige elegantie, die hartstochtelijk balans zocht in de zwoele Bossa Nova, is vereeuwigd in mijn ziel. Jij was bang dat mijn passie zou vervagen, dat ik jou in het noorden niet meer lief zou kunnen hebben, dat ik mezelf zou verliezen in de koude, zakelijke wereld. Mijn haren zijn grijs, mijn danspassen vertraagd, maar mijn hart schreeuwt nog steeds jouw naam. Ik nodig jou ten dans, voor een Bossa Nova, morgen om middernacht in dansclub “El Ritmo de Brazil”, in het midden van de dansvloer.

Anna zet haar kopje thee traag en voorzichtig op de houten tafel. Haar wit weggetrokken vingers trillen. De zerpe smaak van de thee maakt haar mond droog. Ze ademt diep in, en blaast zachtjes weer uit. Ze staat elegant en beheerst op van haar stoel, werpt een blik op de klok en beseft dat ze zich moet haasten als ze niet weer te laat wil komen. In de badkamer bindt ze haar lange haren in een dot, hoog op haar hoofd. Ze glijdt in een dansjurkje en trekt daar een warme trui overheen. Het is een kwartiertje lopen naar haar dansschool en ze wil haar spieren warm houden.

Een groepje studenten staat haar al op te wachten aan de dansschool. “Dag Mevrouw Anna, heeft u goed geslapen?” Ze begroeten haar iets voorzichtiger en minder uitbundig dan anders. “Kom dames en jongeheer, laat ons snel naar binnen gaan. Weg uit deze ijzige wind.” De studenten kleden zich om en Anna doet wat opwarmingsoefeningen om haar steeds strammer wordende spieren voor te bereiden. Bij de eerste tonen van de muziek voelt Anna dat de Bossa Nova vandaag van binnenuit zal komen, dat ze zich alleen maar hoeft over te geven aan zijn grillige ritmes.

Anna borstelt haar lange, nog steeds blonde haren en trekt de bordeauxrode nachtjurk aan die haar lichte huid zo laat stralen. Ze is in haar dansstudio gebleven voor de nacht. Ze kan haar man hier niet in betrekken, niet nu. De uitnodiging, uit lang vervlogen tijden, om de Bossa Nova te dansen, is alleen voor haar bedoeld. Ze maakt haar spieren zachtjes los en verdwaalt in de grote spiegel. De leeftijd staat op haar gezicht te lezen, maar haar elegantie maakt die rimpeltjes goed. Met een zelfzekere souplesse laat ze zich tussen de zijden lakens glijden. Ze ontwart haar zachte haren met ranke vingers en inhaleert de kokosgeur, diep en langzaam, met gesloten ogen.

Bossa Nova kan je niet leren, je kan het alleen leven, voelen, ondergaan zoals het Brazilië van de late jaren ’90, dat een zinderende indruk maakte op Anna. Heet zand onder haar blote voeten, dat zich omhoog stuwde tussen haar tenen, zijn zelfzekere, warme hand op haar rug, bestaan op het ritme van de Bossa Nova, ’s nachts, van café naar café, de Bésame Mucho achterna. Hij was haar danspartner, haar gids, haar minnaar. Het ontbrak haar dans aan passie, aan vrijheid en de Braziliaanse Bossa Nova zou haar bevrijden, haar bewegingen losser en speelser maken. Op advies van haar dansleraar trok ze dus naar Brazilië, om zich in de plaatselijke dansgelegenheden dronken te laten voeren door de zuiderse ritmes. Ze zou twee weken blijven, maar was volledig onvoorbereid op de extase van de dans en de liefde en bleef vijf maanden. De Bossa Nova in de achterbuurten rook als een wild, ongetemd dier, klonk opzwepend, sexy en meeslepend, maar wat Anna nooit zou vergeten is hoe de dans smaakte, ziltig, zoet en verslavend.

Anna woelt tussen de zijden lakens en voelt hoe die zacht haar huid omvatten. Het papier van de uitnodiging kraakt gesmoord onder haar kussen. Is ze bereid om haar hele leven op z’n kop te zetten voor die zwoele Bossa Nova? Om haar leven niet meer te leiden, maar het te dansen?

De donkere sfeer van de club zwelgt haar helemaal op. Rillingen lopen over haar huid, alsof haar lichaam zijn aanwezigheid al kan voelen nog voor haar ogen hem gevonden hebben. Ze loopt niet direct naar de dansvloer, dat zou de dans tekort doen. Met elegante, sensuele bewegingen loopt ze rond de dansvloer, om hem van de achterkant te benaderen. Zijn ogen vangen haar danspassen, die vermomd zijn als kleine, ritmische stapjes. Zijn ogen vangen haar ogen en dwingen haar zo kordaat om naar hem toe te dansen. Ze volgt gedwee en laat zich leiden door de Bossa Nova en door zijn blik. Deze dans heeft de volledige controle over haar geest en lichaam. Zonder zijn ogen van haar af te wenden doet hij met zijn hand teken naar de deejay om de door hem zorgvuldig uitgekozen muziek te laten opstarten. Bij de eerste noot weet ze het, Bésame Mucho, er is geen ontkomen aan, alles is volledig helder nu. Ze hoeft niet te kiezen, er wordt gekozen voor haar. Ze kan alleen maar volgen. Deze ontmoeting is geen dans om het leven te vieren, het is zijn waardige afscheid van het leven, van de Bossa Nova en van haar. Bésame, bésame mucho, como si fuera esta la noche, la ultima vez. Kus me, blijf me kussen, alsof dit de allerlaatste avond is.

Woelige haren nat van het zweet, woest als de bruisende, warme sferen van de Bossa Nova. Wilde, wervelende danspassen, warme handen spelen de toon. Waarom ze danst? Vraag het aan de bas, die zindert door haar lijf, die domineert haar passen, haar vervloeiing, haar bestaan. Bossa Nova laat zich niet temmen, laat zich niet vatten. Ze kan het alleen voelen.