Categorieën
Fictie

Afscheid

Afscheid

Ray keek haar strak aan en zag dat ze zich probeerde goed te houden. Hoe kon hij ooit iets voor haar gevoeld hebben? Natuurlijk, ze hadden altijd geweldige seks gehad maar voor een goed gesprek moest je niet bij haar zijn. Ze wilde alleen maar over haar werk praten en als je haar iets persoonlijks vroeg wist ze het in twee zinnen weer om te draaien naar een situatie die ze die week op haar werk had meegemaakt.

Vol minachting keek Jennifer hem recht in zijn ogen. Hoe durfde hij haar aan te kijken na wat hij haar geflikt had? Het duurden maanden voordat ze weer de moed had gehad om met andere mannen een gesprek aan te gaan. Ze zag of hoorde altijd wel iets van hem in die ander terug en dan voelde ze de walging in haar lijf opkomen. Al die beloftes die hij haar had gedaan waarvan er niet één was uit gekomen. Gelukkig kreeg ze die nieuwe baan aangeboden en had ze een excuus om te vertrekken.

De foto van Mia was in een mooie gouden lijst geplaatst en stond aan het hoofdeinde van haar glimmende, gitzwarte doodskist. Het was wel een wat oudere foto van haar, een foto van voordat ze ziek was geworden en niet haar prachtige felrode krulhaar was verloren. Zij was degene die hen had samengebracht omdat, zoals ze altijd zei: “ Twee eenzame zielen ook recht hebben op een gelukkig leven. En jullie passen perfect bij elkaar”.

Ray draaide zich als eerste om en liep naar de uitgang. Hij keek niet meer om en groette nog snel Mia’s moeder die uitgezakt en doodmoe op een bankje bij de deur was gaan zitten. “Ik zie je snel, beloofd!”

Jennifer voelde de drang omhoog komen en kon zich niet meer inhouden. Terwijl Ray de deurknop vastpakte schreeuwde ze het uit. “ Rot maar op! Loop maar weer weg, zoals je altijd gedaan hebt. Niemand zit hier op je te wachten! Klootzak!”

Ray keek om en wilde iets terug roepen maar hield zich in. De agent naast Jennifer siste dat ze haar mond moest houden en trok zo hard aan de handboeien die ze om had dat de scherpe randen van het staal in haar huid sneden en ze voelde een scherpe steek door haar hele lichaam heengaan. Ze spuugde naar de kist.

Terwijl hij de deur achter zich dicht deed kwam er een brede glimlach op Ray zijn gezicht. Hij liep naar zijn huurauto en keek nog een laatste keer om. Niemand zou ooit weten wat hij werkelijk gedaan had. Hij stak een sigaret op, inhaleerde diep en zei zacht: “ Eenzame zielen hebben ook recht op een gelukkige dood!”