Categorieën
Fictie

Het getik op een paraplu, rustgevend voor sommigen, gekmakend voor anderen. Anderen hebben er nooit naar geluisterd of hebben er geen mening over. Ik ben een van de tweede groep mensen. Ik heb het altijd irritant gevonden, sinds ik het me kan herinneren. Als het ging regenen, ging ik altijd of wachten tot het voorbij was of zo snel mogelijk naar mijn bestemming toelopen. Niet dat dat per se werkt, maar dat is nog steeds beter dan dat getik te horen. “Ben je weer je paraplu vergeten?” dat is dan wat de meesten vragen als ik in de hal voor de deur sta te wachten. “Ja, niet echt slim van mij, hè?” zeg ik dan lachend.

Water dat valt en de rimpels van de plassen op de straten vormen. Auto’s die er doorheen rijden en hun grip verliezen voor een moment. Mensen die dan toch nog nat worden door het water die op hen valt. Als ik dan toch besluit om in de regen weg te gaan, van thuis of van werk, is er op mijn route een brug die altijd veel te druk is. Met auto’s, fietsers, lopende mensen, een tram die elke tien minuten voor bij rijdt. Het liefst zou ik er niet overheen willen, maar sinds mijn werk op een klein eiland zit kan ik niet veel doen. Elke dag die brug op en neer. Elke dag door die menigte.

Op een dag besloot ik een andere route te nemen naar mijn werk. Een route die langer duurt. Een route met een andere brug. Een route met minder mensen. Die ochtend regende het. Wat een hondenweer zouden sommige mensen zeggen, maar zelfs honden zouden er niet in willen lopen denk ik. Onderweg kom ik een kleine, kartonnen doos tegen die helemaal doorweekt is, die een zacht geluid maakt. Ik kijk om me heen of er iemand anders is. Er is alleen vuil die wordt afgevoerd naar een putje die in de zijkant van de straat zit. Ik kijk in de doos: een klein, zacht diertje. Ik leg mijn hand op hem, klein, nat, koud. De natte haren bewoog nog een paar keer op en neer. Het diertje maakte weer een zacht geluid die je bijna niet kon horen, die door de regen bijna onmogelijk was om te verstaan. Ik kon daarna alleen het koude gevoel en geluid van de regendruppels waarnemen

Op de weg terug liep ik weer mijn normale weg. Lopend in schaduw, van het licht beschermd.